CHAPTER 5

Nasa loob lang ng kwarto si Martin noon. Ramdam pa rin niya ang hilo mula sa nainom. Umupo siya sa gilid ng kama, nakatalikod sa pinto, pinipilit ayusin ang sarili habang humihilot sa sentido.

Hindi niya namalayan na bumukas ang pinto nang marahan.

Pumasok si Nancy, kasunod si Cassy, na halatang tipsy, namumungay ang mga mata, at parang wala sa tamang ulirat matapos ang buong gabing pagsisilbi sa birthday ng kambal na CEO.

Hindi agad nakilala ni Nancy ang lalaking nakatalikod. Basta’t ang alam niya—iyon ang lalaking inupahan niya.

“’Yan na siya,” bulong ni Nancy, mahina pero buo ang loob, hawak ang braso ng nalilito at pagod na Cassy. “Tapusin mo na ’yan bago pa magbago isip ko.”

Bahagyang umatras si Cassy, pero dahil sa hilo, napaupo siya sa tabi ng lalaki. Napalingon si Martin, nagulat sa dalawang biglang sumulpot.

“Hoy—sino kayo?” garalgal niyang tanong, pero halatang malabo pa ang isip.

Napatigil si Nancy. Saglit siyang nakiramdam. Tila bumagsak ang lahat ng plano niya, pero huli na para umatras.

Hindi niya namukhaan si Martin—ni hindi niya alam na siya pala iyon, hindi ang inupahang lalaki.

Si Cassy naman, dahil sa init sa katawan at pagkalasing, ay bumigay sa bawat dampi, bawat hingang nagtatama, habang unti-unti silang nadadala sa tensyon sa loob ng kwarto. Si Martin, lasing at gulong-gulo, ay hindi na rin nakaiwas nang tuluyang sumubsob si Cassy sa balikat niya, humihingal, naghahanap ng komportableng sandalan.

Naghalo ang pagkalito, init, at pagkadulas ng sitwasyon, hanggang sa tuluyang lamunin sila ng gabing iyon sa paraang hindi inaasahan ng kahit sino sa kanila.

At sa labas, bago lumabas ng hotel, may ngiti sa labi si Nancy, ni hindi alam na mali ang lalaking naitulak niya sa pinsan niya.

Nagising si Martin sa malamig na sikat ng umagang pumapasok sa kurtina. Mabigat ang ulo niya, parang binibiyak. Ngunit mas mabigat ang pakiramdam nang maramdaman niyang may ibang taong nakahiga sa tabi niya.

Dahan-dahan siyang bumangon.

At doon niya nakita si Cassy, tulog pa, magulo ang buhok, at may bakas ng luha sa gilid ng mata, tila umiiyak bago makatulog.

Parang binuhusan si Martin ng malamig na tubig.

“Diyos ko…” mahina niyang bulong.

Hindi niya kilala ang babae. Hindi niya matandaan ang nangyari. Hindi niya alam kung bakit siya naroon.

Sa kabilang banda ng kwarto, nakabukas pa rin ang pinto, naalala niyang parang may dalawang anino kagabi. Pero lahat ay malabo, putol-putol, hindi magkadugtong.

Tumayo si Martin, agad nagsuot ng damit, halatang nanginginig. Hindi niya kayang harapin ang gulo ng sitwasyon, lalo’t wala siyang malinaw na alaala. Bago siya tuluyang lumabas, tumingin siya kay Cassy nang huling beses. May kung anong kurot sa dibdib na hindi niya maipaliwanag.

Pagkalabas niya, unti-unti na ring nagising si Cassy.

Nagmulat siya ng mata na parang may punit sa dibdib. Wala siyang maalala nang buo. Piraso-pirasong eksena lang, iyong hilong-hilo siya sa paglalakad papasok sa kwarto, ang malamig na kamay ni Nancy sa braso niya at ang pakiramdam na parang may tinutulak siyang hindi niya maintindihan.

Pagtingin niya sa kama… wala na ang lalaki na katabi niya kagabi.

Sa sahig, nakita niya ang nahulog na ID ng hotel staff na naglilinis ng rooms, hindi iyon sa lalaking katabi niya. Wala tuloy siyang clue kung sino ang kasama niya kagabi.

At doon siya tuluyang nanghina.

Humagulgol siya, hindi dahil sa nangyari lang, kundi dahil wala siyang kontrol na nagawa at mas lalo siyang natatakot dahil parang may pwersang nagtulak sa kanya.

At sa labas ng hotel, si Nancy ay nakasandal sa pader, hawak ang cellphone, nanginginig ang kamay, hindi dahil sa pagsisisi, kundi dahil napagtanto niyang mali ang lalaking napasok nila. At kahit siya rin ay natataranta, pinili niyang manahimik.

“Wala nang atrasan,” bulong niya sa sarili, habang unti-unting nagkukuyom ang kamao. “Hindi na pwedeng malaman ni Cassy ang totoo.”

Hindi mapakali si Martin mula nang umalis siya ng hotel. Pakiramdam niya ay may mabigat na tanikala sa dibdib, ang mukha ng babaeng natagpuan niyang katabi sa kama. 

Pagkabukas niya ng pinto ng kotse, agad siyang sinalubong ni Mang Froi, nakaabang, tulad ng nakasanayan.

“Sir, derecho na po ba tayo sa office?” tanong nito habang inaayos ang seatbelt.

Umupo si Martin sa likod, hinahabol ang hininga na parang may mabigat na buhol sa lalamunan. “Mang Froi… hindi. Kailangan nating hanapin ’yong babae. ’Yong babaeng nasa kama ko kanina.”

Napakurap si Mang Froi sa rear-view mirror. “Sir? Baka nalasing lang kayo. O baka naman—”

“Huwag mo na pong pagdudahan ang babaeng iyon,” putol niya, may nanginginig sa tono. 

“Hindi ko siya kilala, pero parang pamilyar siya sakin. Hindi ko alam kung anong nangyari sa amin. Pero kailangan kong malaman kung ayos lang siya. Mang Froi, ibalik mo ako sa hotel. Hanapin natin siya. Kausapin natin ’yong staff, CCTV o kahit ano.”

Tumango si Mang Froi, nag-aalala ngunit sanay na sundin ang bata. “Sige po, sir.”

Umandar na ang kotse. Pero kakaiba ang pakiramdam ni Mang Froi rito.

Parang may sabit. May kalabog. Isang mahinang ugong na hindi normal.

“Mang Froi… ano ’yon?” tanong ni Martin, napapakapit sa hawakan.

“Parang may natanggal, sir. Pero… kakapa-check ko lang nito kahapon—sandali, titigil ako sa gilid para tingnan—”

Ngunit bago pa niya maipreno, tumigas ang pedal sa ilalim ng paa niya.

Nanginig ang boses ni Mang Froi. “Sir… walang preno ang kotse niyo!”

Parang bumagal ang paligid. Nakikita ni Martin ang mabilis na paglapit ng intersection, ang nagliliparang papel, ang bus na paparating mula sa kanan.

“Mang Froi!!!” sigaw niya, kumakabog ang puso. “Iwas! Iwas!”

Kumikiskis ang gulong sa kalsada, pero walang kapangyarihan ang kotse. Wala itong preno, may natanggal, may tumiklop, may kumalas na hindi dapat kumalas. At ngayon, humaharurot ang sasakyan na parang bulag na hayop.

“Mang Froi, hanapin mo ’yong babae!” sigaw ni Martin sa gitna ng takot. “Kahit ano’ng mangyari, hanapin mo siya!”

“Sir, kumapit ka!”

May pumutok na kung ano. Isang hampas na parang biniyak ang mundo.

Tumagilid ang kotse, gumulong, nabasag ang windshield. Tumilapon ang usok, langis, at mga sigaw ng tao. Sa likod, si Martin ay nakahandusay, duguan, humihingal nang pira-piraso.

Sa unti-unting pagdilim ng paningin niya, isang mukha lang ang malinaw, ang babaeng hindi niya kilala, pero kailangang-kailangan niyang mahanap.

At bago siya bumagsak sa kawalan, narinig niya ang mahina ngunit desperadong tinig ni Mang Froi.

“Sir, hindi ko kayo iiwan rito ha.”