Chapter 4: Should I Drop Out??

Cheska

Sobrang malas ko talaga ngayong school year.

Una, si Damian.

Pangalawa, si Mr. Serrano.

At ngayon, may bago na namang dagdag sa listahan ng mga taong gusto ko nang iwasan habambuhay, ‘yung bagong dean na aakalain mong galing sa impyerno sa sobrang sungit.

Pakiramdam ko tuloy, sinasabotahe ako ng tadhana. Lutang akong naglalakad sa hallway, halos hindi ko na namamalayan ang mga taong dumadaan sa gilid ko. Hanggang sa… bam! may nabangga akong matigas.

“Cheska!” sigaw ng pamilyar na boses. Pag-angat ko ng tingin, si Kai pala, nakangiti habang hawak ang kan’yang binder. “Anong next class mo? Sino professor mo?” tanong niya, parang laging may energy kahit hapon na.

Napangiwi ako at agad kong hinanap ang phone ko sa bag. “Mmm… Precalculus with…” napahinto ako, tiningnan ang schedule, at napa-angat ang kilay. “Um, walang nakalagay na pangalan ng professor eh,” sabi ko, sabay pakita ng screen kay Kai.

“Oh, baka ‘yan ‘yung bagong prof na sinasabi nila. Room 213, tama?” tanong niya. Tumango lang ako.

“May tropa ako na naging prof siya sa third period. Sabi niya, sobrang easy lang daw. Nagbibigay lang daw ng Sudoku puzzles at pinapayagan ang lahat gumamit ng phone at AirPods sa klase.” Parang proud pa siyang nagkukwento ng tsismis.

Napabuntong-hininga ako. “Well, that sounds good. Sana nga madali na lang ‘yung last class ko,” sagot ko habang napapangiti. Parang nabunutan ako ng tinik.

“Oh s’ya, good luck! Late na ‘ko sa next class ko,” sambit ni Kai, sabay mahinang palo sa noo ko bago tumakbo palayo. Napailing ako pero natatawa rin… kahit papaano, nabawasan ng konti ‘yung stress ko.

Pero hindi pa man ako nakakalayo, may tumawag na naman sa pangalan ko. Paglingon ko, si Kier pala. Naka-ngisi, parang laging may binabalak. Agad niya akong inakbayan, at sumunod naman ang barkada niya sa likuran.

“Hey babe! Pupunta ka na sa next class mo?” malambing na tanong ni Kier sabay hila sa ‘kin palapit. Sinubukan ko siyang itulak ng marahan pero humigpit ang kanyang hawak, kaya natisod ako at lalong napalapit sa kanya. Bigla na lang siyang yumuko at hinalikan ako sa noo.

“Swerte ko naman, magkasabay pala tayo ng klase,” sabi niya, mayabang pa rin ang tono.

“Ahh, talaga?” iyon na lang ang lumabas sa bibig ko habang pilit kong tinatago ang inis. “By the way, hinatid pala ako ng stepdad mo kaninang umaga.”

“Huh, talaga? Ni wala nga sa mood kaninang umaga ‘yun. Ewan ko kung anong problema niya. Parang badtrip s’ya sa ‘kin,” sagot niya habang umaakyat kami sa hagdan.

Ilang segundo lang ay tumunog ang bell at nagmamadali na kaming tumakbo papuntang next class namin. Nang makarating kami ay agad akong pinag-buksan ni Kier ng pinto, na hindi niya naman ugaling gawin noon… Weird. Since when naging gentleman ‘to?

Pagpasok namin, wala pa ring prof sa harap. Tahimik ang klase, puro kaluskos ng upuan at mga estudyanteng abala sa phone. Umupo kami sa gitna, at agad na nakipag-chikahan si Kier sa mga kaklase niyang basketball players.

“Good afternoon, class! Pasensya na kung na-late ako ng ilang minuto,” anunsyo ng bagong prof at agad kong nakilala ang boses.

No Way.

“Anyway, I’m Mr. Delmar, ang inyong bagong Precalculus prof for this year,” sabi ni Damian habang inaayos ang mga papel sa desk.

Agad ko namang nilingon si Kier pero busy pa rin siya sa pakikipag-usap. Walang kamalay-malay na ang kanyang step-dad ang bago naming prof. Siniko ko siya sa balikat, pero tila ba’y hindi siya natitinag. Sa inis ko ay hinampas ko ang balikat niya at agad naman siyang napalingon.

“Ano ba ‘yun?” tanong niya, at ngumuso lang ako sa direksyon ng desk.

“What the f*ck? No. Freaking. Way,” bulalas niya. Pareho kaming tulalang nakatingin.

“Okay, let’s start. Nasa harapan ninyong lahat ay isang packet ng sudoku puzzles. You guys have one whole hour to finish it, so no rush,” sambit ni Mr. Delmar sa amin, at bigla na lang nagkasalubong ang aming tingin. Sunod naman niyang nakita si Kier na nasa tabi ko. Napansin kong parang nagbago ang tingin niya pero umubo lang siya at nagpatuloy sa pagpapaliwanag.

Weird. May problema ba ‘tong mag-ama?

Sinubukan kong kausapin si Kier pero tulala lang siya nakatitig sa step-dad niya. “Babe, magsagot ka na… once you’re finished, then you can talk to him,” bulong ko, itinuro ang kanyang papel.

“Tsk. Fine,” wala sa mood na sagot niya.

Matapos ang dalawampung minuto ay tumayo na si Kier, hawak ang kanyang papel at dumiretso sa desk ni Damian. Pinipilit kong intindihin kung anong pinag-uusapan nila pero wala akong maintindihan. Sunod na lang, bigla na lang tumakbo papalabas si Kier. Napabuntong-hininga si Damian bago bumalik sa upuan.

“May forty minutes pa kayo,” anunsyo niya, at nagpatuloy sa pag-check ng papel.

Sinubukan kong mag-focus pero pakiramdam ko, tinitingnan niya ako paminsan-minsan. ‘Assuming ka lang, Cheska,’ bulong ng utak ko. Pero bakit ganito kabigat ‘yung hangin?

Nawala ako sa ulirat nang biglang tumunog ang bell, sign na tapos na ang klase. “Sh*t! Hindi ko natapos,” inis kong bulong. Lahat nagmamadaling lumabas. Ako naman, lumapit sa desk niya.

“Uhmm… Mr. Delmar, pwede po bang i-take home assignment ko na lang ‘to? Hindi ko kasi natapos,” sabi ko, sabay kamot sa batok.

Tumayo siya, at lumapit nang bahagya. “Sorry, Cheska. Hindi pwede. Pero…” ngumiti siya ng konti, “Pero… puwede ka namang mag-stay ngayon at tapusin ‘yan habang nagche-check ako ng gawa ng mga classmates mo,” alok niya, sumandal pa sa desk. “Kung gusto mo lang naman,” dagdag niya na may bahagyang pagngisi.

F*ck. Bakit parang inaakit ako ng mokong na ‘to? Bakit biglang parang ang hot niya sa suot niyang uniform? Para bang tinutukso niya ‘ko na halikan siya—AHHHH! NO WAY! 

Kalma, Cheska. Step-dad siya ni Kier at prof mo na siya ngayon. Hindi tamang magkaroon ng maruming pag-iisip tungkol sa kanya. Pero grabe, hindi ko mapigilang mapatingin sa labi n’ya at naalala ko na naman ang gabing hinalikan ko s’ya.

“Talaga? Pwede pa ‘kong mag-extend? Thank you, sir! Kailangan ko po talagang pumasa ngayong taon eh,” natatawang sambit ko, at muling umupo malapit sa desk niya para tapusin ang task.

Lumipas ang kalahating oras at sa wakas ay two pages na lang at tapos na ‘ko. Tumingala ako at napansing abala lang si Damian sa phone niya. Napapitlag ako nang biglang bumukas ang pinto at pumasok sina Mr. Rivera at Mr. Serrano.

Tangina. Kung siniswerte ka nga naman.

“Hey, Damian! Kumusta first day?” bati ni Rivera.

“Not bad,” sagot ni Damian, “light lang muna ako ngayon.”

Habang nagsasalita sila, sinubukan kong tapusin ang papel pero para akong nauupos sa upuan. Lalo na nang magsimula silang magkuwentuhan.

“Grabe ang lala ng ibang students sa panahon ngayon no?” panimula ni Mr. Rivera. “May nasalubong akong cheerleader backstage sa assembly. Lakas sumagot at mukhang mainitin ang ulo.”

Teka ako ba ‘yung tinutukoy niya?

“And last year,” dagdag ni Serrano, “may student ako na ang natutunan lang ay kung paano magpasa ng assignment before midnight!” natatawang kwento ni Mr. Serrano. “Sobrang lala talaga ng mga kabataan ngayon.”

Sure akong ako ‘yung tinutukoy nung isa.

Gusto ko nang maglaho. Pero ang mas malala… narinig kong nagsalita si Damian.

“Well, sounds like you guys had a rough start. Ano bang name ng student na ‘yan? I’ll keep an eye out.”

Sabay na sumagot sina Serrano at Rivera.

“Cheska Vega.”

Napapikit na lang ako habang tinatakpan ang aking mukha sa hiya. Oh, come on.

“You mean that Cheska Vega?” tanong ni Damian, sabay turo sa ‘kin. Ramdam kong nag-iinit ang pisngi ko sa hiya. Pare-parehong umiwas ng tingin ‘yung dalawa habang ako, gusto ko na lang lamunin ng lupa.

Umubo ako at marahang lumapit sa desk. “Thanks for the extra time po, Mr. Delmar,” bulong ko bago inilapag ang papel at halos tumakbo palabas ng silid.

Paglabas ko ng building, saka lang ako nakahinga nang maluwag. Ang init ng hangin, pero mas gusto ko ‘yon kaysa sa malamig at nakakakuryenteng tensyon sa loob.

Hinugot ko ang phone ko, mabilis na tinype kay Kai:

“Hindi na yata ako papasok simula ngayon. Grabe, sobrang nakakahiya ‘yong nangyari kanina.”

Habang naglalakad ako palabas ay tinakpan ko ang mukha ko ng folder sa sobrang kahihiyan. ‘Congrats, Cheska,’ bulong ng isip ko. ‘Simula pa lang ng school year, pero parang gusto mo nang mag-drop out.’