CHAPTER 02 : Ang Pitakang Hindi Ko Dapat Naiwan

Hindi ko man lang binigyan ang sarili ko ng chance na huminga.

The moment na nagtagpo ang tingin namin ni Dylan sa café na ‘yon, automatic na nag-react buong katawan ko… panic, gulat, at ‘yung kirot na akala ko matagal ko nang nilibing sa nakaraan. Tumayo ako bigla, halos lumipad pa ‘yung upuan sa lakas ng pag-atras ko. Napabulong ako ng “sorry” sa barista habang nagmamadali palabas, kunwari may bigla akong importanteng pupuntahan.

Kailangan ko lang makalayo.

Layo sa kaniya.

Layo sa alaala niya.

Paglabas ko sa pavement, malamig ang hangin, at kahit half-way pa lang ako sa sidewalk, doon ko na-realize…

Yung purse ko.

Naiwan ko sa counter.

“Dammit, Amelie…” bulong ko sa sarili, pero hindi ko maibalik ang mga paa ko sa café. Hindi habang nandoon pa si Dylan. Hindi habang nakatitig pa siya gamit ‘yung mga matang kayang tunawin ang lahat ng pader na itinayo ko for years.

Naglakad ako..mabilis, sobrang bilis..umaasang malulunod ako sa dami ng taong nagdaraan.

Pero syempre, ang tadhana… mahilig mang-asar.

Pagliko ko sa kanto, may humarang sa dadaanan ko.

“Amelie?”

Alex.

Parang nalaglag ang sikmura ko.

Mukha siyang wasak—pulang mata, gusot ang polo, buhok sabog na parang ilang oras niya nang pinaglalamas. At ‘yung boses niya… ‘yung pamilyar na pag-crack ng boses kapag desperado siya.

“Baby, please… listen to me.”

Napahinto ako.

Ayoko ng eksena. Hindi sa gitna ng sidewalk. Hindi sa harap ng mga taong curious kung anong drama ang nangyayari.

“Alex, not here,” bulong ko.

Tumango siya agad, parang batang nagkasala. “Okay… okay. Anywhere you want.”

Napunta kami sa pinakamatahimik na parte ng Raventon Park. May mga puno, may hangin, at paminsan-minsan may jogger na dumaraan. Tumayo ako with my arms crossed, pilit hinahawakan ang sarili ko.

Huminga siya nang malalim, parang kinakalikot niya ang bawat salitang sasabihin.

“Amelie… what you saw… si Elise… she was just…”

“Fling?” putol ko kaagad. “Gano’n ba ang linya mo?”

Napakurap siya, mukhang guilty pero pilit bumabangon.

“Yes… pero hindi gano’n! Hindi siya seryoso. Hindi siya love or something deeper. We just… slept together.”

Parang may sumakal sa lalamunan ko.

“So casual sex lang,” sabi ko, mapait. “Kailangan mo lang talaga.”

Lumapit siya. “I’m a man, Amelie. I have needs. Lagi mong sinasabi na hindi ka pa ready, na you want to wait until married or until you’re sure. Ni-respect ko ‘yon… nang matagal. Pero nagkamali ako. I slipped. I’m sorry. I just…”

“So dahil hindi ko binigay ang katawan ko, kumuha ka ng ibang magbibigay?”

Mahina, pero diretso.

Napapikit siya, parang tinamaan.

“It wasn’t like that.”

“It was exactly like that.”

Humigpit ang dibdib ko.

Alam kong mali yung pagdududa sa sarili, pero hindi ko mapigilan. Ako ba ang problema? Ako ba ang kulang? Ako ba ang dahilan bakit lagi akong iniiwan?

Umiling ako, forcing myself to breathe.

“Alex,” sabi ko, mahina pero malinaw, “binibigay ko na sa’yo ang freedom na hinahanap mo. Kung hindi mo kayang maghintay, then don’t. Do whatever you want with whoever you want.”

Umiling siya nang mabilis. “No. NO. I don’t want anyone else. I want you. Please, Amelie, we can fix this.”

Bigla niya akong niyakap…sobrang higpit, sobrang desperado.

“Let go,” sabi ko, pinipilit siyang itulak.

“Please… don’t leave me.”

“I said let go!”

Mas lalo pa niyang hinigpitan, and panic suddenly surged—

Then someone grabbed him by the collar.

Isang mabilis na hatak. Isang malakas na tulak.

Napatras si Alex, muntik pang madapa.

“Don’t force yourself on a woman who clearly doesn’t want you.”

That voice.

Low. Rough. Calm, pero may babala sa ilalim.

Tumalikod ako…at doon ko siya nakita.

Dylan.

Tigas ng panga niya, malamig ang mata, at ‘yung postura niya… parang automatic na pang-protekta pero may layo. Ibang Dylan, pero siya pa rin. Yung pamilyar na sakit sa dibdib ko sumipa agad.

Hindi man lang niya ako tiningnan. Kay Alex lang, diretso-suplado.

“Some men know how to take ‘no.’ Clearly, you’re not one of them.”

“Who the hell are you?” galit na sagot ni Alex.

Kalma lang si Dylan, walang effort.

“Someone with functioning ears. She said let go.”

Bago pa lumala, pumagitna ako.

“That’s enough,” sabi ko. “Alex, umalis ka na. Tapos na ‘tong usapan.”

Kumibot ang panga ni Alex, puno ng hiya at talo.

“Okay… I’ll give you space. But Amelie… please don’t shut me out completely.”

At umalis siya, hindi ko na sinagot.

Tumahimik ang paligid.

Ako. Siya. Hangin. Tension.

Huminga ako, pilit nag-ipon ng lakas. “Thank you… for stepping in. Pero you didn’t have to.”

Nag-angat siya ng kilay, deadpan. “I didn’t come here to save you...Don’t be so assuming,.””

“Then why…?”

Inabot niya sa akin.

Yung purse.

“You left this at the counter,” he said, sobrang flat. “Figured you’d notice eventually.”

Namula mukha ko.

“Oh. Right. Thanks.”

Nag-shrug siya. “Next time, try leaving the drama, not your belongings.”

Napasingkit ako. “Excuse me?”

“That guy was loud. Akala ko nalaglag mo ‘yang purse habang tumatakbo ka from embarrassment.”

Tumitig ako.

Tumitig din siya. Mas deadpan.

Then he added,

“And you’re welcome. I guess.”

Tapos naglakad siya, paalis, wala man lang lingon.

“Why him?” bulong ko, frustrated. “Bakit siya pa?”

At mas masama….

Gaano karami ang narinig niya?

By the next evening, dumating si Marie sa Santa Catalina parang bagyo…pawis, magulong buhok, hila-hila ang maleta.

“Girl!” sigaw niya pagpasok sa noodle house. “I’m here to save your life!”

Niyakap niya ako na parang matagal kaming hindi nagkita. Then derecho sa mission.

Inulit niya ang offer,

Elijah Chen. Zurich-based Neurosurgeon.

Needs a fake wife for inheritance.

Contract marriage. Confidential.

At ang bayad?

Enough para burahin lahat ng utang na pinoproblema namin.

Enough para sa treatment ni Mama.

Enough para sa future ni Sam.

Sinubukan kong tumanggi.

Pero… reality won.

Two hours later, nakapirma ako sa kontrata.

“I can’t believe I’m doing this,” bulong ko.

“You are,” sabi ni Marie, sealing the papers. “And you’re going to slay this role.”

Kinuwento ko sa kaniya lahat…Dylan, Alex, ang park… lahat.

At ang reaction niya?

Tumayo.

Kinuha ang bag.

Lumabas.

“I’m going to that café. “I want to see that Dylan person myself.”

One hour later, tumawag siya.

“GIRL. Café Bulle De Ciel. Guess what?”

“Ano?”

“That Dylan? Yung supladong K-drama lead na sumalo sa drama mo? He OWNS the café.”

Parang tumigil mundo ko. “What?”

“Yep. And girl… he’s loaded.”

Bagsak ako sa kama. “Why is the universe doing this to me?”

“Because it loves drama,” sagot ni Marie.

Lumipas ang dalawang araw…

Hindi na ako si Amelie Mitchell.

Ako na si Sophia Redford.

Kompleto: passport, IDs, persona.

Si Marie ang mastermind.

At ngayon…narito ako sa harap ng Alderidge Heights, ang ancestral mansion ng mga Chen.

Malawak. Elegant. Nakakatakot.

Parang ibang mundo.

Ito ang simula.

Ang unang araw ko bilang ibang tao.

Ang unang araw ko bilang “future wife” ni Elijah Chen.

Humigpit ang hawak ko sa maleta.

Huminga.

At bumulong….

“Here goes nothing.”