บทที่ 6

วีดับเครื่องยนต์ ถอดหมวกกันน็อกของตัวเองออกแล้วหันมาช่วยถอดหมวกให้อินทิรา มือหนาจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงของเธอให้เข้าที่อย่างลวกๆ

"เข้าไปนั่งข้างใน แอร์เย็นๆ" วีพยักหน้าไปทางออฟฟิศกระจก "อยากกินน้ำอะไรเดี๋ยวให้เด็กไปซื้อให้"

"น้ำเปล่าก็พอค่ะ พี่วีไม่ต้องลำบากหรอก" อินทิรารีบปฏิเสธ เธอเดินตามร่างสูงเข้าไปในออฟฟิศ

ภายในออฟฟิศตกแต่งสไตล์ลอฟต์ เน้นปูนเปลือยและเหล็กสีดำ มีโซฟาหนังสีน้ำตาลตัวใหญ่วางอยู่มุมห้องพร้อมโต๊ะกระจกเตี้ยๆ วีเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบขวดน้ำเย็นเฉียบมาบิดเกลียวเปิดฝาแล้วส่งให้เธอ

"นั่งทำงานตรงนั้นไป" เขาชี้ไปที่โซฟา "กูจะออกไปดูไอ้พวกนั้นประกอบเครื่องยนต์แป๊บหนึ่ง หิวก็บอก จะได้สั่งข้าว"

อินทิราพยักหน้ารับ ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟานุ่ม จัดแจงหยิบโน้ตบุ๊กออกมาเปิดเครื่อง วีเดินออกไปจากออฟฟิศ ทิ้งให้เธออยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่เงียบสงบกว่าด้านนอก แม้จะมองเห็นทุกความเคลื่อนไหวผ่านผนังกระจกใส แต่ก็ไม่มีเสียงรบกวนเล็ดลอดเข้ามา

เธอเริ่มลงมือปรับแก้แบบบิลบอร์ดอีกครั้ง สมาธิกลับมาจดจ่ออยู่กับหน้าจอ แต่บางครั้งสายตาก็เผลอละไปมองคนตัวโตที่กำลังยืนคุยกับช่างอยู่ข้างรถสปอร์ตคันหนึ่ง วีในโหมดทำงานดูจริงจังและดุดันกว่าตอนอยู่ห้อง เขาขมวดคิ้ว มือชี้สั่งงานอย่างเด็ดขาด เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามขมับและลำคอแกร่ง

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง งานแก้รอบที่ห้าถูกส่งกลับไปให้ลูกค้าพิจารณา อินทิรายืดแขนบิดขี้เกียจ รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากเมื่อได้เปลี่ยนสถานที่ทำงาน บรรยากาศดิบๆ ของอู่ซ่อมรถกลับทำให้สมองเธอปลอดโปร่งกว่าการนั่งอุดอู้ในห้องสี่เหลี่ยม

ประตูออฟฟิศเปิดออกพร้อมกับร่างของวีที่เดินเข้ามาพร้อมถุงพลาสติกใบใหญ่ เขาวางมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเธอ กลิ่นหอมฉุยของอาหารลอยเตะจมูกจนกระเพาะของอินทิราเริ่มประท้วงเสียงดัง

"พักสายตาได้แล้ว กินข้าวก่อน" วีจัดการแกะกล่องข้าวผัดกะเพราหมูสับไข่ดาวกรอบๆ ออกมาวางเรียง เขาดันกล่องหนึ่งไปตรงหน้าเธอ "กะเพราไม่ใส่พริก ของมึง"

อินทิราชะงักไปนิด เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความแปลกใจ "พี่วีจำได้ด้วยเหรอคะว่าอินไม่กินเผ็ด"

"ก็เห็นตอนไปกินข้าวกับไอ้กฤต มึงเขี่ยพริกออกตลอดยังกับเด็ก" วีตอบห้วนๆ ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม เริ่มตักข้าวเข้าปากคำโต "กินๆ เข้าไปเถอะ อย่าถามมาก"

หญิงสาวยิ้มกว้าง ความรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมาในใจ ผู้ชายที่ดูหยาบกระด้างและไม่ใส่ใจโลกอย่างเขา กลับจดจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอได้ดีกว่าที่คิด อินทิราตักข้าวผัดกะเพรารสชาติกลมกล่อมเข้าปาก มันอร่อยจนเธอต้องตักกินอย่างรวดเร็ว

"ค่อยๆ กิน เดี๋ยวก็ติดคอหรอก" วีดุเสียงไม่จริงจังนัก เขาดันแก้วน้ำเย็นไปใกล้ๆ มือเธอ

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังจัดการกับมื้อกลางวัน ประตูออฟฟิศก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายหนุ่มรูปร่างสันทัด แต่งตัวด้วยแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าเดินกร่างเข้ามาในห้อง ใบหน้าติดจะเย่อหยิ่งนั้นมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่

"เฮ้ย ช่างวี รถกูเสร็จหรือยังวะ" ลูกค้าหนุ่มเอ่ยถามเสียงดัง ก่อนที่สายตาจะตวัดมาเห็นหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่นั่งอยู่บนโซฟา นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเปลี่ยนเป็นกรุ้มกริ่มทันที "อ้าว... อู่มึงมีพนักงานต้อนรับสวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย ไม่เห็นเคยบอกกันเลย"

อินทิราวางช้อนลง รู้สึกอึดอัดกับสายตาแทะโลมที่มองมาอย่างโจ่งแจ้ง เธอขยับตัวเข้ามุมโซฟาโดยสัญชาตญาณ

วีรวิชญ์หยุดชะงักมือที่กำลังตักข้าว เขาวางช้อนลงช้าๆ นัยน์ตาดุดันตวัดมองลูกค้าหน้าหม้อด้วยสายตาแข็งกร้าว ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะกระจกมายืนบังหน้าอินทิราไว้มิดชิด แผ่นหลังกว้างของเขากลายเป็นกำแพงมนุษย์ที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยขั้นสุด

"รถมึงยังไม่เสร็จ อะไหล่เพิ่งมาถึงเมื่อเช้า" วีตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความคุกคาม "และนี่ไม่ใช่พนักงานต้อนรับ... นี่น้องไอ้กฤต"

"น้อง? น้องสาวไอ้กฤตเหรอวะ" ลูกค้าหนุ่มทำหน้าประหลาดใจ เขาเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่พอจะรู้จักกฤตและวีอยู่บ้าง "โตเป็นสาวขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย พี่ชื่อเสี่ยโจ้นะ ยินดีที่ได้รู้จัก"

เสี่ยโจ้พยายามจะชะโงกหน้าผ่านไหล่วีเพื่อส่งยิ้มให้อินทิรา แต่วีกลับขยับตัวบังไว้ตามองศาเดิม มือหนาคว้าประแจเลื่อนขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานใกล้ๆ ขึ้นมาควงเล่นในมืออย่างจงใจ

"มองหน้าหาเรื่องเหรอวะ" วีขยับประแจในมือ เสียงเหล็กกระทบกันเบาๆ สร้างความกดดันให้คนฟัง "ถ้ามึงยังอยากได้รถคืนในสภาพสมบูรณ์ ก็หุบปากแล้วออกไปรอด้านนอก"

"เฮ้ยๆ ใจเย็นดิวะช่างวี กูแค่ทักทายตามประสาคนรู้จักกัน แหม... หวงน้องสาวเพื่อนขนาดนี้เลยเหรอวะ" เสี่ยโจ้ถอยหลังไปครึ่งก้าว ยกมือขึ้นระดับอกเชิงยอมแพ้ แม้ปากจะเก่งแต่ลึกๆ เขาก็รู้ดีว่าไม่ควรมีเรื่องกับคนจริงอย่างวีรวิชญ์

"เออ กูหวง" วีกดเสียงต่ำ นัยน์ตาแทบจะพ่นไฟ "ออกไป"

ลูกค้าหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ รีบหันหลังเดินออกจากออฟฟิศไปอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองอีก