FAZER LOGINUnti-unting inilapit ni Tyron ang mukha niya, sapat para maramdaman ni Lorraine ang mainit nitong hininga sa kaniyang pisngi. Kasabay ng pagkalasing niya sa mamahaling amoy ng binata ay ang malakas na pagtunog ng warning bells sa kaniyang utak.
Huy, Lorraine! Gising! Teacher ka, hindi ka order sa online app! Bago pa man maglapat ang kanilang mga labi, mabilis na nai-angat ni Lorraine ang kaniyang magkabilang kamay at idiniin iyon sa matigas na dibdib ng lalaki upang itulak ito nang bahagya. Napasinghap siya, hindi dahil sa kaba, kundi dahil parang pader sa tigas ang dibdib ng bilyonaryo sa ilalim ng manipis nitong puting polo. "T-Teka lang po, Sir! May malaki po yata tayong misunderstanding!" mabilis at medyo matinis na sabi ni Lorraine, halos magkadikit na ang mga kilay niya sa matinding panik. Natigilan si Tyron. Kumunot ang makapal nitong noo, rumehistro ang pagtataka at bahagyang iritasyon sa madilim nitong mga mata. Dahan-dahan itong umatras ng isang hakbang, inilalagay ang magkabilang kamay sa bulsa ng kaniyang slacks. Nawala ang mapang-akit nitong aura at mabilis na napalitan ng malamig at seryosong awtoridad. "Misunderstanding?" malamig nitong tanong, ang isang kilay ay taas-baba. "Aren't you the woman from the exclusive app? The one I booked to come over tonight?" Nanlaki ang mga mata ni Lorraine, halos lumabas ang mga eyeballs niya sa narinig. App?! Booked?! Kaya pala ganoon na lang kung makatitig at makahila ang lalaking ito sa kaniya papasok ng kwarto! Akala nito ay siya ang babaeng naka-match nito online at pumayag sa isang late-night private invitation! "Hala, hindi po! Jusko, Sir, hindi po ako galing sa dating app!" sunud-sunod na iling ni Lorraine, pilit na inaayos ang kaniyang basang buhok na dumidikit sa kaniyang mukha. "Ako po si Teacher Lorraine! Lorraine Dizon. Adviser po ako ni Elaine Madrigal sa San Isidro High School! Nandito po ako para mag-home visit kasi isang linggo na siyang hindi pumapasok!" Ilang segundong binalot ng matinding katahimikan ang buong kwarto. Tanging ang malakas na paghampas ng ulan sa salamin ng glass window ang naririnig. Tinitigan siya ni Tyron mula ulo hanggang paa. Mula sa kaniyang basang-basang sapatos, paakyat sa kaniyang pulang bestida na tuluyan nang dumikit sa kaniyang katawan, hanggang sa kaniyang mukha na walang bakas ng makeup at panginginig dahil sa lamig. Nakita ni Lorraine kung paano marahang kinagat ng binata ang ibabang labi nito, pilit na pinoproseso ang impormasyon. "A public school teacher," mahinang usal ni Tyron, tila kinukumpirma sa sarili ang narinig. Napabuntong-hininga ito at pilit na minasahe ang kaniyang sentido, tila nai-stress sa katangahan ng kaniyang mga tauhan sa ibaba. "My security detail let a soaking wet public school teacher inside my private quarters because they thought you were the date I invited over. Unbelievable." Biglang uminit ang pisngi ni Lorraine. Nakaramdam siya ng bahagyang inis. Soaking wet public school teacher talaga? Hindi ba pwedeng dedicated adviser muna? At saka, kasalanan ko bang naka-red dress ako at nagmukha akong date niya? "Pasensya na po talaga, Sir Tyron," magalang niyang paumanhin, pilit na itinatago ang panginginig ng kaniyang mga tuhod sa lamig. "Hindi ko rin naman po alam na nag-aabang pala kayo ng... uh, bisita mula sa app. Ang sabi po kasi ng maid, 'Sir is waiting' daw. Akala ko po, tatay kayo ni Elaine na naghihintay sa teacher niya." Mabilis na nag-angat ng tingin si Tyron, muling tumaas ang kilay nito. "Do I look old enough to be a father of a teenager?" "H-Hindi po! Ang gwapo niyo nga po—ay, I mean, ang bata niyo pa po tingnan!" mabilis na bawi ni Lorraine, gustong tahiin ang sariling bibig dahil sa nadulas niyang dila. Imbes na magalit, isang pamilyar na kislap ang dumaan sa mga mata ng bilyonaryo. Isang bahagyang, mapanuksong ngiti ang sumilay sa labi nito na mabilis din nitong binura. Humakbang ito papalapit sa kaniya. Awtomatikong napaatras si Lorraine hanggang sa tumama ang likod niya sa malamig na pader malapit sa p***o. "I am Elaine's uncle and legal guardian," pormal na paliwanag ni Tyron, nakatayo na muli sa mismong harapan niya. Ang boses nito ay hindi na kasing-lamig kanina, ngunit may taglay pa rin itong awtoridad na nagpapatayo ng mga balahibo ni Lorraine. "Her mother, my sister, passed away. She uses her father's surname, Madrigal. And as for her absence... she's grounded. She tried to sneak out to a party last week, so I confiscated her phone and banned her from leaving the estate." Napaawang ang labi ni Lorraine. Grounded? Kaya pala hindi ito sumasagot sa texts niya. Wala naman pala itong malalang sakit o problema sa pamilya. Talagang na-grounded lang ng napaka-strikto at napakagwapong tito nito na may time pa palang maghanap ng ka-date sa app! "G-Ganoon po ba?" nanginginig na usal ni Lorraine. Dahil nawala na ang kaba niya tungkol sa estudyante, ngayon niya lang naramdaman nang buo ang matinding lamig. Niyakap niya ang sarili, hindi mapigilan ang pagnginig ng kaniyang mga balikat. "Sige po, Sir. Uuwi na po a-ako. Pasensya na po sa istorbo sa inyo. I-text niyo na lang po 'yung totoong date niyo na na-traffic lang siguro." Akmang bubuksan na ni Lorraine ang doorknob nang biglang pumailanlang ang isang napakalakas na kulog na yumanig sa buong mansion. Halos mapatalon siya sa gulat, napapikit nang mariin at awtomatikong napasandal sa dibdib ni Tyron na hindi niya namalayang nakalapit na pala muli sa kaniya upang pigilan sana siyang lumabas. "You're not going anywhere in this storm, Miss," mariin ngunit mababang utos ni Tyron. Dahan-dahang iminulat ni Lorraine ang kaniyang mga mata. Nakapulupot ang isang malakas na braso ni Tyron sa kaniyang baywang, inaalalayan siya upang hindi siya matumba sa gulat. Ang init ng katawan nito ay mabilis na tumagos sa basang tela ng kaniyang damit, nagpapadala ng kakaibang kuryente sa buong sistema niya. "P-Pero Sir, nakakahiya po—" "I don't let anyone leave my house in the middle of a typhoon. Even if they are uninvited home-visiting teachers," putol ni Tyron. Binitawan siya nito at mabilis na naglakad patungo sa isang malawak na walk-in closet sa kabilang bahagi ng kwarto. Kinuha rin nito ang cellphone sa ibabaw ng mesa at mabilis na nag-type, malamang ay kinakansela na ang sinumang babaeng in-order nito online. Pinanood ni Lorraine ang malapad na likod ng binata. Ilang sandali pa, lumabas ito bitbit ang isang malinis at nakatuping itim na t-shirt at isang gray na sweatpants. Inabot nito iyon kay Lorraine. "Change into these. There's a bathroom to your left. Baka magkasakit ka, isisi mo pa sa pamangkin ko," utos ni Tyron, ang mga mata ay sandaling bumaba sa namumutla niyang mga labi bago mabilis na umiwas ng tingin. "I'll order the staff to prepare hot soup and a guest room for you. You're staying for the night." "Naku, Sir, wag na po—" "That's an order, Teacher Lorraine," pinal nitong sabi, ang boses ay hindi tumatanggap ng anumang pagtanggi. Wala nang nagawa si Lorraine kundi kunin ang mga damit. Pumasok siya sa napakalaking banyo na yata ay mas malaki pa sa buong boarding house niya. Nang magpalit siya ng damit, halos matawa siya sa sarili. Ang t-shirt ni Tyron ay umaabot hanggang sa kalagitnaan ng kaniyang hita, at ang sweatpants ay kailangan pa niyang itupi nang tatlong beses sa laylayan para lang hindi niya matapakan. Pero ang hindi niya inaasahan ay ang amoy. Ang mga damit ay amoy na amoy ng pabango ni Tyron—isang malalim na amoy ng pabango nito, at kapangyarihan. Habang nakatingin siya sa sariling repleksyon sa salamin, suot ang damit ng isang bilyonaryo, hindi niya mapigilan ang mabilis at nagwawalang tibok ng kaniyang puso. Paglabas niya ng banyo, inaasahan niyang wala na si Tyron sa kwarto. Ngunit natigilan siya nang makita itong nakaupo sa isang leather couch malapit sa fireplace, may hawak na baso ng alak, at seryosong nakatitig sa umaapoy na kahoy. Nang marinig ang kaniyang mga yabag, lumingon si Tyron. Tinitigan siya nito mula ulo hanggang paa, suot ang kaniyang malalaking damit. Isang pamilyar na pag-igting ng panga ang nakita ni Lorraine sa mukha ng binata, bago nito ibinaba ang baso ng alak sa mesa at tinapik ang bakanteng espasyo sa tabi nito. "Come here," malambot ngunit commanding na utos ni Tyron, ang madilim nitong mga mata ay nakapako sa kaniya. "The soup is on its way. Let's talk about my niece... and how exactly you plan to make up for ruining my Friday night plans." Humugot ng malalim na hininga si Lorraine. Sa labas, patuloy ang malakas na pagbayo ng bagyo. Ngunit habang naglalakad siya papalapit sa nag-iisang Tyron Zaragoza, alam niyang mas malaking bagyo ang pumasok sa tahimik niyang buhay, at handang-handa na itong tangayin ang kaniyang buong pagkatao. ~ Dahan-dahang humakbang si Lorraine palapit sa leather couch, bawat hakbang ay tila may pabigat. Umupo siya sa kabilang dulo, pilit na nag-iiwan ng ligtas na espasyo sa pagitan nilang dalawa. Ang init na nagmumula sa fireplace ay mabilis na tumuyo sa nanlalamig niyang balat, ngunit mas matindi ang init na idinudulot ng titig ng lalaking katabi niya. Inilapag ni Tyron ang baso ng alak sa maliit na glass table. Hindi nito inalis ang paningin sa kaniya, ang mga mata ay may madilim at malalim na emosyon na hindi mabasa ni Lorraine. "Sir, seryoso po, pasensya na talaga kung na-ruin ko ang Friday night plans niyo," pabulong na paghingi ng tawad ni Lorraine, nakayuko at pinaglalaruan ang laylayan ng napakalaking t-shirt na suot niya. "Bukas na bukas po, paghina ng ulan, aalis din po agad ako." Isang mahinang halakhak ang kumawala sa mga labi ni Tyron, isang malalim, baritono, at nakakalasing na tunog. "I was annoyed at first," pag-amin ng binata, ang boses ay mababa at umaalingawngaw sa tahimik na kwarto. "I was expecting someone who knows the rules of my world. Someone superficial. Someone easy to forget." Napaangat ng tingin si Lorraine. Nakita niya kung paano unti-unting lumapit si Tyron, tiniklop ang distansya na pilit niyang ginawa kanina. "But then," patuloy ni Tyron, inabot ang isang basang hibla ng buhok ni Lorraine na dumikit sa pisngi nito at dahan-dahang isinabit iyon sa likod ng kaniyang tainga. Ang magaspang ngunit mainit na hinlalaki ng binata ay sandaling dumampi sa balat niya, nagpadala ng libu-libong boltahe ng kuryente sa kaniyang sistema. "A public school teacher barged into my house, trembling in a soaked red dress, completely oblivious to who I am, and more worried about my niece's attendance than my bank account." Kumabog nang napakalakas ang dibdib ni Lorraine. Hindi siya makahinga. Ang amoy ng cedarwood at alak mula sa hininga ni Tyron ay tuluyan nang pumuno sa kaniyang pandama. "Sir Tyron..." nanginginig na usal ni Lorraine, ang mga mata ay nakapako sa perpektong hugis ng mga labi nito. "You didn't ruin my night, Lorraine," paos na bulong ng binata, tuluyan nang inilapit ang mukha nito. "You just made it infinitely more interesting." Bago pa man makapagsalita muli si Lorraine, inangkin na ni Tyron ang kaniyang mga labi.Tuluyang sumilip ang ginintuang sinag ng araw mula sa maliit na bintana ng kwarto, tumatagos sa manipis na kurtina at nagbibigay ng mainit na liwanag sa kabuuan ng maliit na bahay ni Chief Roberto. Matapos ang isang buong linggo ng malalakas na bagyo, sa kalangitan man o sa kanilang mga puso, sa wakas ay dumating na ang isang payapang umaga para kay Regine.Nakatukod ang siko ni Regine sa gilid ng mumurahing kutson, ang baba ay nakapatong sa kanyang palad habang tahimik niyang pinagmamasdan ang lalaking natutulog sa kanyang tabi.Wala na ang nakakapasong lagnat ni Jason. Ang paghinga nito ngayon ay malalim, kalmado, at pantay na. Wala mang suot na silk pajamas at nakabalot lamang sa isang kupas na t-shirt, sa paningin ni Regine, kailanman ay hindi naging ganito kapayapa at kakisig ang kanyang poging boyfriend. Marahan niyang inabot ang magulong buhok ng binata, sinusuklay iyon gamit ang kanyang mga daliri.Dahil sa pamilyar na haplos, unti-unting nagmulat ng mga mata si Jason. Kumurap
Hindi inalintana ni Regine ang pangangalay ng kanyang mga binti habang nanatiling nakaluhod sa malamig na sahig ng lumang presinto. Yakap-yakap niya ang nanghihina at nanginginig na katawan ni Jason. Ang nakakapasong init ng balat nito ay tumatagos sa manipis at basang uniporme niya, ngunit wala siyang pakialam. Ang tanging mahalaga ngayon ay ang lalaking nasa mga bisig niya, ang lalaking isinuko ang buong mundo para lamang hindi siya mawala.Sa bawat malalim at garalgal na paghinga ni Jason, pakiramdam ni Regine ay pinipiga ang sarili niyang puso. Hinagod niya ang magulo at pawisang buhok ng binata, marahang idinidikit ang sariling labi sa nag-iinit nitong noo."Dito lang ako, Jason. Dito lang ako," pauli-ulit na bulong ni Regine, tila isang mantra na inaasahan niyang magpapababa sa lagnat nito.Bumukas ang lumang pinto ng kwarto at pumasok si Chief Roberto. May dala itong isang palanggana ng maligamgam na tubig, maliit na bimpo, at ilang tableta ng gamot. Bakas sa mukha ng matandang
Hindi inalintana ni Regine ang malakas na pagbuhos ng ulan. Habang nakatayo sa ibabaw ng malamig at sementadong pundasyon ng kanilang lote sa Cabadbaran, pakiramdam niya ay unti-unting nahuhugasan ang lahat ng sakit, galit, at pag-aalinlangan na bumalot sa kanyang sistema nitong nakaraang linggo.Ang lalaking inakala niyang naglalaro lamang ay isinuko ang buong mundo nito para sa kanya. Pinili ni Jason na talikuran ang bilyun-bilyong imperyo ng Hernandez Holdings, ang mga luho, at ang perpektong buhay nito sa Maynila, para lamang mapatunayang totoo ang bawat binitawang pangako nito sa isang simpleng guro na tulad niya. At bilang kapalit, ipinagtabuyan niya ito pabalik sa dilim.Isang matinding hikbi ang kumawala sa mga labi ni Regine, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ito dahil sa sakit. Isa itong hikbi ng pagkamulat at desperasyon.Mabilis siyang tumalikod at tumakbo palabas ng lote patungo sa highway. Wala siyang dalang payong, at ang kanyang peach na uniporme ay basang-basa na a
Ang bawat hakbang ni Regine pabalik sa kanyang silya sa faculty room ay parang pag-akyat sa isang matarik na bundok. Hindi niya alam kung paano niya nagawang ngumiti sa mga estudyanteng nakasalubong niya sa pasilyo, o kung paano niya naitago ang panginginig ng kanyang mga kamay habang nagbubuklat ng mga lesson plan. Sa labas, siya pa rin si Regine, striktang guro ng English, malakas, at kagalang-galang. Ngunit sa loob-loob niya, pakiramdam niya ay isa siyang basag na baso na pinagdidikit lamang ng pilit.Lumipas ang isang buong linggo na tila siya isang multo na naglalakad sa loob ng San Isidro High School.Walang Jason Hernandez na pumasok. Ang bakanteng desk nito ay unti-unting napuno ng mga iniwang memo at papeles ng mga kapwa guro. Wala nang matinis na boses na nagrereklamo tungkol sa humidity ng faculty room. Wala nang amoy ng pabango nito na sumasalubong kay Regine tuwing umaga. Ang tanging naiwan ay isang nakakabinging katahimikan na araw-araw ay mas lalong nagpapabigat sa kany
Lunes ng umaga. Ang bawat hakbang ni Regine papasok sa tarangkahan ng San Isidro High School ay kasing-bigat ng tingga. Suot niya ang kanyang pamilyar na peach na uniporme, ngunit ngayon, pakiramdam niya ay isa itong uniporme ng bilanggo. Sa loob ng kanyang tote bag, maingat na nakatupi ang kulay pink na silk handkerchief ni Jason. Nilabhan niya iyon kahapon at pinlantsa, pilit na inaalis ang mga mantsa ng putik at ulan, tila ba sa paggawa nito ay malilinis din niya ang dumi ng mga kasinungalingang naiwan sa kanyang puso.Pagpasok niya sa faculty room, agad siyang sinalubong ng nakasanayang ingay. Tunog ng mga nag-uusap na guro, ang pag-print ng mga test papers, at ang amoy ng murang 3-in-1 na kape. Ngunit para kay Regine, ang lahat ng iyon ay nagmistulang blangkong ingay. Ang mga mata niya ay kusa at taksil na dumapo sa kabilang dulo ng silid.Walang tao sa desk ni Jason.Wala ang kanyang pink na portable fan. Wala ang mamahaling humidifier na nagbubuga ng amoy lavender. Wala ang mak
Hindi na mabilang ni Regine kung gaano katagal siyang nakaupo sa malamig na sahig ng apartment ni Lorraine. Ang tanging sukatan niya ng oras ay ang unti-unting paghina ng ulan sa labas, hanggang sa naging manipis na ambon na lamang ito na humahaplos sa bubong.Sa labas ng pinto, matagal nang nawala ang boses ni Jason. Ang mga garalgal na pagsigaw at pagmamakaawa ng lalaki ay napalitan ng nakakabinging katahimikan. Wala nang kalabog. Wala nang desperadong pagtawag sa pangalan niya.Dahan-dahang inalalayan ni Lorraine si Regine patayo. Manhid na ang mga binti ng dalaga, at ang buong katawan niya ay tila yelo sa lamig, hindi dahil sa basang damit kundi dahil sa matinding pagguho ng kanyang mundo. Walang salitang pinaliguan siya ng kanyang matalik na kaibigan, binihisan ng tuyong pantulog, at pinahiga sa maliit na kama sa guest room."Dito lang ako sa labas, besh," malambing ngunit malungkot na bulong ni Lorraine habang kinukumutan siya. "Magpahinga ka muna. Wag mo munang isipin ang kahit
Nagising si Lorraine dahil sa sikat ng araw na tumatama sa makapal na kurtina ng silid na parang dumadapo rin iyon diretso sa mukha niya. Ayaw pa niya sanang bumangon dahil hinihila siya ng kaniyang ulo na sobrang sakit ngayon at mabigat pa. Maliban pa don, sobrang bigat din ng katawan niya.Pero k
Malalakas na patak ng ulan ang halos bumubulag kay Lorraine habang naglalakad siya sa gilid ng madilim na kalsada. Sinamahan pa ng malamig na hangin kaya wala siyang nagawa kundi yakapin na lang ang sarili at pasimpleng nagsisisi kung bakit pa niya tinuloy ngayon ang plano niya.Mahigpit niyang haw
Tahimik ang buong sala pagkatapos ng matigas na pagtanggi ni Lorraine. Ni sa panaginip niya ay hindi niya inaasahan na may makikipag-deal sa kaniya ng ganito. Alam naman niyang maganda talaga siya at hindi maikakaila iyon, pero ayaw naman niyang magkaroon ng first boyfriend sa ganitong paraan.Naka
Hindi maalis ni Lorraine ang panginginig ng mga kamay niya habang tahimik na nakaupo sa napakalawak na living room ng Zaragoza Mansion.Pakiramdam niya ay mali pa rin ang lahat ng nangyayari. Talaga namang mali. Walang tama sa ginawa niya mula pa kahapon.Mahigpit niyang yakap ang bag niya habang p







