Chapter 5: The Negotiation

Tahimik ang buong sala pagkatapos ng matigas na pagtanggi ni Lorraine. Ni sa panaginip niya ay hindi niya inaasahan na may makikipag-deal sa kaniya ng ganito. Alam naman niyang maganda talaga siya at hindi maikakaila iyon, pero ayaw naman niyang magkaroon ng first boyfriend sa ganitong paraan.

Nakaupo pa rin si Tyron sa kabilang sofa habang nakakrus ang isang paa na para bang nakadagdag iyon sa kagwapohan nito. Nakapatong pa ang isang braso nito sa sandalan at hawak ang tablet na kanina pa pinagmumulan ng sakit ng ulo niya.

At sa totoo lang ay naiinis na si Lorraine. Gusto niya itong sapukin sa panga pero hindi niya magawa. Hindi naman siya mapupunta sa ganitong sitwasyon kung hindi dahil sa damuho na ‘to. Pero ang lalaking damuho na ‘to ay parang chill lang na nakaupo, nakadekwatro pa!

Mas lalo tuloy umakyat sa ulo niya ang inis niya. Pakiramdam niya kasi ay hindi siya nakikipag-usap sa isang lalaking sangkot sa iskandalo.

Parang CEO pa ito na nasa boardroom lang nito at nagpe-present ng bagong business proposal. Ni hindi niya makitaan ng emotion or ni sencerity man lang. Ni kahit kunting pagsisisi sa mukha nito ay wala siyang makita.

"Kahit ano pang sabihin mo, Mr. Zaragoza." May pagdiin pa ang pagbigkas niya sa last name nito. “Hinding-hindi ako papayag sa gusto mo.” Diretso niyang sagot.

Hindi man lang kumurap si Tyron sa sinabi niya at patuloy lang itong nagkakalikot sa hawak nitong tablet. Hanggang sa tumayo ito at may kinuha sa maliit nitong ref. Wala siyang nagawa kun’di ang pagmasdan lang ito sa ginagawa nito. Kumuha ito ng isang bote sa ref at binuksan iyon tapos diretsong nilagok ang laman.

“Think about it carefully,” anito at kinindatan pa siya. “Wala namang mawawala sayo kung papayag ka sa plano ko.”

"Ayaw ko nga."

"We'll both benefit."

"Ayaw ko pa rin."

Tahimik itong tumingin sa kaniya at pinagmamasdan lang siya pero makalipas ang ilang segundo ay muli na naman itong uminom. 

Napaismid na lang siya sa ginawa ni Tyron. Hindi niya rin naman maintindihan ang sarili niya kung bakit siya naiinis dito. Siguro dahil parang napakagaan lang para dito ang sitwasyon nila at tangin maging mag nobyo lang sila ang naisip nitong sulosyon. Ano bang iniisip ng mokong na to? Laro lang?

"Five months." Muli nitong banggit.

Naputol tuloy ang pagdadrama ng utak niya nang muli itong magsalita. Napakurap-kurap pa siya nang muli niya itong tiningnan. Anong five months ang sinasabi nito?

"Huh?" tanging nasabi niya.

"Five months," ulit nito. "Pretend to be my girlfriend for five months."

Natigilan siya sa sinabi nito at pagkatapos ay unti-unting tumaas ang isang kilay niya. Hindi dahil sa offer nito kundi dahil sa paraan ng pagkakasabi nito.

Akala mo naman ito pa ang nawalan ng puri sa kanilang dalawa. 

Napabuntonghininga na lang siya pagkatapos ay pekeng natawa.

"As if na papayag ako."

Tahimik na napatingin si Tyron sa kaniya at parang nag-iisip ulit. Tinitigan lang siya nito at napaiwas na lang din siya ng tingin, siya pa tuloy itong naiilang sa mga ginagawa niTyron.

Ilang minuto lang din ang lumipas ay narinig niya ang buntong-hininga nito.

"Fine."

Naningkit ang mga mata niya. "Fine?"

"Four months."

Napanganga na lang siya sa pinagsasabi ng kaharap niya.  Hindi siya makapaniwalang nakikipag-negotiate talaga ito sa kaniya. Dinala ba naman hanggang dito ang pagiging business man nito.

"Teka lang naman." Napailing siya. "Ano ba 'to? Auction?"

Hindi sumagot si Tyron. At iyon ang lalong nagpainit ng ulo niya. Hindi niya inaasahang ganon na lang talaga kababaw ang tingin nito sa kaniya. Gusto niyang ibulyaw dito na hindi nito magagamit sa kaniya ang pagiging business minded nito dahil unang-una ay hindi naman siya bagay na pwede nito madaan sa tawaran.

"Mukha mo!" Pero kahit ang dami niyang gustong sabihin ay tanging mukha mo lang ang nasabi niya. Parang hindi niya rin madadala kay Tyron ang pagkamaldita niya.

Bahagya lamang kumibot ang sulok ng labi ng lalaki. Tinitigan na lang din niya ito. Kahit anong gawin niya ring pag-iisip ay para sa kaniya lang din naman ang ginagawa nito. Mas siya pa nga ang makakbenipisyo. Napailing na lang siya at sinamahan ng buntong hininga.

Muli niyang tinitigan ang binata. Hindi niya alam kung naiirita ba ito o natatawa. Pero mukhang wala itong balak umatras.

"Three months."

Mas lalo siyang napanganga. Wala nga itong balak na tumigil. Pero kahit anong gawin nito ay hinding-hindi siya papayag. Ang goal na lang niyang magkaroon ng matinong boyfriend ang natitira sa kaniya. Ayaw niyang pati iyon ay mawala pa.

Naapiling siya at pagkatapos ay itinuro niya ito gamit ang hintuturo niya.

"Ikaw."

Tahimik lang itong nakatingin sa kaniya.

"Hindi ka ba marunong tumanggap ng NO?" dagdag niya. Para kasing kahit ilang tanggi niya ay hindi nito matanggap. Hindi siguro ito sanay na tinatanggihan. Well, kung ganito ba naman kagwapo, sino bang gugustuhin na tanggihan ito.

"Marunong."

"Bakit hindi mo ginagawa ngayon? Bakit nagpupumilit ka pa rin?"

"Because this situation requires a solution."

Napasinghap na lang siya sa inis.

Hay naku! Parang robot talaga itong kausap niya. Kahit yata ilang beses niyang ipaintindi na ayaw niya, hindi naman yata nito maiintindihan.

Minsan gusto niyang batuhin na lang ito ng unan.

"Alam mo ba kung ano'ng problema mo?" tanong niya.

"No."

"Edi wow."

Muli itong natahimik kaya dumagdag tuloy sa inis na nararamdaman niya. Kahit kailan siguro talaga, hindi niya magawang basahin ang utak nito. Parang kahit magalit siya rito ay wala itong reaksyon.

Nakaupo lang ito roon na parang chairman ng isang multinational company. Samantalang siya ang kawawang empleyadong sinusubukang kumbinsihin.

Hindi niya rin maintindihan kung bakit sobrang pursigido nito. Kung tutuusin nga ay siya ang dehado. Siya ang pinagtatawanan online, siya ang huhusgahan ng mga tao, at siya ang mawawalan ng trabaho pag nakataon.

Pero bakit parang siya pa ang kailangang habulin?

"Tyron." Mababa niyang tawag sa binata at napatingin ito sa kaniya. "Bakit mo ba talaga gustong gawin 'to?"

Sandaling natahimik ang lalaki. At sa unang pagkakataon, parang medyo naging seryoso ang ekspresyon nito.

"My company can't afford unnecessary scandals."

At ayun na nga. Napapikit na lang siya sa sagot nito at idiniin ang mga labi. Para sa company. Business nga talaga. Tama pala siya sa simula pa lang.

Wala man lang kahit konting—

"Hindi mo man lang ba naisip na ako rin ang nasasaktan dito?" putol niya.

Bahagyang kumunot ang noo nito pero mabilis ding nawala. At doon siya lalong nainis.

Hay naku talaga!

Wala talagang emotional intelligence ang lalaking ito. Tumayo siya mula sa sofa at dinampot ang bag niya. At mabilis na isinukbit iyon sa balikat. Wala siyang mapapala sa lalaking walang emotional intelligence.

"Saan ka pupunta?"

Napatingin siya rito. "Uuwi." Malamig ang sagot niya.

"You're not done talking to me."

"Ikaw lang ang may gustong mag-usap tayo."

Tumayo rin si Tyron. Mas lalo siyang nairita dahil sa taas nito. Pakiramdam niya ay isang higanteng pader ang nasa harapan niya.

"Lorraine."

"No."

"Listen first."

"No."

"Three months."

"No."

"Two—"

"Mukha mo!"

Halos mapasigaw na siya. Humugot siya ng malalim na hininga bago itinuro ang tablet sa mesa.

"Hayaan mo ang litseng mga pictures na 'yan." Mariin niyang sabi. "Uuwi na ako."

Pagkatapos ay tumalikod siya. At nagsimulang maglakad palabas ng sala. Hindi niya alam kung gaano katagal bago tuluyang mawala ang iskandalong iyon. Hindi rin niya alam kung paano niya haharapin ang mga tao sa school.

Pero isang bagay ang sigurado.

Hindi siya papayag maging girlfriend-for-rent ng isang napakayabang na billionaire na ang tingin sa lahat ay parang business deal lang.

At kahit hindi niya nakikita, nanatiling nakatitig si Tyron sa likod niya. Tahimik lang itong nakatingin sa kaniya.

Ngunit may kung anong kakaibang emosyon na unti-unting nabubuo sa loob nito habang pinapanood siyang papalayo.

Dahil sa unang pagkakataon sa buhay ni Tyron Zaragoza, may isang taong paulit-ulit na tumatanggi sa kaniya.