Chapter 3: My Temper Vs. The Cold New Dean

Cheska

Buong araw, hindi ako lumabas ng kwarto. Nakahiga lang ako sa kama, nakatitig sa kisame, at paulit-ulit na sinusubukang kalimutan ang mga nangyari kagabi. Pero kahit anong pilit kong itapon sa isip ko, bumabalik pa rin… ’yong mukha ni Damian, ‘yong mainit nyang labi, ‘yong amoy ng hininga nya, ’yong pagkabigla ko nang marinig kong Dad ang tawag sa kanya ni Kier, at ’yong di ko maipaliwanag na hiya at kaba na bumabalot sa buong pagkatao ko.

Mas lalo lang akong nataranta sa tuwing naiisip kong magkalapit lang ang bahay namin. Ilang kanto lang ang pagitan. Ibig sabihin, magtatagpo at magtatagpo pa rin ang mga landas namin, lalo pa’t boyfriend ko si Kier. Minsan gusto ko na lang maglaho o magpakalayo. Pero saan? Paano?

Halos walang tulog ang nangyari sa akin. Nag-uumaga na, pero gising pa rin ang diwa ko. Naisip ko pa ngang umabsent nalang, pero naalala ko ang text kagabi ni Coach, sinabi niyang safe na raw ang spot ko sa varsity team kahit na kailangan kong umulit ng isang taon dahil bumagsak ako sa isang subject. Isa ’yong magandang balita, at alam kong malaking bagay ‘yon kaya naman kailangan ko talagang pumasok.

Kaya kahit parang zombie, pinilit kong bumangon. Nag handa lang ako saglit, nag-ayos ng gamit, at maagang umalis ng bahay… umaasang makakaiwas ako kay Kier o kay Damian kung maaga akong lalakad. Pero tila pinagtripan talaga ako ng tadhana dahil ilang minuto pa lang akong naglalakad, isang pulang kotse ang bumusina sa gilid ng kalsada.

Napalingon ako, at halos matigilan nang bumaba ang bintana. Si Damian.

Para akong tinuklaw ng kuryente. Nanigas ako sa kinatatayuan ko, hindi alam kung tatakbo o babati. Ramdam kong nanginginig ang mga kamay ko. Nakita ko rin kung paano siya bahagyang ngumiti, parang naramdaman niya ang kaba ko.

“Good morning,” magaan niyang sabi, ’yong tipo ng ngiti na parang walang nangyari sa aming dalawa. “Need a ride? Gusto mo sumabay ka na sa ’kin. Doon din ang daan ko.”

Halos hindi ako makapagsalita, pero naisip ko na baka ito na ’yong pagkakataon kong linawin ang lahat. Bago pa ako makaisip ng dahilan para tumanggi, tahimik akong tumango at sumakay.

Sa loob ng kotse, puro katahimikan. Ramdam ko ang bawat segundo, bawat paghampas ng hangin sa bintana. Ilang minuto rin bago siya muling nagsalita, kalmado pa rin ang tono ng boses n’ya.

“Alam mo bang napag-usapan ka namin ni Kier kagabi?” aniya, kaswal na parang normal lang ang lahat. “Marami s’yang nai-kwento tungkol sayo. You’re dating each other, right?”

Parang may kung anong lamig na dumaloy sa likod ko. Napalunok na lamang ako. Baka sinabi niya na kay Kier... Tangina paano ko nalang haharapin si Kier mamaya?

“Ah… it’s, uh, it’s like a fling kind of setup pa lang naman po,” pautal kong sagot, pilit na pinapakalma ang sarili.

Tumango lang si Damian, muling nanahimik. Pero ako, halos hindi makahinga. Ilang beses kong pinaglabanan ang kaba bago ko tuluyang nilakasan ang loob ko.

“Sir Damian…” mahina kong bungad. “About… about that night.”

Napatingin siya sa akin, isang mabilis ngunit mabuting tingin na para bang hinihintay ang kasunod. Kinakabahan akong nagpatuloy, “Hindi ko po sinasadya ’yon. Dare lang kasi ng mga kasama ko, tapos… wala po talaga akong choice.”

Ilang segundo siyang tahimik bago bahagyang kumurba ang labi niya sa isang nakakalokong ngiti. “So… hindi totoo na hindi ako magaling humalik?”

Para akong natuyuan ng laway. “Huh? Ah—eh—ano kasi—hindi ko—” Hindi ko na natapos. Nakita kong napatawa siya, ’yong malalim at medyo mababang tawa na lalong nagpabilis sa tibok ng puso ko.

“I’m kidding,” sabi niya pagkatapos, habang nakangiti pa rin. “Relax, Cheska. I can tell you’re uncomfortable. Don’t worry… wala kang dapat ipag-alala. Wala akong planong sabihin kay Kier ang nangyari.”

Tumingin siya saglit sa daan bago muling nagsalita. “Mas mabuti sigurong kalimutan na lang natin. Act like it never happened. Plus, ‘wag ka nang mag-po sa akin at ‘wag mo na rin akong tawaging sir. Damian is fine. I’m just twenty-eight, feeling ko tuloy sobrang tanda ko na kapag tinatawag mo akong ganyan.”

Napatigil ako, napatingin sa kanya. Twenty-eight?

Halos hindi ako makapaniwala. Ilan taon na si Kier ulit? Twenty-four. Ibig sabihin… apat na taon lang ang agwat nila? Mas matanda lang siya ng konti sa boyfriend ko? Napakunot ang noo ko, hindi ko alam kung matatawa ba ako o mas lalo lang akong malilito. Ang bata pa pala ni Damian, at ang hirap isipin na stepdad siya ni Kier. Paano kaya ‘yon nangyari?

Napayuko ako, medyo nahiya sa iniisip ko, at mahina akong nagsalita, “Ah… o-okay po—este, okay, Damian. Thank you po—ay, sorry! Thank you, Damian.”

Halos mabulol ako sa sarili kong salita, at hindi ko maiwasang mapahawak sa batok sa sobrang hiya.

Narinig kong natawa siya, ‘yong mababa pero nakakahawang tawa na tila ginawang mas magaan ang hangin sa loob ng kotse. “You’re really bad at this, huh?” natatawang sambit niya. “Pero at least you’re trying.”

Ngumiti ako nang bahagya, ramdam kong unti-unting nawawala ang tensyon. Kahit awkward pa rin, parang mas madali nang huminga. Nasa kalagitnaan ako ng pag-iisip, hindi ko na halos napansin ang daan. Tulala pa rin ako, paulit-ulit na naglalaro sa utak ko ang ngiti ni Damian, ang tono ng boses niya, at kung gaano kabata pala siya para maging stepdad ni Kier.

Naputol lang ang pag-iisip ko nang mapansin ko ang pamilyar na mukha sa gilid ng kalsada. Si Kai, ang kaibigan kong sobrang kulit pero siya rin ‘yong tipo ng taong unang aakyat ng stage kapag may aawayin para sa ‘kin.

"Uhm, dito nalang ako, Damian. Sasabay na ako sa friend ko," kinakabahan kong sambit, habang nakaturo kung nasaan si Kai.

"Are you sure? Malapit na tayo sa school mo," tanong niya.

"Ahh oo, okay na dito. Malapit na rin naman eh. Salamat nga pala sa pag hatid." Nakangiti kong sambit.

Tumango lang siya at bahagyang ngumiti. “Sure. Ingat ka, Cheska.”

Nang umalis na ang pulang kotse, napatigil si Kai at nakakunot-noong sinundan ng tingin si Damian. Nang tuluyang mawala ito sa kanto, mabilis siyang lumapit sa akin, dala na agad ang signature niyang ngisi.

“Grabe, Cheska. Ang pogi nun ah!” pang-aasar agad niya. “Don’t tell me may ka-hook up ka habang dinidate mo si Kier?”

Napahinga ako nang malalim, pinilit na hindi siya pansinin. “Kai, mamaya na nga ‘yan. Mahabang kwento at wala pa ‘ko sa mood na simulan ‘yon.”

“Fine,” aniya, pero halata sa tono niyang hindi pa tapos ang pangungulit. “Anyway,” dagdag pa niya, biglang nagbago ang timpla ng boses, “ano palang nangyari last time? You looked really bothered after Mr. Serrano’s class. Sobrang worried kaya ako sa ’yo nun.”

Napangiwi ako sa pagbanggit ng pangalang ’yon. Mr. Serrano. Ang lalaking dahilan kung bakit ako bumagsak. “Ugh, ’wag mo na nga i-remind sa ‘kin ‘yang lalaking ‘yan. I just can’t stand that prof. Alam mo ba, ang natutunan ko lang sa klase niya ay kung paano magpasa ng assignment bago mag-12 a.m.!”

Humagalpak kami pareho ng tawa, ’yong tipong tawang wala nang pakialam sa paligid. Pero bago pa man ako makahinga sa katatawa, isang pamilyar na malamig na boses ang pumunit sa hangin sa likuran namin.

“Really, Ms. Vega?”

Parang biglang nanigas ang buong katawan ko. Dahan-dahan akong lumingon at ayun nga, parang gumuho ang kaluluwa ko.

PUTA! SI MR. SERRANO!

Ngumiti si Kai, halatang pinipigilan ang tawa, habang ako naman ay halos mawalan ng boses. “G-good morning, Mr. Serrano,” nauutal kong bati. “Hindi po… ako—uhm, hindi po kayo ‘yung pinag-uusapan namin.”

Bahagyang tumango si Mr. Serrano, pero bakas sa mga mata niya na hindi siya naniniwala. Isang maliit na ngiti lang ang lumitaw sa labi niya, pero ’yong ngiting ’yon ay sapat na para manlamig ako.

“If all you’ve learned from my class was how to hand in assignments before 12 a.m.,” aniya, kalmado pero may halong tuso sa boses, “you really deserve to retake my class, Ms. Vega.”

At bago pa ako makapagsalita, naglakad na siya palayo, maayos, composed, parang wala lang, samantalang ako’y literal na nakatayo lang doon, tulala, hindi alam kung tatawa ba o lulubog sa hiya.

“Diyos ko, Cheska…” mahinang sabi ni Kai, pilit pinipigilan ang halakhak. “Grabe, timing is real. Na-summon mo talaga si Mr. Serrano sa pamamagitan ng chismis! Mukhang mapapasabak ka na naman kay Mr. Beast mo.”

Napairap ako at tinulak siya ng mahina. Sinamaan ko siya ng tingin pero natawa rin ako kahit pa ramdam kong bumibilis pa rin ang tibok ng puso ko sa kaba. “Tigilan mo nga ako, Kai. Baka bigla na namang magpa-pop quiz ‘yun dahil sa akin.”

Pagkatapos ng usapan namin ni Kai ay dumiretso na ako sa gym para sa cheer practice. I needed this. Isang buong araw akong balisa, and I was hoping na kahit papaano, makalimot ako.

Habang nasa kalagitnaan kami ng aming routine, bigla na lang nagsalita ang aming coach.

“Girls! Since we only have seniors here, may gusto lang sana akong itanong sa inyong lahat. Gather here, please.”

Agad kaming nagsilapit, pawis na pawis at habol-hininga.

“As you can see, nandito ulit si Cheska for another year,” sabi ni Coach, sabay ngiti sa akin. “So, do you want her to stay as captain, or do you want to choose a new one?”

Bago pa man ako makapagsalita, agad nang nagtaas ng kamay si Stephanie.

“Coach, ikaw lang naman at si Cheska ang nagbuhat sa buong team papuntang cheer nationals. We definitely want Cheska to stay as captain,” sabi niya nang may kumpiyansa.

Mabilis namang sumang-ayon ang lahat, sabay sigawan at palakpakan.

Sumenyas si Coach na tumayo ako sa tabi niya, na agad ko namang sinunod.

“Well, that settles it. Since nagkakasundo naman lahat, Cheska will be your captain for another school year.”

Nagsigawan ulit ang buong team. Kahit pagod ay pilit pa rin akong ngumiti. For the first time that day, I actually felt proud of myself.

Pero habang may dini-discuss si Coach, may napansin akong lalaki sa dulo ng gym.

Probably an admin. Ang ayos ng suot, may hawak na clipboard, pero may kung anong presensiya na parang lahat ng mata ay kusa nang napapalingon sa kanya. Napadalawang sulyap pa ako. Kasing tangkad niya si Damian… and he looked bulky too.

Nang tumingin siya sa direksyon ko, para akong napako sa kinatatayuan ko.

Man, he was so good-looking, with those piercing blue eyes and jet-black hair. Mas gwapo sana kung hindi siya mukhang bossy.

Lumakad siya palapit. Agad namang nanahimik ang buong cheer squad, at narinig ko ang sarili kong lumunok nang marahas.

“Sino ang cheer captain n’yo?” tanong niya, malamig ang tono.

Nagkatinginan kami ng mga kasama ko, at ilang segundo rin akong nagdalawang-isip bago ko itinaas ang kamay ko. “Ako po. I’m Cheska Vega, the cheer captain,” taas noong sambit ko.

“I see.” Nilipat niya ang tingin sa buong team, then back to me. “Now, I want you to discipline your members, cheer captain. Hindi dahil mga cheerleaders kayo ng university na ‘to ay may karapatan na kayong magkalat. Lahat kayo ay may detention. Naiintindihan?”

Ramdam kong nanginginig ang kamay ko, pero tila mas nangingibabaw ang pride ko kaysa takot.

“At sino ka naman ba,” sagot ko, halos pabulong pero ramdam ang inis, “para pagsabihan kami?”

Tumigil siya. Tumingin diretso sa mga mata ko. “I’m Oliver Rivera, the new dean of this university,” aniya, malamig pa rin ang tono.

Para akong nanlamig sa kinatatayuan ko.

“Pa-pasensya na po, sir. Hindi ko po kasi alam—” utal-utal kong paliwanag, pero tinalikuran lang niya ako at tuloy-tuloy na umalis.

Agad akong nilapitan ni Coach, may halong gulat at pag-aalala sa mukha. Pero halos hindi ko siya marinig. Ang utak ko ay umiikot lang sa isang bagay—mukhang bad shot na agad ako sa bagong dean.

At sa loob-loob ko, para akong tinamaan ng reality check, mukhang hindi pa tapos ang listahan ng mga lalaking kayang pahirapan ang buhay ko sa unibersidad na ‘to.