로그인“You’re ready? I’m f*cking horny.”
Nanlaki agad ang mga mata ni Lorraine. Na para bang sanay na sanay ang lalaking kaharap niya sa ganoong usapan. Para bang nag-aalok lang ng popcorn sa gilid.
Kinagat na lang niya ang pang-ibabang labi niya, hindi niya kasi alam kung anong gagawin at isasagot sa lalaking ‘to. Hindi rin naman niya magawang sampalin kasi nakakailang ang kagwapohan nito.
“I’m asking you, woman. Are you ready?”
“H-Ha?” nauutal niyang tanong habang napaatras nang bahagya.
Ngunit agad din siyang natigilan nang maramdaman niya ang pader sa likuran niya.
Napakagat siya ulit sa labi habang nakatingala kay Tyron na ngayon ay nakatitig lang sa kaniya. Madilim ang mga mata nito habang dahan-dahang bumababa ang tingin sa basa niyang katawan.
Bigla niyang naramdaman ang pag-init ng pisngi niya.
Hindi niya alam kung dahil ba sa hiya o dahil sa paraan ng pagtitig nito sa kaniya.
Pero ano bang ready kasi ang tinatanong nito at bakit may kasamang horny? Gusto lang naman niyang mag-home visit.
“Sir Tyron, sa tingin ko po may mali yata—”
“Still calling me sir?” putol nito habang bahagyang nakangisi.
Mababa ang boses nito at medyo paos at lalong nakakagulo sa isipan niya. Kahit tense na tense na siya ay pinipilit niya pa rin pakalmahin ang sarili.
“I told you,” marahan nitong sabi habang inilalapit ang mukha sa kaniya. “Call me Tyron.”
Napasinghap na naman si Lorraine nang maramdaman niya ang mainit nitong hininga malapit sa kaniyang labi. Sobrang lapit nito at pakiramdam niya ay anumang segundo ay mawawala na ang matinong pag-iisip niya.
“Hindi po kasi talaga ako—”
Naputol na naman ang sasabihin niya nang marahan nitong hinawakan ang beywang niya at sa simpleng hawak na iyon ay parang biglang nanghina ang mga tuhod niya.
“I like your scent,” bulong nito habang nakatitig sa kaniya.
Tuluyan nang nag-init ang buong mukha ni Lorraine. Hindi niya maintindihan kung bakit hindi niya maitulak palayo ang lalaki. Siguro dahil sa kaba, sa takot o baka dahil sa unang pagkakataon sa buhay niya ay may lalaking ganito tumingin sa kaniya.
Parang gusto siya at parang siya lang ang nakikita nito.
“Tyron.” Halos pabulong na lang niyang sambit.
Bahagyang gumuhit ang ngisi sa labi ng lalaki na tila nakuha na rin nito sa wakas ang gusto nitong marinig sa kaniya kanina pa.
“There you go.”
Dahan-dahang umakyat ang kamay nito sa pisngi niya bago marahang hinaplos iyon. Mainit ang palad ng lalaki kaya wala siyang ibang nagawa kundi ang pumikit at damhin ang bawat haplos nito sa kaniya.
Napapikit si Lorraine. Hindi niya naiintindihan kung anong nangyayari pero mas ginusto na lang niyang magpadala sa mga ginagawa nito. Pinadaanan nito ang bawat parte ng mukha niya at kahit labi niya ay hindi nito pinalampas.
Pero habang tumatagal ay mas lalo siyang nahihirapang huminga sa bawat segundo na magkalapit sila. At mas lalong hindi nakakatulong ang paraan ng pagtitig nito sa kaniya. Sa mga titig pa lang nito ay parang kinakain siya nito nang buhay.
“Do you know how long I waited tonight?” mahina nitong tanong.
Napakurap si Lorraine.
“H-Hindi ko po—”
“Then don’t think,” putol nito agad. “Just stay.”
Napasinghap siya nang marahan nitong idikit ang noo sa kaniya. At doon niya tuluyang naamoy ang pinaghalong alak at pabango nito. Dalawang salita lang ang kayang i-describe ng utak niya. Nakakahilo at nakakabaliw.
“Tyron,” mahina niyang tawag habang kinakabahan.
Ngunit sa halip na sumagot ay dahan-dahang bumaba ang tingin nito sa labi niya at bago pa niya tuluyang mapigilan ang sarili ay marahan siyang hinalikan nito. Mainit at mabagal ang bawat galaw nito sa labi niya ngunit sobrang mapang-angkin ang halik nito.
Napahawak siya sa dibdib ng lalaki habang pilit sinusubukang kontrolin ang mabilis na tibok ng puso niya. Pero habang tumatagal ang halik ay mas lalo siyang nanghihina at mas lalo siyang nadadala.
Napapikit siya nang maramdaman niyang mas humigpit ang hawak ni Tyron sa beywang niya na parang ayaw siyang pakawalan. At sa gabing iyon ay unti-unting nawala ang natitira niyang control sa sarili niya.
Mainit ang palad nito kahit malamig ang buong gabi. At habang tumatagal na magkalapit sila ay mas lalo niyang nararamdaman ang kakaibang init na unti-unting gumagapang sa buong katawan niya.
Dapat itulak niya si Tyron at dapat pigilan niya pero parang hindi gumagana ang isip niya habang nakatitig sa lalaking nasa harapan niya.
Masyadong guwapo at masyadong mabango si Tyron para magawa niya.
“Tyron…” kinakabahan niyang tawag.
Bahagyang kumunot ang noo nito bago muling bumaba ang tingin sa labi niya.
“Stop looking at me like that,” paos nitong bulong.
“H-Ha?”
“You’re making me lose control.”
Parang biglang may kung anong sumabog sa dibdib ni Lorraine dahil sa sinabi nito. Bago pa siya makapagsalita ay muli siyang hinalikan ni Tyron. Napahawak si Lorraine sa balikat nito nang maramdaman niyang dahan-dahan siyang inilalapit nito sa kama. Pakiramdam niya ay nanghihina ang mga tuhod niya sa bawat haplos at halik nito.
At habang tumatagal ay mas lalo siyang nadadala.
Sa labas ay patuloy ang malakas na ulan ngunit mas maingay ang tibok ng puso niya. Unti-unti siyang napapikit nang maramdaman niyang marahan siyang pinaupo ni Tyron sa gilid ng kama.
Madilim ang mga mata nitong nakatingin sa kaniya. Parang sinusubukan siyang basahin kung may balak siyang pigilan ito sa balak nitong gawin. Pero wala siyang mahagilap na salita para pigilan si Tyron. Hindi niya maintindihan kung bakit parang nawawala ang takot niya habang kaharap ito.
Marahan ulit nitong hinaplos ang pisngi niya.
“You’re beautiful,” mahina nitong sabi.
Tuluyang nag-init ang mukha ni Lorraine. Wala pang lalaking nagsabi sa kaniya niyon nang ganoon kaseryoso. At lalong hindi mula sa lalaking katulad ni Tyron Zaragoza.
“Tyron, baka po—”
“Don’t think tonight,” putol nito habang marahang inilalapit muli ang mukha sa kaniya. “Just stay with me.”
At hindi niya alam kung dahil ba sa ulan o sa lamig dahil basa ang suot niya o baka sa mga titig nito kaya tuluyan nang bumigay ang natitira niyang katinuan kaya unti-unti niyang hinayaan ang sarili na madala rito.
Napasinghap siya nang maramdaman niyang marahan nitong hinawi ang basa niyang buhok bago nag-iwan ng magaang halik sa leeg niya. Agad siyang napapikit. Parang may dumaloy na kuryente sa buong katawan niya.
“Tyron…” mahina niyang ungol habang napapahawak sa polo nito.
Lalong dumilim ang mga mata ng lalaki. At doon niya unang nakita ang kakaibang lambot sa likod ng malamig nitong tingin. Mabagal nitong hinaplos ang braso niya pababa habang patuloy na inilalapit ang katawan sa kaniya. At habang tumatagal ay mas lalo niyang nararamdaman ang init nilang dalawa.
Hindi na niya alam kung tama pa ba ang nangyayari. Hindi na rin niya alam kung bakit hindi niya mapigilan ang sarili. Ang alam lang niya ay sa unang pagkakataon sa buhay niya ay may lalaking nagpaparamdam sa kaniya na gusto siya.
“Take off your clothes.”
Mabilis pa sa alas kwatro na nahubad ang kaniyang damit. Ni hindi nga rin niya matandaan kung paano nahubad lahat. Nakita na lang niya ang sarili na nakahiga na siya sa kasama na hubo’t hubad na. At kitang-kita rin ng kaniyang mga mata kahit may kadiliman ang silid, klarong-klaro ng mga mata niya na naghuhubad na rin si Tyron.
Likod pa lang nito ay pasok na pasok sa taste niya. Saktong-sakto ang hulma at parang masarap markahan gamit ang mga kuko niya.
Pero nang humarap na si Tyron sa kaniya at nakita niya ang nasa gitna ng hita nito ay bigla siyang nanghina. Hindi niya inaasahan na sa ganitong paraan pa niya mae-experience ang first time niya.
Jusko naman, hindi yata kasya yan sa butas ko, mahina niyang bulong sa sarili.
Napapikit na lang siya nang lumapit na sa kaniya si Tyron at muli siyang hinalikan. Sa bawat galaw ng labi nito ay tila pinapakalma ang takot niya kanina. Muli na namang bumalik ang mga kiliti na naramdaman niya. Init at kiliti ang muling pumaimbabaw sa sistema niya.
“Tyron…”
Sa bawat halik nito ay tinutumbasan niya ng ungol. Bawat kiliti na nararamdaman niya ay tanging pagpikit lang ng mga mata ang nagiging sagot niya.
Hanggang sa ang kiliti at init ay napalitan ng sakit nang biglang isinagad ni Tyron ang dala-dala nitong sandata. Hindi niya lubos akalain na bigla na lang nitong ipapasok iyon.
“Oh, God!” Naisambit niya sa gitna ng pagkawala ng kaniyang katinuan. “Bakit mo naman binigla!”
“What the hell! You’re a fuxking virgin!”
At kahit si Tyron ay nabigla sa ginawa nito.
“Bakit sila magpapadala ng virgin!”
“Magpapadala?” takang tanong niya rito. “Anong magpapadala ang pinagsasabi mo?”
“Diba ikaw yong babae sa app na binook ko?”
Tahimik ang buong sala. Nakakabingi ang katahimikan, nawala saglit ang kadaldalan niya. Tanging mahinang tunog lamang ng air conditioner ang maririnig sa paligid. At habang tumatagal ay mas lalo lamang naiilang si Lorraine.Nakatapat pa rin sa kaniya si Tyron. Kamado ito at parang comfortable talaga sa pwesto nito at parang wala itong problema sa katahimikan. Samantalang siya ay pakiramdam niya ay unti-unti na siyang kinakain ng kaba.Nakaupo ito sa kabilang sofa habang hawak ang isang tablet. Paminsan-minsan ay may tinitingnan. Na para bang may binabasa o may nire-review. Parang may board meeting pa rin kahit nasa bahay.Napaismid siya. Napaka-workaholic naman nito. Sabagay, ganitong-ganito rin ang mga nakikita niya sa TV na mga bilyonaryo, dinadala ang trabaho sa bahay. Well, ganiyan nga rin siya kahit hindi siya
Napanganga na lamang si Lorraine habang nakatayo sa gitna. Hindi niya alam kung anong dapat na gawin kaya ang ending ay hindi siya nakagalaw. Hindi niya inaasahan na ganito ang mangyayari dahil lang sa nilait siya ng maid.Pakiramdam niya ay tumigil ang mundo niya sa loob ng ilang segundo. Hindi dahil ipinagtanggol siya ni Tyron kundi dahil sa sumunod nitong sinabi."You're fired."Iyon lang ang huli nitong sinabi, dalawang salita lang. Dalawang simpleng salita na agad nagpabago sa kulay ng mukha ng maid. Sino ba namang matutuwa kung maririnig ang dalawang salita na yon.Nanlaki ang mga mata ni Jonalyn at parang hindi nito agad naproseso ang narinig.Katulad niya ay nagulat din ito. Lahat ng tao sa paligid ay natigil
Hindi mawala-wala sa isip ni Lorraine ang sinabi ng guard habang bumibiyahe sila papunta sa Zaragoza Mansion. Tahimik siyang nakaupo sa loob ng van habang nakatanaw sa bintana. Mabilis na lumilipas ang mga gusali at sasakyan pero hindi roon nakatuon ang atention niya.Abala kasi ang isip niya sa isang bagay o sa isang tao, mukhang mas tama siguro iyon. Walang iba kung hindi si Tyron Zaragoza.Napabuntong-hininga siya at napaisdmid. Bakit niya ba kasi iniisip ang mokong na ‘yon? Ang dami niyang dapat isipin eh. Dinadagdagan pa ng Tyron na ‘to.Hindi niya maintindihan kung bakit bigla siyang naging curious sa ex-girlfriend nito. Hindi naman niya iyon dapat iniisip. Wala naman siyang pakialam. Hindi naman sila totoong magkasintahan. At isa pa, hindi pa nga sila nagkakasundo pero bakit parang naiinis siya?
Eksaktong alas singko y medya ng hapon nang tuluyang makalabas si Lorraine ng eskwelahang pinapasukan niya. Lupaypay ang buong katawan niya at wala na nga siyang ganang maglakad pa pauwi. Hindi niya alam kung anong gagawin niya pero mas gusto niya sanang pawiin muna ang pagod niya bago siya mag-isip kung anong magandang gawin.Pero ang tanong, paano niya mapapawi ang pagod niya?Napahawak na lang siya sa leeg niya at napangiti nang makitang may nagtitinda ng kwek-kwek sa tapat ng paaralan.Oo, pagod na pagod siya pero kailangan niya munang kumain.Pagod siya hindi dahil sa pagtuturo kundi dahil sa dami ng iniisip niya buong araw. Pakiramdam niya ay wala siyang ginawang iba kundi mag-isip. Tungkol sa school, sa mga batang mawawalan ng school kung sakaling hindi man sila m
Mabigat ang pakiramdam ni Lorraine habang naglalakad palabas ng opisina ng principal. Hindi niya inakalang sabay-sabay na darating ang problema niya, di man lang na-traffic. Eksaktong-eksakto talaga ang pagdagsa na para bang pumayag siya.Bawat hakbang niya ay mabibigat, pakiramdam niya ay mas mabigat pa ang bawat hakbang niya ngayon kumpara noong papasok siya kanina sa paaralan.Hindi niya inaasahang ganoon kalaki ang problema ng school nila. Patawa-tawa pa nga lang lahat last week tapos malaki na pala ang problema nila.Tatlong buwan. Isipin mo tatlong buwan na lang.Tatlong buwan na lang ang itatagal ng paaralan kung walang magbabago. Dios ko naman.Tatlong buwan.Paulit-ulit na umuukit sa isip niya ang mga salitang iyon. Saan na lang siya pupulutin after ng three months? Hindi niya alam kasi wala naman siyang back-up plans. Oo, may mga oras na gusto niyang umalis sa trabaho niya pero hindi naman niya inakala na mismong ang trabaho niya ang magpapaalis sa kaniya.Napahigpit ang haw
Mahigpit ang hawak ni Lorraine sa strap ng bag niya habang nakatayo sa harap ng malaking gate.Kanina pa siya naroon at hanggang pagtitig na lang sa gate ang nagawa niya. Gate pa nga lang ang nakikita niya pero binabalot na siya ng kaba. Mas pinapangunahan na kasi siya ng kaba ngayon, paano na lang kaya kapag nakapasok na siya sa loob at malaman niyang alam na pala ng lahat ang issue niya.Napabuntong hininga na lang siya. Hindi niya alam kung ilang minuto na ang lumipas na nakayo lang siya. Limang minuto? Sampu? O baka nga mahigit pa eh, hindi lang siya sigurado. Ang alam lang niya ay parang nakatanim ang mga paa niya sa sementadong daan habang nakatitig sa pamilyar na gusali sa loob ng paaralan.Ito ang lugar na ilang taon na niyang tinuturing na pangalawang tahanan. Ang lugar kung saan niya natagpuan ang pangarap niya. Ang lugar kung saan araw-araw siyang nagigising nang may dahilan.Pero ngayon, pakiramdam niya ay isa itong courtroom na naghihintay lang na husgahan siya. Paano ba
![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






