LOGIN"CASTOR! Castor!" Sigaw na tawag ni Lea sa asawa. Niyuyugyog niya ito. Kanina pa niya ito ginigising pero parang hindi na ito gumagalaw. Humagulhol na ng iyak si Lea. Napatayo na siya at mabilis na lumabas ng kuwarto nilang mag-asawa. Nang matapat siya sa pinto ng kuwarto ng anak ay walang alinlangan siyang kumatok ng malakas. "Leina! Anak, pakibuksan ang pinto. Ang Papa mo..." sabi niya habang walang tigil sa pagkatok. Mabilis na nabuksan ni Leina ang pinto, gulo‑gulo pa ang buhok at nanlalaki ang mga mata dahil sa gulat at kaba nang makita ang ina na basag ang boses. Puno na rin ng luha ang mukha nito. Sa likuran niya ay naroon din si Emil, agad na humakbang palapit nang mapansin ang hindi magandang lagay ni Lea. “Ma? Ano pong nangyari? Bakit po ganyan ang itsura niyo?” nag‑aalalang tanong ni Leina, sabay hawak sa braso ng ina na nanginginig nang todo. “Hindi na siya gumagalaw… Leina, anak… hindi ko na siya magising!” humahagulgol na sagot ni Lea, halos bumagsak sa sahig sa ti
NAPAPIKIT si Leina nang mariin nang matamaan ni Emil ang pinakamaselang bahagi sa loob niya. Sabay silang napahalinghing dahil sa matinding sarap na dulot niyon. Ginamit nito ang kamay upang sundan ang hugis ng kanyang dibdib pababa hanggang sa kanyang tiyan, at doon idiniin ang palad habang patuloy sa paggalaw. Napasigaw siya dahil sa dami ng pakiramdam. Damang‑dama niya ngayon ang buong kahabaan nito sa loob niya. “Aahh! Emil!” Napahawak siya sa palapulsuhan nito ngunit hindi niya nagawang alisin iyon mula sa kanyang puson. “Oohhh!” Lalo pang bumilis at tumindi ang bawat galaw nito. Narinig niya ang mahihina nitong ungol bago ito dahan‑dahan ngunit mariing idiin ang sarili sa pinakaloob habang ibinubuhos ang lahat ng init nito sa kanya. Dahan‑dahan itong umulos habang nilalagyan siya ng lahat ng laman nito. Pinanood niya kung paanong tumulo at dumaloy pabalik mula sa kanya ang pinagsamang init at lagkit nilang dalawa. Dahan‑dahang hinugot nito ang sarili at umupo sa silyang umi
NAKAHAWAK si Leina sa balikat ni Emil habang hinahayaan nitong dampian ng halik ang kanyang panga. Dahan‑dahang bumaba ang mga halik nito patungo sa kanyang leeg, kung saan marahan nitong kinagat at hinaplos ang malambot na balat doon. Napasinghap siya nang mahina habang marahang sinisipsip ni Emil ang bahaging iyon, sapat upang mag‑iwan ng markang magtatagal, bago nito sinimulang tanggalin ang suot niyang pantulog. Bumaba pa lalo ang mga halik nito sa nakalitaw niyang balikat, pababa sa kanyang dibdib, at marahang kinakagat‑kagat ang bawat kurba at lambot ng kanyang katawan. Napahawak si Leina sa ulo ni Emil at napasabunot sa buhok nito habang ramdam niya ang bawat dampi. “Ah…” mahina niyang halinghing nang maramdaman ang dahan‑dahang paghaplos ng daliri nito sa ibabaw ng kanyang dibdib. Dahan‑dahang hinuhubad ni Emil ang kanyang pajama, kasama qng boxer at sinimulang halikan ang hugis at kurba ng kanyang dibdib. “Napakalambot talaga…” bulong nito bago isinubo at nilaro gamit ang
LUMAPIT si Emil ulit nang dahan-dahan at muling hinawakan ang kamay ng asawa. Nanginginig pa rin siya, hindi dahil sa takot na mahuli, kundi dahil sa konsensya. Kahit hindi niya inamin, alam niyang nagkasala pa rin siya sa isip at damdamin at halos ibigay niya ang sarili sa ina nito. “Patawad kung tinatago ko pa ito ngayon,” dagdag niya nang garalgal ang boses. “Patawad kung hindi ako naging matatag agad. Pero pangako kahit anong manyari poprotektahan ko ang binubuo nating pamilya. Kahit sino pa ang humarang, kahit sino pa ang sumubok umagaw sa akin. Hinding-hindi ko hahayaang mawala ka sa akin. Hinding-hindi ko hahayaang sirain nila ang pagsasama.” Bumagsak ang mga luha ni Leina. Hindi pa buo ang sagot, hindi pa niya alam kung sino at kung ano talaga ang nangyari, pero naramdaman niya ang katapatan at takot sa boses ng asawa. May kulang, may tinatago, pero naramdaman niya rin ang matinding pagmamahal na pilit nitong ipinapakita. Dahan-dahang yumuko si Leina at hinaplos ang mukha n
NATIGILAN si Emil. Hindi siya nakasagot agad. Ibinalik niya ang tingin sa malayo, tila naghahanap ng tamang salitang sasabihin. "Oo, kakarating ko lang. Ayokong gisingin ka, nakita ko na masarap na ang tulog mo," paliwanag nito, ngunit may kakaibang bigat sa bawat katagang binibitawan. Tinitigan siya ni Leina nang maigi. Ang mga salita sa kanyang panaginip, ang paraan ng pagyakap nito sa kanya kanina, at ang pangakong narinig niya. Lahat ng iyon ay tila totoo at damang-dama pa rin niya. "Emil..." tawag niya ulit, mas malambot at puno ng pag-aalala. "Nanaginip ako kanina. O baka naman gising ako? Parang narinig kitang humihingi ng tawad. Parang naramdaman kong umiiyak ka." Nanigas si Emil. Unti-unting lumingon ito sa kanya, at sa sandaling magtagpo ang kanilang mga mata, parang gumuho ang lahat ng pader na itinatayo nito. Nakita ni Leina ang takot na matagal na nitong itinatago. "May ginawa ba akong mali?" tanong ni Leina, at unti-unting namuo ang luha sa kanyang mga mata dahil sa
SUMAPIT ang gabi, umuwi si Emil na gabing-gabi na. Ayaw niyang muling maalala ang kanyang pagkakasalang nagawa. Nakokonsensiya na nagawa niyang tugunin ang pang-aakit ni Lea sa kanya. Buti na lang hindi pa siya umaabot puntong may mangyayari sa kanila. Napigilan pa niya ang sarili nang makita ang magandang mukha ni Leina. Dahan-dahang isinarado ni Emil ang pinto ng kuwarto nila. Mahimbing na natutulog si Leina. Hindi siya tumawag sa asawa, ni hindi siya nagpadala ng mensahe para sabihing pauwi na siya or late siya uuwi. Dahan-dahan siyang lumapit sa gilid ng kama, maingat sa bawat hakbang na parang may takot na magising ang natutulog na anghel sa harap niya. Sa liwanag ng maliit na ilaw sa gilid, malinaw niyang nakikita ang maamong mukha ni Leina. Ang payapa, walang bahid ng dumi o kasalanan, at puno ng wagas na pagmamahal na kailanman ay hindi niya karapat-dapat tanggapin matapos ang halos mangyari sa kanila ng ina nito. Lumuhod siya sa tabi ng kama at marahang hinaplos ang pisngi
PAGKAUWI ni Leina sa apartment ay dumiretso siya sa kanyang kuwarto. Hindi na siya kumain dahil sa sobrang pagod. Nagring ang phone niya. Kinuha niya iyon sa kanyang bag at inihagis ang bag sa ibabaw ng kanyang kama. "Ma..." sabi niya nang sinagot ang tawag ng ina. "Leina, kailan ka ba uuwi rit
TAPOS na maligo si Leina at dahan-dahan niyang isinara ang pinto ng banyo. Nagulat siya na maraming paper bags ang nasa tabi ng kama. "Para kanino po ang lahat ng mga 'yan?" untag niya, na tinuturo ng tingin ang mga paper bags. "For you... I ask my secretary to buy for you," sagot ni Emil. "Na
PAGLABAS ni Vic at pagsara ng pintuan, bigla pakiramdam ni Leina ay lumamig ang paligid. Kasunod niyon, napahawak siya sa laylayan ng suot niyang palda, hindi alam kung saan ilalagay ang sarili. Hindi siya makatingin ng diretso kay Emil. Takot, naiipit sa sitwasyon niya at nalilito. Unti-unting
NAKAHARAP si Emil sa bintana habang panay ang kanyang buga ng usok na lumalabas sa kanyang sigarilyo. "It's just ten years ago... I will get what is mine. And I won't stop until I have her," malumanay niyang bulong sa sarili, habang ang kanyang mga mata ay nakatutok sa dilim sa labas. Napatigil s







