ตอนที่ 3 สวัสดีค่ะ คุณอา!

เด็กน้อยพยายามจะเอาของเล่นในมือไปจิ้มตามตัวเจ้าหมา แต่เจ้านีโม่แค่ปรายตามองแล้วสะบัดหางใส่ สิงโตน้อยเริ่มหงุดมมมม!”

“เอ๋งงงงงง! บรู๊วววววว!”

เจ้านีโม่กระโดดตัวลอยเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต มันวิ่งพล่านไปทั่วสนามหญ้าพร้อมกับสะบัดก้นอย่างแรง ขณะที่เด็กน้อยก็วิ่งตามด้วยความสนุก “สั่นดึ๋ยๆ! นีโม่ชอบสั่นดึ๋ยๆ!”

“สิงโต!!! ทำอะไรน่ะ!!!”

อมีนาที่เพิ่งเดินออกมาจากครัวถึงกับยืนช็อกเป็นรูปปั้น ภาพที่เห็นคือน้องชายตัวน้อยกำลังถือ “เซ็กซ์ทอยราคาแพง” วิ่งไล่จิ้มก้นหมาอย่างเมามัน

“นีโม่ อย่าหนีดิ! มาเล่นเครื่องบินสั่นๆ ก่อนนนน!”

สิงโตน้อยวิ่งซอยเท้าถี่ๆ ตามเจ้านีโม่ที่กำลังวิ่งหนีเด็กน้อยด้วยความรำคาญ จนกระทั่งเจ้าหมาอ้วนจอมขี้เกียจพลาดท่า วิ่งมุดหัวเข้าไปติดซอกม้านั่งหินอ่อน เด็กน้อยไม่รอช้า พุ่งหลาวเข้าไปตะปบกอดคอเจ้านีโม่ไว้แน่นเหมือนนักมวยปล้ำ

“จับได้แย้ว! กินยาฉีดปิ๊วๆ เลย!”

จังหวะนั้นเอง...

รถยุโรปคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดสนิท พร้อมกับเวหา อาของอมีนาที่นั่งมาด้วย ทั้งคู่ก้าวลงจากรถด้วยมาดนักธุรกิจสุดเนี้ยบ กำลังคุยเรื่องโปรเจกต์งานอย่างเคร่งขรึม

“มีน่า! ทำอะไรน่ะ วิ่งหน้าตั้งเชียว” อาร้องทักเมื่อเห็นหลานสาววิ่งถลาออกมาจากบ้านด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

“อาคะ! หยุดก่อน! อย่าดูนะคะ!” อมีนาตะโกนสุดเสียง

ภาพเบื้องหน้าคือ...

สิงโตน้อยใช้นิ้วป้อมๆ กดสวิตช์อุปกรณ์สีชมพูไปที่ระดับ 10 จนเสียงมอเตอร์ดังหึ่งเหมือนผึ้งแตกรัง เด็กน้อยยิ้มร่าพลางงัดหางเจ้าเจ้านีโม้ขึ้น แล้วบรรจงจิ้มหัวมนๆ ของเครื่องสั่นเข้าที่จุดยุทธศาสตร์ใต้หางหมาอย่างเต็มแรง!

“จิ๊มมมมมมมมม!”

“เอ๋งงงงงงงงงงงงง! แอร๊ยยยยยย!”

เจ้านีโม่ร้องเสียงหลงเหมือนโดนผีเข้า มันดีดดิ้นสุดชีวิต

“จิ๊มมมมมมม! นีโม่ตัวสั่นเยย!”

เด็กน้อยผู้อยู่ในโลกแห่งจินตนาการ บรรจงกดเครื่องสั่นสีชมพูระดับสูงสุดจิ้มพรวดลงไปที่ทวารของเจ้านีโม่ แรงสั่นสะเทือนของมอเตอร์ระดับ 10 ทำหน้าที่เป็นตัวกระตุ้นลำไส้ชั้นยอด

“พรวดดดดด! แปะ! กระเด็น!”

“อึ๊ก...!!!” เสียงเวหาผู้เป็นพ่อของเด็กน้อยร้องอุทานพลางถอยกรูด ส่วนภีมพัฒน์ที่กำลังจะก้าวขาเดินดูรั้วบ้านถึงกับชะงักค้าง สายตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดจ้องมองวัตถุสั่นระริกในมือเด็กน้อยที่ตอนนี้อาบไปด้วยของเสียสีเหลืองอร่าม และละอองบางส่วนก็... “แปะ” ลงบนขากางเกงสแล็คราคาแพงของเขาพอดิบพอดี

“อุ๊ย... เปื้อนเยย” สิงโตน้อยเงยหน้ามองภีมพัฒน์ตาแป๋ว พลางยื่นไอ้แท่งที่สั่นดึ๋ยๆ นั่นไปข้างหน้า “คุงอา... เช็ดเครื่องบินให้สิงหน่อย”

“อ้วกกกกก!” อมีนาทนกลิ่นและภาพอุจาดไม่ไหว หันหลังไปสำรอกอยู่ริมรั้วทันที

บรรยากาศนิ่งสนิทไปชั่วอึดใจ อมีนาอยากจะละลายหายไปจากตรงนั้น เธอสบตากับภีมพัฒน์ผ่านความโกลาหล

“นี่คุณ...!!!”

ภีมพัฒน์ขยับแว่นลงเล็กน้อยมอง “ของเล่น” ชิ้นนั้นด้วยสายตาที่อ่านออกชัดเจนว่าเขารู้... เขารู้แน่นอนว่ามันคืออะไร และมันควรจะใช้กับใคร!

“เทสต์ของเล่น... ได้รสนิยมเข้มข้นดีนะครับ” ภีมพัฒน์เอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความหยัน พลางมองดูคราบที่ขากางเกงตัวเองด้วยใบหน้าเรียบเฉยผิดมนุษย์ “ผมไม่ยักษ์รู้ว่า ทุกวันนี้ของเล่นเด็กมีแบบนี้ด้วย!” อมีนาหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู ทั้งอายที่เจอผู้ชายที่เคยวันไนท์ ทั้งอับอายกับสภาพน้องชาย

“สิงโต! ทิ้งมันไปเดี๋ยวนี้! พี่บอกให้ทิ้ง!!!”

“ไม่เอา! เครื่องบินสั่นดึ๋ยยยย!” สิงโตน้อยสะบัดหนี วิ่งวนรอบตัวภีมพัฒน์พร้อมกับถือเครื่องสั่นที่เลอะอึหมานั่นโบกไปมาเหมือนคทา กลิ่นตลบอบอวลจนภีมต้องยกมือปิดจมูก

ภายในห้องรับแขก

บรรยากาศภายในบ้านตกอยู่ในความเงียบอันน่ากระอักกระอ่วน ภีมพัฒน์อยู่ในชุดเสื้อยืดของเวหาที่ดูจะคับแน่นไปนิดจนเห็นแผงอกรำไร เพราะชุดหรูราคาแพงของเขาถูกส่งเข้าเครื่องซักหลังจากวีรกรรมระเบิดอึหมา ของน้องสิงโต

อมีน่าพยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดภายใต้เสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงยีนส์ขาสั้นกุด เธอรีบชิงตัดบทเรื่องพัสดุเจ้าปัญหาด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“คือ... อยู่ดีๆ ก็มีโรคจิตที่ไหนไม่รู้ส่งพัสดุแปลกๆ มาให้ค่ะ คงจะส่งผิดบ้านนั่นแหละ!”

ดูเหมือนย่าอ่อนกับอาเวหาจะยอมเชื่อคำโกหกหน้าตายนั้น ยกเว้นแต่ผู้ชายที่นั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟา... สายตาคมกริบของภีมพัฒน์จ้องเขม็งมาที่เธอ ราวกับจะเอ็กซเรย์หาความจริง

‘จะใช่ยัยเด็กคืนนั้นรึเปล่านะ?’ ภีมพัฒน์ประเมินหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า สภาพของเธอตอนนี้จืดชืดและดูไร้เดียงสาต่างจากสาวชุดแดงสุดฮอตในคลับลิบลับ แต่กลิ่นอายบางอย่าง... มันช่างคุ้นเคยจนน่าสงสัย

“ในกล่องพัสดุมีชื่อที่อยู่ผู้ส่งไหม? อาจะพาไปแจ้งความ” เวหาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พวกรสนิยมวิปริตแบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้”

“รีบไปเลยลูก พวกโรคจิตทุกวันนี้มันน่ากลัวขึ้นทุกวัน!” ย่าอ่อนสำทับ

“มะ...ไม่ต้องค่ะ! ไม่ต้องเลย!” อมีน่ารีบโบกมือพัลวันจนตัวโยน “เสียเวลาค่ะอา ไม่ต้องไปทำเรื่องให้วุ่นวายหรอก มีน่าทิ้งมันไปแล้ว... จริงๆ นะคะ!”

ภีมพัฒน์ยกยิ้มมุมปากเพียงนิด สายตาจับผิดยิ่งเข้มข้นขึ้น ‘หึ... ถ้าส่งผิด ทำไมต้องลนลานขนาดนั้น หรือว่าฝีมือเรามันห่วยจนยัยเด็กนี่ต้องหาตัวช่วยจริงๆ?’ ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกเสียหน้าอย่างประหลาด

“อ้าว! มัวแต่วุ่นวายจนผมลืมแนะนำเลย” เวหารีบเปลี่ยนบรรยากาศ “นี่คุณภีมพัฒน์ เพื่อนร่วมงานและหุ้นส่วนรายใหญ่ของผมครับคุณแม่ ส่วนนี่มีน่าหลานสาวผม และลูกชายผมน้องสิงโตตัวแสบที่เพิ่งทำวีรกรรมไป”

“สวัสดีครับคุณแม่” ภีมพัฒน์ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

“เด็กๆ สวัสดีคุณอาสิลูก”

“สวัสดีครับคุงอา!” สิงโตฉีกยิ้มกว้างอย่างไม่รู้ความผิด

“สวัส...สวัสดีค่ะ คุณอา” อมีน่าพึมพำก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยขึ้นสบตาคนที่เธอทิ้งเงินห้าร้อยบาทไว้ให้ในคืนนั้น

ภีมพัฒน์จ้องใบหน้าที่พยายามหลบสายตาของเธอ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เรียกพี่ก็พอครับ... ผมน่าจะยังไม่แก่ถึงขั้นเป็นอา”

“ไม่ได้หรอกค่ะ... เพื่อนของอาก็ต้องเรียกอาสิคะถึงจะถูก” อมีน่ารีบแย้งคอแข็ง เธอต้องการสร้างระยะห่างให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

เวหาหัวเราะเบาๆ พลางอธิบายเสริม “มีน่าเขาเป็นหลานสาวที่อายุห่างกับผมไม่เยอะครับ พอดีผมเป็นลูกหลง คุณแม่เลยเลี้ยงพวกเรามาคู่กันจนคนนอกนึกว่าเป็นพี่น้องมากกว่าอาหลาน”

“งั้นเหรอครับ... พี่น้องงั้นเหรอ?” ภีมพัฒน์ทวนคำเสียงต่ำ สายตาพราวระยับอย่างมีเลศนัยขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นไหวของอมีน่า

เขามั่นใจแล้ว... กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กับท่าทางเชิดหน้าอย่างดื้อรั้นนั่น “ยัยตัวแสบห้าร้อยบาท” ชัดๆ!

สงสารเจ้านีโม่จัง โดนล่วงละเมิดซะหนักหน่วงเลย... สามารถรับชมได้ผ่านช่อง ตต. ค่ะ