LOGINSA garden, nakaupo si Leina habang kumakain ng prutas. Parang wala siyang kabusugan sa dami ng kanyang kinain. Hindi niya napansin ang pag-upo ng kanyang Mama sa upuang nasa kanyang harapan. “Hmm… naglilihi ka na nga. Pasensiya ka na kung wala akong maibigay na payo sayo. Alam mong hindi ako ang nagbuntis sayo,” sabi ni Lea. Parang may laman ang sinasabi ng kanyang ina. Dahan-dahang ibinaba ni Leina ang tinidor at tumingin dito. “Mama…” Napabuntong-hininga si Lea at pilit na ngumiti. “Hindi ko naman sinasabi 'yon para saktan ka. Naiisip ko lang… iba pa rin sana kung ako mismo ang nagdala sa'yo sa sinapupunan ko. Siguro alam ko kung paano ka aalagaan sa mga panahong ganito.” Ngumiti si Leina at inabot ang kamay ng kanyang ina. “Mama, hindi mo kailangang maranasan ang pagbubuntis para maging mabuting nanay.” Napatingin si Lea sa kanya. “Lahat ng alam ko ngayon, ikaw ang nagturo sa akin. Ikaw ang nagpalaki sa akin, nag-alaga, nagmahal, at nagsakripisyo para sa aki
“SO, how’s the new daddy?” panunuksong tanong ni Victor sa kanyang pinsan. Ngumiti nang matamis si Emil. “Everything is perfect,” sagot niya habang hindi maalis ang saya sa kanyang mukha. “I still can't believe I'm finally going to be a dad.” Napahalakhak si Victor. “Grabe. Ikaw ba talaga 'yan? Dati ayaw mo pang makarinig ng salitang diaper at gatas. Ngayon parang ikaw na ang pinakamasayang lalaki sa mundo.” “People change,” nakangiting sagot ni Emil. “Lalo na kapag dumating na ang tamang tao sa buhay mo.” “Leina really changed you.” Tumango si Emil. “She did. She gave me a reason to become a better man.” Bahagyang natahimik si Victor bago siya muling nagsalita. “I'm happy for you, cousin. Deserve n'yo ni Leina ang lahat ng blessings na dumarating sa inyo.” “Thanks.” “By the way, nakapag-isip ka na ba ng pangalan ng baby?” Napakamot si Emil sa batok. “Marami na kaming naiisip, pero gusto muna naming makita ang mukha niya bago kami tuluyang magdesisyon.” “Fair enough,”
LUMABAS ng sasakyan ang mag-asawa. Kinuha ng mga bagong kasambahay nila ang kanilang mga pinamili. Hinapit ni Emil sa beywang si Leina at sabay silang naglakad papasok sa mansyon. “Mukhang may dapat tayong i-celebrate,” ani Lea. Napatigil sina Leina at Emil. Binalingan ni Emil ang kasambahay. “Pakilagay na lang ang mga paper bags sa nursery room.” Utos niya. “Ma, hindi na po kailangan. Gusto po namin ni Emil na hindi gawing public ang pagbubuntis ko. Mas gusto ko po nang tahimik.” Wika ni Leina. Bahagyang ngumiti si Lea. "Talaga? Ayaw ninyong ipaalam?" tanong niya. "Sabagay, mas mabuti na ring tahimik muna. Mahirap na kapag maraming nakakaalam." "Opo," maikling sagot ni Leina. Iniiwasan din nila ang kaguluhan. Sa mga nangyari noong nakaraan, kailangan nila ng ibayong pag-iingat. Lumapit si Lea at pinagmasdan ang tiyan ng anak bago ngumiti. "Mag-iingat ka, ha? Huwag mong pababayaan ang apo ko." Sandaling natigilan si Leina. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o masasaktan
“CONGRATULATIONS, Mr and Mrs. Vergara. You're having a baby boy,” masayang anunsyo ng doktor sa mag-asawa. Napayakap si Leina kay Emil. May tumulong luhang kaligayahan sa kanyang mga mata. “Thank you for giving me a son, Leina. I love you so much,” madamdaming sabi ni Emil. Napangiti si Leina habang pinupunasan ang luhang tumulo sa kanyang pisngi. "I love you too, hon." Marahan niyang hinaplos ang kanyang tiyan. "Hello, baby boy..." Napatawa ang doktor habang pinagmamasdan ang mag-asawa. "Mukhang sobrang excited na si Daddy." Napangiti si Emil. "Of course, Doc. Ito ang pinakamagandang balitang natanggap ko." Muli niyang hinawakan ang kamay ni Leina at marahang hinalikan iyon. "Maraming salamat." Napailing si Leina. "Hindi lang naman ako ang gumawa." Napatawa silang tatlo. Muling ibinalik ng doktor ang tingin sa monitor. "Healthy ang baby ninyo. Maayos ang tibok ng puso, normal ang paglaki, at wala akong nakikitang dapat ikabahala sa ngayon." Napaluwag ang dibdib ng m
ISANG linggo ang lumipas, natahimik ang buhay ng mag-asawa. Walang kahit na sino ang nanggulo sa buhay nila. Wala rin silang nakitang mga kahina-hinalang mga tao ang umaaligid. Para sa mag-asawa sigguro’y wala na ang mga taong gustong manakit sa kanila. Maglilimang buwan na ang tiyan ni Leina. Malusog na malusog ang batang kanyang dinadala at pareho sila ni Emil na masayang-masaya sa pagdating ng kanilang supling. “Hon, are you not tired? Parang hirap na hirap akong tingnan ka habang gumugupit ng mga tuyong dahon ng mga halaman,” curious na tanong ni Emil sa asawa. Napangiti si Leina habang ibinaba ang maliit na gunting na hawak niya. "Hindi naman. Dahan-dahan lang ang ginagawa ko." Lumapit si Emil at agad na kinuha ang gunting mula sa kamay ng asawa. "Enough. Magpahinga ka muna. May hardinero sa mansyon. Hindi mo kailangang gawin ito.” Napatawa si Leina. "Hon, ilang tuyong dahon pa lang ang nagugupit ko." "I know. Pero ayokong mapagod ka,” sabi ni Emil. Napailing siya. Hin
“READY ka na, hon? We’re going home,” nakangiting sabi ni Emil sa asawa. Hinawakan ni Leina ang kamay ni Emil. “I'm ready. Gusto ko na ring makauwi at makalanghap ng sariwang hangin sa labas.” sagot niya. Ngumiti si Emil at marahang inalalayan ang asawa na makabangon mula sa kama. "Dahan-dahan lang," paalala niya. "Ayokong mapagod ka." Napatawa si Leina. "Hon, buntis lang ako. Hindi ako babasaging kristal." "Tama ka," natatawang sagot ni Emil. "Pero pagkatapos ng nangyari, wala na akong balak isugal ang kaligtasan ninyong mag-ina." Napailing na lang si Leina. Kitang-kita niya ang labis na pag-aalala ng asawa. Maya-maya ay pumasok ang nurse na may hawak na discharge papers. "Ma'am Leina, kumpleto na po ang mga papeles ninyo. Maaari na po kayong umuwi. Huwag lang po ninyong kalimutan ang mga gamot at ang schedule ninyo sa follow-up check-up." "Opo. Maraming salamat," nakangiting tugon ni Leina. Tinulungan ni Emil ang asawa na maupo sa wheelchair na inihanda ng ospital. "Hon,
SA mansyon, halos madaling araw na nakauwi si Emil galing sa kompanya. Dumiretso siya sa kuwarto nilang mag-asawa. Pagkapasok niya sa loob mg kuwarto ay nadatnan niyang mahimbing na ang tulog ni Leina. Napangiti si Emil. Napakahabang panahon na ang nagdaan, hindi man lang nagbago ang kanyang in
"VIC, ano nang balita sa pinapaasikaso ko sayo? Kailan makakalaya ang mag-asawang Valencia?" Mga tanong ni Emil. Napahinga ng malalim si Vic. Saka seryosong tumingin sa pinsan niya. "Emil, ano ba talaga ang gusto mo at tutulungan mo ang dati mong best friend?" Napatigil si Emil. "Kaibigan ko pa r
KABADO si Leina. Magkakaharap silang dalawa ni Julian. Hindi niya alam kung anong magagawa niya sa dating nobyo dahil sa galit at poot niya. Minahal niyang totoo ang dating nobyo, pero sakit ang naging sukli sa kanya. Sobrang nakakadurog ng ginawa nito sa kanya. Kinuha na ng binata ang kanilang mg
"TAMA ka, Leina. May kinalaman nga ang ex-boyfriend mo sa pagkakakulong ng mga magulang mo," sabi ni Emil. Napayuko si Leina, “Siya ang sumira sa buhay ko. Kaya nawala sa amin ang lahat ay dahil sa kanya,” mahina ngunit puno ng pait na sabi ni Leina. Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang mga kamay.







