บทที่ 7

เมื่อบานประตูเคลียร์ปิดสนิท วีก็โยนประแจกลับลงบนโต๊ะ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะหมุนตัวกลับมาหาหญิงสาวที่นั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟา

"ตกใจไหม" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเมื่อครู่มาก มือหนาเอื้อมมาลูบศีรษะเธอเบาๆ อย่างปลอบประโลม

"นิดหน่อยค่ะ" อินทิราเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "พี่วีไปพูดแบบนั้น ลูกค้าจะไม่โกรธเอาเหรอคะ เดี๋ยวก็เสียรายได้หรอก"

"ช่างหัวมันสิ รถมันกูไม่ซ่อมให้ก็ยังได้ เงินแค่นี้กูไม่สะเทือนหรอก" วีตอบหน้าตาเฉย เขาดึงมือกลับไปล้วงกระเป๋ากางเกง "มึงมากับกู กูมีหน้าที่ต้องดูแล... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาทำรุ่มร่ามกับมึงทั้งนั้น เข้าใจไหม"

คำพูดห้วนๆ แต่จริงใจนั้นทำให้อินทิรารู้สึกเหมือนมีกระแสความอบอุ่นไหลวนอยู่ในอก ผู้ชายคนนี้อาจจะปากร้าย ไม่โรแมนติก และดูอันตรายในสายตาคนอื่น แต่สำหรับเธอแล้ว เขาคือคนที่พร้อมจะกางปีกปกป้องเธอจากทุกอย่างโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

"ขอบคุณนะคะพี่วี" อินทิราส่งยิ้มหวานให้เขา เป็นยิ้มที่มาจากใจจริง

วีรวิชญ์จ้องมองรอยยิ้มนั้นนิ่งไปชั่วขณะ นัยน์ตาดุดันวูบไหวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดมันไว้ส่วนลึก เขากระแอมเบาๆ แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"รีบกินข้าวซะ จะได้ทำงานต่อ... คืนนี้ไอ้ไทม์มันบอกจะพามึงไปนั่งเล่นที่ผับ เตรียมตัวปวดหัวกับมันได้เลย"

ค่ำคืนวันศุกร์ ถนนสายหลักของกรุงเทพมหานครคลาคล่ำไปด้วยแสงไฟจากรถยนต์ที่ติดหนึบเป็นตังเม บรรยากาศของการเริ่มต้นวันหยุดสุดสัปดาห์อบอวลไปทั่วทุกพื้นที่ โดยเฉพาะในย่านสถานบันเทิงหรูหราที่ผู้คนต่างหลั่งไหลมารวมตัวกันเพื่อปลดปล่อยความเครียดจากการทำงาน

ภายในเพนต์เฮาส์ อินทิรากำลังนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาในชุดนอนเสื้อยืดกางเกงขาสั้นตัวเก่ง เธอวางแผนจะใช้เวลาคืนวันศุกร์ไปกับการนอนดูซีรีส์และกินขนมขบเคี้ยวอย่างสงบ แต่ความตั้งใจนั้นก็ถูกพังทลายลงเมื่อร่างสูงโปร่งของไทม์เดินผิวปากออกมาจากห้องนอน

แฝดน้องของเทมส์อยู่ในชุดที่ดูดีจนน่าหมั่นไส้ เสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อผ้าพลิ้วไหวปลดกระดุมออกสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกขาวและสร้อยคอเงินเส้นเล็ก กางเกงสแล็กสีเข้มเข้ารูปรับกับช่วงขาเรียวยาว ผมถูกเซตให้ดูยุ่งๆ อย่างมีสไตล์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยนำมาก่อนตัว

"ยังไม่เปลี่ยนชุดอีกเหรอคนเก่ง" ไทม์เดินเข้ามาท้าวแขนกับพนักพิงโซฟาด้านหลังอินทิรา โน้มตัวลงมาจนปลายคางแทบจะเกยกับไหล่บาง

"อินไม่อยากไปนี่คะ พี่ไทม์ไปทำงาน อินไปก็เกะกะเปล่าๆ ขออินนอนดูซีรีส์อยู่ที่ห้องเถอะนะคะ" อินทิราทำเสียงออดอ้อน พยายามเอี้ยวตัวหลบใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนเกินพอดี

"ไม่ได้ครับ ไอ้กฤตสั่งไว้ว่าห้ามทิ้งเราไว้คนเดียว พี่เทมส์กับไอ้วีก็มีธุระกว่าจะตามไปสมทบก็ดึก ถ้าพี่ปล่อยเราไว้ที่นี่ เกิดผีหลอกขึ้นมาใครจะช่วย" ไทม์ยกเรื่องผีขึ้นมาขู่ ซึ่งมันได้ผลชะงัดเพราะอินทิราเป็นคนกลัวความมืดและเรื่องลี้ลับเข้าไส้

หญิงสาวมุ่ยหน้าอย่างขัดใจ รู้ดีว่าไม่มีทางปฏิเสธเพลย์บอยตัวพ่อคนนี้ได้ "ก็ได้ค่ะ ขอเวลาอินเปลี่ยนชุดสิบนาที"

"แต่งตัวสวยๆ นะ คืนนี้พี่เปิดโซนวีไอพีไว้ให้เราโดยเฉพาะเลย" ไทม์ขยิบตาให้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ที่มักจะทำให้สาวๆ ใจละลาย แต่มันกลับทำให้อินทิรารู้สึกหมั่นไส้ตงิดๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา อินทิราก็มานั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงเข้มในโซนวีไอพีชั้นสองของผับหรู ซึ่งเป็นธุรกิจที่ไทม์เป็นหุ้นส่วนใหญ่ โซนนี้ถูกออกแบบให้มีความเป็นส่วนตัวสูง สามารถมองทะลุกระจกใสลงไปเห็นบรรยากาศความสนุกสนานและฟลอร์เต้นรำชั้นล่างได้ชัดเจน แต่คนด้านล่างจะมองไม่เห็นด้านบน เสียงเบสหนักหน่วงของดนตรีอีดีเอ็มสั่นสะเทือนไปถึงพื้นกระดาน

อินทิราสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำความยาวคลุมเข่า ดูเรียบหรูแต่ไม่โป๊จนเกินงาม ทับด้วยเสื้อเบลเซอร์สีครีมเพื่อความสุภาพ เธอจิบน้ำส้มคั้นในแก้วทรงสวย พลางทอดสายตามองลงไปยังบาร์เครื่องดื่มชั้นล่าง

ตรงนั้น ไทม์กำลังยืนพูดคุยอยู่กับบาร์เทนเดอร์ รูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นของเขาดึงดูดสายตาของผู้หญิงแทบทุกคนในบริเวณนั้น มีกลุ่มหญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่งตัวเซ็กซี่หลายคนพยายามเดินเข้าไปทักทาย ชนแก้ว และหัวเราะต่อกระซิกด้วยท่าทางสนิทสนม

ไทม์ไม่ได้ปฏิเสธไมตรีเหล่านั้น เขายิ้มรับ พูดคุยด้วยท่าทีเป็นกันเองตามประสาคนทำธุรกิจกลางคืน มือหนาของเขาแม้จะไม่ได้โอบกอดใคร แต่ก็มีจังหวะที่แตะไหล่หรือรับแก้วเหล้ามาดื่มอย่างไม่ถือตัว

ภาพนั้นทำให้อินทิรารู้สึกโหวงๆ ในช่องท้องบอกไม่ถูก มือบางบีบก้านแก้วน้ำส้มแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกไม่มั่นคงตีตื้นขึ้นมาในอก เธอพยายามบอกตัวเองว่านั่นคืองานของเขา และเขาเป็นเพียงเพื่อนของพี่ชาย เธอไม่มีสิทธิ์ไปรู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่ก้อนความอึดอัดที่จุกอยู่ที่คอกลับปฏิเสธความคิดเหล่านั้นอย่างสิ้นเชิง

"ดูอะไรอยู่ ทำหน้าบูดเชียว"

เสียงทุ้มเรียบๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของเทมส์และวีที่เดินเข้ามาในโซนวีไอพี เทมส์ในชุดสูทลำลองสีเทาเข้มดูภูมิฐานและน่าเกรงขาม ส่วนวีก็มาในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ตัวเก่งเหมือนเช่นเคย