Chapter 1: SIMULA

WARNING: R-18

Ang story po na ito ay hindi akma sa mga batang mambabasa. Kung medyo maselan po kayo, hindi po akma ang istorya para sa inyo. Maraming salamat po.

Ten Years Ago

"LEINA, halika rito. May gusto akong ipakilala sa’yo," tawag ng Papa niya. Nakangiting nakatingin lang ang lalaking tila kaedaran lang ng Papa niya.

Nakadapa si Leina sa kama niya habang nagbabasa nang marinig ang tawag ng ama. Mabilis niyang ibinaba ang libro sa ibabaw ng kama at bumangon. Nagmamadali siyang lumabas ng kuwarto niya. Pero agad din siyang natigilan nang makita ang isang 'di inaasahang bisita.

Napatitig si Leina sa lalaking katabi ng ama. Labing limang taon na siya at ngayon lang niya ito nakitang pumunta sa bahay nila.

Nanatiling nakatayo si Leina at hindi gumagalaw sa pinto ng kuwarto niya. Tila nag-aalangan kung lalapit o hindi sa ama.

"Hija, anak, huwag kang mahiya. Dumalaw ang Ninong mo para makita ka niya. May regalo ang Ninong mo sa'yo," sabi naman ng Mama niya, sabay hagod sa buhok ng anak.

Nahihiyang tumingin si Leina sa Mama at Papa niya, saka dahan-dahang binaling ang tingin sa lalaking naka-itim na suit.

Hindi nalalayo ang edad nito sa Papa niya, pero mas bata itong tingnan. Marahil ay dahil sa wala pa itong asawa’t anak. Ang alam lang ni Leina, hindi pa raw nag-aasawa si Ninong Emil. Sabi ng Mama niya, masyado raw itong subsob sa trabaho. Hindi rin naman iyon kataka-taka, ang Vergara Incorporated ay isa sa pinakamalalaking kompanya sa bansa.

Napatitig si Emil sa batang-bata pa niyang inaanak. Nag-iisang anak nina Castor at Lea Marasigan, ang prinsesa ng mag-asawa.

“Ang laki mo na, Leina,” nakangiting sabi ni Emil, sabay abot ng maliit na kahon na may pulang ribbon. “Noong binyag mo, halos ganito ka lang kaliit.” Itinaas niya ang kamay niya na parang sinusukat ang dating laki ni Leina.

Ngumiti lang si Leina, medyo mailap pa rin. Tinanggap niya ang kahon at marahang binuksan iyon sa harap ng mga magulang niya. Isang silver bracelet ang laman, may maliit na pendant na hugis bituin.

“Ang ganda po, Ninong,” humahanga niyang sabi nang makita ang gintong bracelet.

Ang bracelet ay may mga stars na nakasabit at mayroon din isang maliit na bato sa locket. Napansin ni Leina ang heart shape sa gitna.

“Puwede mong lagyan ng maliit na picture iyan sa loob. Para maalala mo lagi na kahit bihira tayong magkita, andito pa rin si Ninong,” malumanay na tugon ni Emil, sabay tapik sa ulo ng bata. “Maganda ka palang bata. Manang-mana ka sa Mama mo.”

Ngumiti si Lea, halatang natutuwa sa papuri ng kumpare. “Salamat, Emil. Buti naman at nakadalaw ka rin sa wakas. Lagi ka na lang busy.”

“Alam mo naman, Lea,” natatawang sagot ni Emil. “Kapag lumalaki ang negosyo, lumalaki rin ang responsibilidad. Pero ngayong nakita ko na ulit si Leina, parang gusto kong bumawi.”

“Bumawi?” singit ni Castor. “Hindi ka naman kailangang bumawi. Ang importante, magkaibigan pa rin tayo kahit bihira magkausap.”

Ngumiti si Emil, pero sandaling tumigil ang kanyang mga mata kay Leina. Napatitig siya sa inosenteng mukha ng inaanak.

Napakurap si Emil at muling humarap sa mag-asawa.

“Siguro nga,” mahinang sabi niya. “Pero minsan, may mga bagay din tayong gusto sanang napansin natin nang mas maaga.”

Napakunot ang noo ni Lea. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

Umiling lang si Emil at ngumiti muli. “Wala, naisip ko lang. Bata pa ako noon. Ang dami kong hindi naintindihan.”

Tahimik lang na nakamasid si Leina sa pagitan nila. Hindi niya alam kung bakit, pero parang may kakaibang bigat sa tono ng Ninong niya.

"Hindi ka pa kasi mag-asawa, Emil, para naman mayroon ka nang uuwian pagkatapos ng ilang araw mong business trip," sabi ni Castor na nangingiti.

Napailing-iling si Emil. "Alam mo, pare, tanggap ko na sa sarili ko na hindi na ako makakapag-asawa. Puwede ko naman sigurong ibuhos ang atensyon at pagmamahal ko sa anak n'yo. Tutal, si Leina lang ang nag-iisa kong inaanak."

Nagkatinginan ang mag-asawa. "Wala namang problema sa aming mag-asawa iyon, Emil. Malaki ang tiwala namin sa'yo. Saka, sino pa ba ang dapat na tatayong pangalawang ama ng nag-iisang anak namin. Di ba, ikaw lang?" Wika ni Castor na nakangiti.

Sabay na napatingin silang tatlo sa gawi ni Leina. Nakayuko ito at tila nahihiya dahil sa nagiging takbo ng usapan ng kanyang magulang at Ninong Emil.

"Come here, Leina..." utos ni Emil sa inaanak.

Tumingin muna si Leina sa magulang niya. Tango ang naging sagot ng mag-asawa sa kanya. Nag-aalangan na tumingin siyang muli sa Ninong Emil niya.

Humakbang si Leina palapit sa ama. Naging malikot ang kanyang kamay at pinaglalaruan ang daliri habang nakayuko't palapit sa ama.

Tumigil siya sa harapan ni Ninong Emil. Napatitig siya sa mukha nito. Inilahad ng ninong niya ang isang kamay.

"Sige na, Leina. Lumapit ka pa sa ninong mo. Mabait 'yan si Ninong mo. Marami ngang naghahabol diyan noong college. Pero wala ni isa ang pinatos..." udyok ng Papa niya na ipinagmamalaki ang kaibigan.

Wala siyang ibang narinig mula sa magulang niya. Puro magaganda at walang maipintas sa kanyang ninong. Kita naman sa gwapo nirong mukha na habulin ito ng mga babae noong kabataan pa.

Sumulong pa palapit si Lrina at kinuha ang kamay ng ninong niya. Napasinghap siya nang iupo siya nito sa katabi sa upuan at ang isang kamay ay umakbay sa balikat niya.

Nginitian siya ng matamis ni Ninong Emil. "Mas maganda pala itong anak mo sa'yo, Lea. At malaking bata. Baka may nagpapahaging na sa rito, ha. Hindi pa puwede."

"Pare, bata pa ang anak namin. Bawal pa siyang magboyfriend. Pag-aaral at makatapos bago siya maghanap ng nobyo..." singit ni Castor.

Natawa si Ninong Emil nang mahina. Saka, muling bumaling ng tingin kay Leina.

“As long as I’m here, she’s safe. And that’s my promise.” bitaw na pangako ni Emil.