LOGINShare
บทที่ 139
publish date:
2026-10-19 07:36:58เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เค้นคำพูดที่เชือดเฉือนออกมาทีละคำ
"อย่าทำเหมือนมีความรู้สึกอื่นเข้ามา
Latest chapter
Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่ บทที่ 140
พรึ่บ!ท่อนแขนยาวของอคินยกขึ้นทาบกับชั้นวางภาพ ปิดกั้นทางออกฝั่งซ้ายของเธอไว้ทันที ก่อนที่แขนอีกข้างจะยกขึ้นมาปิดกั้นทางฝั่งขวา ขังร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างสมบูรณ์ข้าวหอมตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก เงาร่างสูงโปร่งของอคินโน้มลงมาประชิด ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากลมหายใจของเขา"จะรีบไปไหนล่ะครับ" อคินกระซิบถาม ปลายนิ้วเรียวยาวยื่นไปแตะเส้นผมที่ปรกแก้มเนียนของเธอ เกลี่ยมันขึ้นไปทัดหูอย่างแผ่วเบา สัมผัสนุ่มนวลแต่น่าสะพรึงกลัว "พี่ยังไม่ได้คุยเรื่องเมื่อเช้ากับหนูเลยนะ""เรื่องเมื่อเช้า... ไม่มีอะไรต้องคุยค่ะ" ข้าวหอมก้มหน้าลงต่ำ หลบสายตาคมกริบของเขา สองมือกำชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองไว้แน่น "หนูพูดกับพี่พายุและคุณศิลาไปหมดแล้ว... หนูทำงานตามสัญญา ขอร้องเถอะค่ะพี่อคิน ให้หนูออกไปทำงานต่อเถอะ""ทำงานตามสัญญางั้นเหรอ?"อคินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูไพเราะทว่าบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เขายื่นมือไปเชยคางมนขึ้นมา ออกแรงบีบเบาๆ บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ"หน
Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่ บทที่ 139
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เค้นคำพูดที่เชือดเฉือนออกมาทีละคำ"อย่าทำเหมือนมีความรู้สึกอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องเลยค่ะคุณพายุ... มันน่าคลื่นไส้"คำว่า 'น่าคลื่นไส้' เปรียบเสมือนหมัดหนักๆ ที่ชกเข้ากลางแสกหน้าของพายุชายหนุ่มผิวแทนยืนนิ่งงัน ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำ แววตาดุดันคู่นั้นสั่นไหวอย่างรุนแรงด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ความรู้สึกผิดและความสับสนที่เขาพยายามกลบฝังไว้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจนหมดสิ้น เขาอุตส่าห์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอยากจะทะนุถนอม อยากจะดึงร่างเล็กๆ นั้นมากอดไว้แนบอกเพื่อปลอบประโลมความบอบช้ำจากเมื่อคืน แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมา คือสายตาที่มองเขาเหมือนสัตว์ร้ายที่น่ารังเกียจฟันกรามของพายุบดแน่นจนได้ยินเสียงลั่น เส้นเลือดตรงขมับและลำคอปูดโปน"เออ! ดี!" พายุคำรามลั่น แผดเสียงก้องไปทั่วห้องครัว "ถ้ามึงคิดว่ามันเป็นแค่หน้าที่ เป็นแค่เรื่องเงิน... ก็จำใส่หัวมึงไว้ด้วย ว่ามึงไม่มีสิทธิ์มาทำคอแข็งใส่กู!"เพล้ง!พายุคว้าแก้วน้ำดื่มทรงสูงบนเคาน์เตอร์ขว้างลงในอ่างล้างจานสเตนเลสอย่างแรง แรงกระแทกมหาศาลทำให้แก้วแตกกระจาย เศษแก้วกระเด็นเปรอะเปื้อน
Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่ บทที่ 138
สายน้ำอุ่นจากฝักบัวไหลชโลมผ่านเรือนร่างบอบบางข้าวหอมยืนพิงผนังกระเบื้องห้องน้ำ ปล่อยให้น้ำชะล้างคราบไคลและร่องรอยของค่ำคืนที่ผ่านมาออกไปจากผิวเนื้อ ทว่ารอยแดงช้ำสีม่วงคล้ำที่กระจายอยู่ทั่วลำคอ เนินอก หน้าท้อง และต้นขาด้านใน กลับเป็นสิ่งที่ไม่ว่าน้ำจะร้อนแค่ไหนก็ไม่อาจลบล้างออกไปได้รอยพวกนั้นคือตรายางที่ประทับว่าเธอได้สูญเสียการควบคุมตัวเองไปแล้วเธอใช้สบู่ฟอกผิวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขัดถูจนผิวเนื้อขาวเนียนขึ้นรอยแดงก่ำ พยายามชะล้างกลิ่นอายของชายหนุ่มทั้งสามคนออกไปจากร่างกาย แต่ยิ่งขัด ความทรงจำเกี่ยวกับริมฝีปากของศิลา น้ำหนักมือของพายุ และคำกระซิบหวานหูของอคิน กลับยิ่งแจ่มชัดขึ้นในมโนสำนึก"บ้าที่สุด..."เธอพึมพำกับสายน้ำ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินปะปนไปกับสายน้ำที่ไหลผ่านแก้มเธอต้องหยุดความรู้สึกบ้าๆ นี้เดี๋ยวนี้พวกเขาไม่ได้รักเธอ... สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเพียงการระบายอารมณ์ทางเพศของชายหนุ่มวัยคึกคะนองที่ต้องการแสดงความเป็นเจ้าของเหนือสินค้าชิ้นเดียวกันเท่านั้น หากเธอเผลอเปิดใจ หากเธอคิดว่าความอ่อนโยนเหล่านั้นคือความรัก... จุดจบของเธอ
Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่ บทที่ 137
"พี่อคิน... อึก... คุณศิลา... พี่พายุ..." เสียงครางหวานแหบพร่าหลุดออกจากปากเธอทีละชื่อ "ได้โปรด... หนูไม่ไหวแล้ว... อ๊าาา!"คำเรียกที่เต็มไปด้วยความยินยอมนั้น เปรียบเสมือนเชื้อเพลิงที่ราดลงบนกองไฟแห่งความคลั่งไคล้ศิลาเร่งจังหวะสะโพกสอบให้ถี่รัวและหนักหน่วงขึ้น พายุขบฟันแน่น กอดรัดร่างเล็กไว้แนบอกอย่างหวงแหน ขณะที่อคินบดจูบเธออีกครั้งด้วยความลุ่มหลงจนกระทั่งแรงอารมณ์พัดพาพวกเขาทั้งหมดพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ข้าวหอมหวีดร้องสุดเสียง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของศิลาแน่นหนึบเป็นจังหวะถี่กระชั้น ศิลากระแทกกายเน้นย้ำเข้าไปจนลึกสุด ก่อนจะกระตุกเกร็งและปลดปล่อยสายธารร้อนผ่าวเข้าไปในกายเธอจนล้นปรี่ทว่า ค่ำคืนนี้ไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้นเมื่อศิลาถอนกายออกอย่างเชื่องช้า พายุก็ไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ ชายหนุ่มผิวแทนพลิกร่างบอบบางที่อ่อนระทวยให้นอนคว่ำลงกับฟูก ยกสะโพกมนขึ้นสูง มือหนาแยกเรียวขาคู่สวยออกจากกัน ก่อนจะกดแทรกตัวตนอันใหญ่โตและแข็งขืนของตัวเองเข้าไปในช่องทางรักที่เปียกชุ่มทันที!"กรี๊ดดด... พายุ!" ข้าวหอมสะดุ้งสุดตั
Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่ บทที่ 136
เมื่อศิลาถอนริมฝีปากออก ข้าวหอมก็หอบหายใจถี่ เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม ริมฝีปากของเธอบวมเจ่อและแดงก่ำ"ดวงตาของเธอ... เริ่มเปลี่ยนไปแล้ว ข้าวหอม" ศิลาพึมพำชิดริมฝีปาก สายตาคมกริบจ้องมองม่านตาที่ขยายกว้างของเธอ "ร่างกายของเธอซื่อสัตย์กว่าสมองเสมอ""ปล่อย... อ๊ะ..."เสียงประท้วงกลายเป็นเสียงหวีดร้องแผ่วเบา เมื่อพายุออกแรงดึงชุดนอนสายเดี่ยวของเธอลงมาจนสุดตัว ปราการชิ้นบนหลุดลอยออกไป เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่ชูชันท้าทายสายตาสามคู่ ยอดอกสีหวานสั่นระริกตามจังหวะการหายใจที่ตื่นตระหนกอคินไม่รอช้า เขาก้มใบหน้าลงมาครอบครองยอดอกข้างขวาด้วยริมฝีปากอุ่นจัดทันที ลิ้นร้อนตวัดเลีย บดขยี้อย่างหิวกระหาย ขณะที่มือของศิลาเลื่อนขึ้นมาประคองยอดอกข้างซ้าย บีบเค้นและใช้นิ้วโป้งสะกิดคลึงยอดถันอย่างรู้จุด"ฮึก... อื้อออ... พี่อคิน... คุณศิลา..." ข้าวหอมบิดกายเร่าบนตักของพายุ ความเสียวซ่านรุนแรงแล่นพล่านเข้าสู่ไขสันหลังจนขาของเธอสั่นระริก"แล้วกูล่ะ?" พายุกระซิบถามเสียงแหบต่ำข้างหู มือหนาของเขาเลื่อนลงไปจัดการกับกางเกงชั้นในตัวจิ๋ว ดึงรั้งมันออกทางปลายเท้าอย่างรวดเร็
Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่ บทที่ 135
และทางขวา อคินกำลังนอนตะแคงเท้าแขนกับฟูกหนานุ่ม เสื้อคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มตัวหลวมเปิดกว้างจนเห็นหน้าท้องเรียบเนียน ชายหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มหวานส่งสายตาพราวระยับมาทักทายเธอ ริมฝีปากหยักยกยิ้มละมุนที่ทำให้ผิวเนื้อของเธอเย็นวาบ"เข้ามาสิครับคนดี ยืนตัวสั่นอยู่ตรงประตูทำไมกัน"เสียงทุ้มนุ่มของอคินทำลายความเงียบงัน ข้าวหอมก้าวขาแทบไม่ออก ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณของการรับรู้ถึงอันตราย"พายุ... นัดฉันมาคนเดียวค่ะ" เธอเค้นเสียงพูดออกจากลำคอที่แห้งผาก"พวกเราคุยกันแล้ว" ศิลาเป็นคนเอ่ยแทรกขึ้นมา สุรเสียงเรียบนิ่งและทรงอำนาจดั่งเคย "การจัดการหนี้สินและข้อพิพาทในบ้านหลังนี้ ต้องได้รับการรับรู้และยินยอมร่วมกันจากเจ้าหนี้ทุกคน การที่เธอทำร้ายร่างกายพายุ ย่อมส่งผลกระทบต่อความสงบสุขของระบบส่วนรวม และในเมื่อเธอเป็นคนสร้างปัญหา... เธอก็ต้องรับผิดชอบต่อพวกเราทั้งหมด""รับผิดชอบ... ทั้งหมด?" ข้าวหอมทวนคำ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง"ใช่ครับ ทั้งหมด" อคินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ยื่นมือเรียวยาวออกไปข้างหน้า "ขึ้นมาบนเตียงสิคะหนูหอม... อ
You May Also Like
