Chapter 3: The Viral

Nagising si Lorraine dahil sa sikat ng araw na tumatama sa makapal na kurtina ng silid na parang dumadapo rin iyon diretso sa mukha niya. Ayaw pa niya sanang bumangon dahil hinihila siya ng kaniyang ulo na sobrang sakit ngayon at mabigat pa. Maliban pa don, sobrang bigat din ng katawan niya.

Pero kahit anong nararamdaman pa niya, kailangan niyang bumangon at baka ma-late pa siya sa trabaho niya.

Dahan-dahan siyang napakurap habang nakatitig sa kisame. Ilang segundo pa siyang nanatiling walang galaw, tila pilit inuunawa kung nasaan siya. Wala siya sa kwarto niya dahil hindi ganito kaganda ang kwarto niya. Ni one-fourth nga yata ay hindi niya matumbasan ang ganda ng kwarto kung nasaan siya ngayon.

Mas lalo yatang sumakit ang ulo niya.

Sh!t, nasaan ako? Bulong niya sa sarili.

Hanggang sa may naamoy siya na mamamahaling pabango. Pabango na hindi masakit sa ilong. Pero kahit anong amoy niya ay hindi niya matandaan kung kaninong pabango iyon. 

Bumangon na lang siya at pinalibot ang mga mata upang makita ang paligid.

Nanlaki agad ang mga mata niya nang makita ang napakalawak na silid na kinaroroonan niya. Ang chandelier. Ang malaking glass window. Ang kulay itim at dark gray na interior ng kwartong parang pang-hotel suite.

At doon tuluyang bumalik sa kaniya ang lahat.

Ang ulan na nagpabasa sa kaniya kahapon. Ang mansion na pinasukan niya. Si Tyron Zaragoza. At ang nangyari kagabi.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan niya. Napahawak siya agad sa dibdib niya habang mabilis ang paghinga.

“Diyos ko,” mahina niyang bulong. “Ano ba tong pinasok mo, Lorraine!”

Nanginginig ang mga kamay niyang napahawak sa kumot habang pilit inaalala ang nangyari.

Ang mga halik ni Tyron at ang mga hawak nito na nagpawala sa katinuan niya. At idagdag pa ang paraan ng pagtitig nito sa kaniya kagabi na parang siya lang ang babaeng nakikita nito.

Napapikit siya nang mariin dahil hindi pa rin siya makapaniwala na nagawa niya ang bagay na iyon. Hindi siya ganong klaseng babae na basta na lang nagpapadala. Pero kagabi, parang nawala lahat ng tamang pag-iisip niya habang kasama si Tyron.

Napakagat siya sa labi dahil sa hiya.

Ano bang iniisip niya at bakit niya hinayaang mangyari iyon? At higit sa lahat, bakit parang wala man lang siyang nagawa upang pigilan ito?

Bigla siyang natigilan nang makarinig ng mahinang tunog mula sa kabilang bahagi ng silid.

Unti-unti siyang napalingon at doon niya nakita si Tyron.

Nakatayo ito malapit sa malaking bintana habang nakatalikod sa kaniya. Nakasuot na ito ng itim na slacks habang bahagyang bukas ang puting polo nito sa may dibdib. Hawak nito ang isang baso ng whiskey habang tahimik na nakatanaw sa ulan sa labas.

Parang napakalamig ng presensya nito ngayong umaga. Malayo sa lalaking halos mawalan ng control kagabi. Unti-unti itong lumingon nang maramdaman ang paggising niya.

At sa sandaling nagtama ang mga mata nila ay pareho silang natahimik. Parang biglang bumigat ang buong silid.

Hindi alam ni Lorraine kung bakit pero pakiramdam niya ay hirap siyang huminga habang nakatingin dito.

Samantalang si Tyron naman ay tila may malalim na iniisip habang pinagmamasdan siya.

“Good morning,” mababa nitong bati.

Ngunit walang lambing sa boses nito katulad kagabi.

“Tyron,” mahina niyang tawag.

Napatingin siya sa sarili niya. Suot pa rin niya ang red dress niya kagabi, ngunit gusot na iyon ngayon. Bahagya pang nakalaylay sa balikat niya ang strap nito.

At doon tuluyang pumasok sa isip niya ang realidad. May nangyari talaga sa kanila. Unti-unting namuo ang hiya sa buong katawan niya.

“I… I should go,” mabilis niyang sabi habang nagmamadaling bumaba sa kama. Ngunit bago pa siya makalayo ay muli itong nagsalita.

“Wait.”

Napahinto siya.

Tahimik na inilapag ni Tyron ang baso bago siya tiningnan nang diretso.

“Who are you?”

Napakurap si Lorraine. Talagang nagawa pa nitong tanungin ang pangalan niya sa gitna ng kahihiyan na nararamdaman niya ngayon. Gusto niya tuloy sampalin ang sarili dahil binigay niya ang virginity niya sa lalaking ni hindi nga alam ang pangalan niya. Pero kahit anong inis niya ay binigay niya pa rin ang pangalan niya.

Bahagyang kumunot ang noo ng lalaki.

“The woman from the app was supposed to arrive last night,” malamig nitong sabi. “But you…”

Biglang nanlamig ang buong katawan ni Lorraine. Parang may bumagsak sa tiyan niya. Unti-unti siyang napaatras.

“W-Wait,” nauutal niyang sabi. “Akala mo ako ‘yong—”

Doon din natahimik si Tyron. At sa unang pagkakataon simula nang magkita sila ay nakita niyang nagbago ang ekspresyon nito. Parang ngayon lang tuluyang nag-sink in sa lalaki ang lahat.

“Damn!” Mariing bulong ni Tyron habang napapikit saglit.

“Hindi ako,” nanginginig niyang sabi. “Pumunta lang ako rito para sa home visit ng student ko.”

Parang lalong bumigat ang hangin sa paligid. At sa mga oras na iyon ay pakiramdam ni Lorraine ay gusto na lang niyang maglaho. Hindi siya makatingin nang diretso kay Tyron. Pakiramdam niya ay napahiya siya nang sobra.

Isa siyang ulirang guro pero napagkamalan siyang call girl. Gustong-gusto niya magmura! Gustong-gusto niyang saktan ang sarili niya. Pero wala namang ibang sisihin sa nangyari kundi siya lang din kasi nagpdala siya.

Bigla niyang dinampot ang bag niya at nagpasyang lumabas na ng kwarto.

“I’m sorry,” mabilis niyang sabi habang iniiwas ang tingin. “Aalis na ako.”

“Lorraine.”

Pero hindi na siya huminto. Halos tumakbo siyang palabas ng silid habang mabilis ang tibok ng puso niya. Hindi niya alam kung maiiyak ba siya o mahihiya. Basta ang alam niya ay kailangan niyang makaalis sa mansion na iyon.

Agad.

—

Mabilis na bumaba si Lorraine sa napakalaking hagdan ng mansion habang mahigpit ang hawak sa bag niya. Pakiramdam niya ay bawat kasambahay na nadadaanan niya ay alam ang nangyari kagabi.

At mas lalo siyang nilalamon ng hiya dahil doon.

Pagkalabas niya ng mansion ay agad siyang sinalubong ng malamig na hangin. Humina na ang ulan ngunit madilim pa rin ang kalangitan.

Halos hindi siya makahinga nang maayos habang naglalakad palabas ng gate. Kailangan niyang umalis. Kailangan niyang kalimutan ang lahat. Ngunit bago pa siya tuluyang makalabas ay agad humarang ang isa sa mga guards.

“Ma’am, sandali lang po.”

“P-Pwede bang palabasin n’yo na ako?” mahina niyang sabi.

Nagkatinginan ang mga guards bago muling nagsalita ang isa.

“Pasensya na po, ma’am. Hindi pa po kayo pwedeng umalis.”

Nanlaki ang mga mata niya. At bakit naman hindi siya pwedeng umalis? Lahat na yata ng kahihiyan na pwede niya maharap ngayong taon ay sinagad na kagabi eh.

Pero ibang sagad nga lang.

“H-Ha? Bakit?”

“Kailangan muna po kayong makausap ni Sir.”

Parang lalo siyang kinabahan. Napamura na lang siya sa isip niya. Hindi pa ba nag-sink in dito lahat na hindi nga siya ang na-book nito sa app. Ang tigas nga talaga ng bumbunan ng bilyonaryong ‘yon!

“H-Hindi na kailangan—”

“Utos po ni Sir Tyron.”

Napakagat siya sa labi. Hindi niya alam kung bakit pero mas lalo siyang natatakot ngayong malinaw na ang misunderstanding nilang dalawa. Ano bang sasabihin nito sa kaniya? Na isa siyang aksidente? Na kalimutan na lang nila ang lahat?

Unti-unti siyang napayuko habang pilit pinapakalma ang sarili. At sa loob ng mansion ay isang bagay ang hindi pa nila alam.

Na may mga matang lihim na kumuha ng litrato niya kagabi habang pumapasok siya sa mansion ni Tyron Zaragoza.

At ang mga larawang iyon ay ang sisira sa tahimik niyang buhay.