บทที่ 5

'น้องก็น่ารักดีนี่หว่า'

เทมส์แค่นยิ้มมุมปาก เขาหยิบแก้วไวน์ของตัวเองขึ้นมากระดกของเหลวสีแดงลงคอจนหมดแก้ว ความร้อนแรงของแอลกอฮอล์ไม่ได้ช่วยดับความรุ่มร้อนบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของจิตใจเลยแม้แต่น้อย

บางที... การรับปากไอ้กฤตครั้งนี้ อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของเขาก็เป็นได้

หน้าจอโน้ตบุ๊กส่องแสงจ้าสะท้อนใบหน้าบึ้งตึงของหญิงสาวที่นั่งจ้องมันมาเกือบสามชั่วโมงติด อินทิราถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือบางยกขึ้นนวดขมับตัวเองแรงๆ เพื่อขับไล่อาการปวดตุบที่เริ่มก่อตัว ลูกค้าเพิ่งส่งข้อความมาขอแก้แบบบิลบอร์ดเป็นรอบที่สี่ของวัน โดยให้เหตุผลสั้นๆ ว่าโลโก้ยังดูไม่โดดเด่นพอ ทั้งที่เธอขยายจนมันแทบจะบังพรีเซนเตอร์มิดอยู่แล้ว

นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่ความอดทนของคนทำงานกราฟิกจะทำได้ ก่อนจะสลับหน้าจอไปเปิดแอปพลิเคชันสนทนาแบบกลุ่ม เธอพิมพ์ข้อความบ่นระบายความอัดอั้นตันใจลงไปรัวๆ หวังเพียงแค่มีใครสักคนรับฟัง

'ลูกค้าแก้แบบอีกแล้วค่ะ อินอยากจะบ้าตาย' 

'ขยายโลโก้จนเบลอไปหมดแล้ว ทำไมไม่เอาโลโก้แปะหน้าพรีเซนเตอร์ไปเลยล่ะคะ' 

'พี่กฤต อินขอลาออกจากการเป็นคนได้ไหม'

ข้อความถูกอ่านโดยคนสามคนในเวลาไล่เลี่ยกัน แต่ไม่มีใครตอบกลับมา อินทิราคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เตรียมใจจะกลับไปเผชิญหน้ากับโปรแกรมออกแบบต่อ

เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นสามครั้งติดกันตามด้วยจังหวะเว้นช่วงสั้นๆ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของใครบางคน อินทิราชะงักมือจากเมาส์ ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

ร่างสูงใหญ่และหนาตึกของวีรวิชญ์ยืนอยู่หน้าห้อง เขาสวมเพียงเสื้อกล้ามสีดำพอดีตัวที่ขับเน้นมัดกล้ามเนื้อช่วงแขนและรอยสักลายกราฟิกสไตล์ชนเผ่าที่พาดผ่านหัวไหล่ซ้าย กางเกงยีนส์สีเข้มขาดเข่าตัวเก่ง และรองเท้าบูตหนังสีดำ ท่าทางของเขาดูดิบเถื่อนและพร้อมลุยอยู่ตลอดเวลา

"เก็บของ" เสียงทุ้มห้าวเอ่ยสั้นๆ ทันทีที่บานประตูเปิดออก

"คะ?" อินทิราทำหน้าเหลอหลา กะพริบตาปริบๆ มองผู้ชายตัวโตตรงหน้า "เก็บของอะไรคะพี่วี"

"คอมพิวเตอร์น่ะ เก็บใส่กระเป๋าซะ ไปทำงานที่อู่กู" วีพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารและสมุดสเก็ตช์ภาพ "นั่งอุดอู้อยู่แต่ในห้องแบบนี้ สมองมึงจะแล่นได้ยังไง ไปเปลี่ยนบรรยากาศ"

"แต่ว่า... อินยังแต่งตัวไม่เรียบร้อยเลยนะ" เธอก้มลงมองสภาพตัวเอง เสื้อยืดสีขาวตัวย้วยกับกางเกงผ้ายืดขาสั้น มันเป็นชุดอยู่บ้านที่สบายที่สุด แต่คงไม่เหมาะจะออกไปข้างนอกนัก

"ไม่ต้องเปลี่ยน แบบนี้แหละดีแล้ว อู่กูมีแต่ช่างกับรถ มึงจะแต่งสวยไปประกวดนางงามที่ไหน" วีตอบกลับหน้าตาเฉย เขาไม่ได้มีท่าทีคุกคามหรือใช้สายตาแทะโลมเธอเลยแม้แต่น้อย มันเป็นเพียงความตรงไปตรงมาในแบบของเขา "ให้เวลาห้านาที ช้ากูทิ้ง"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับไปทางโถงทางเดิน ทิ้งให้อินทิรายืนอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งกลับไปเก็บสายชาร์จและยัดโน้ตบุ๊กลงกระเป๋าเป้ใบเก่ง คว้าเสื้อคลุมแขนยาวตัวบางมาสวมทับเพื่อกันแดด แล้วรีบวิ่งตามร่างสูงใหญ่ลงไปที่ลานจอดรถชั้นล่าง

ที่จอดรถวีไอพีของเพนต์เฮาส์มีรถสปอร์ตหรูจอดเรียงรายอยู่หลายคัน แต่เป้าหมายของวีคือรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำด้านที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่มุมสุด เขาหยิบหมวกกันน็อกแบบเต็มใบสีดำส่งให้อินทิรา

"ใส่"

อินทิรารับหมวกมาสวมอย่างทุลักทุเล มันหนักและใบใหญ่กว่าหัวเธอมาก วีทนดูความเงอะงะไม่ไหว เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ ดึงสายรัดคางจากมือเธอไปจัดการล็อคให้ด้วยตัวเอง ปลายนิ้วสากกร้านที่ผ่านการจับเครื่องมือช่างมาอย่างโชกโชนเฉียดผ่านปลายคางของเธอไปเพียงนิดเดียว แต่กลับทำให้คนถูกสัมผัสรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า

"ขึ้นมา" วีตวัดขาคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ สตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังกระหึ่มจนอินทิราสะดุ้ง

หญิงสาวค่อยๆ ก้าวขาขึ้นซ้อนท้ายอย่างเก้ๆ กังๆ มือบางจับชายเสื้อยืดของคนตรงหน้าไว้หลวมๆ ไม่กล้ากอดเอวเขาเพราะกลัวจะดูเป็นการละลาบละล้วงเกินไป

"จับแค่นั้นเดี๋ยวก็หงายหลังตกรถตายหรอก" วีหันมามองผ่านไหล่หนา เขาจับมือทั้งสองข้างของเธอมาวางแหมะลงบนหน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อกล้าม "กอดแน่นๆ กูขับเร็ว"

ยังไม่ทันที่อินทิราจะได้ประท้วง รถคันใหญ่ก็พุ่งทะยานออกจากลานจอดรถด้วยความเร็ว แรงกระชากทำให้เธอต้องเผลอรัดท่อนแขนกอดเอวสอบของเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าซุกเข้ากับแผ่นหลังกว้าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนวสปอร์ตผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก

อู่ซ่อมรถของวีตั้งอยู่ในโซนชานเมือง กินพื้นที่กว้างขวางและดูเป็นสัดส่วน ด้านหน้าเป็นโชว์รูมกระจกใสสำหรับจัดแสดงรถคัสตอมที่แต่งเสร็จแล้ว ถัดเข้าไปเป็นโซนซ่อมบำรุงที่เต็มไปด้วยเครื่องมือช่างและแท่นยกรถ ช่างยนต์หลายคนในชุดหมีเปื้อนคราบน้ำมันกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน เสียงเครื่องยนต์และเสียงเครื่องมือช่างดังสลับกันไปมา

บิ๊กไบค์คันใหญ่เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าออฟฟิศกระจกซึ่งตั้งแยกออกมาจากโซนซ่อมบำรุง ช่างหลายคนเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายหนุ่มที่พาหญิงสาวแปลกหน้าซ้อนท้ายมาด้วย พวกเขาต่างส่งสายตาสงสัยแต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากแซว