Chapter 6: BRACELET

HINAWAKAN ni Emil si Leina sa braso at inalalayan na tumayo.

"Ang maigi pa ay dalhin kita sa mansyon. Nang makapaligo ka at makapagbihis ng maayos. Tignan mo nga ang sarili mo," sabi ni Emil at utos sa dalaga.

Napatingin nga si Leina sa kanyang damit habang tumatayo. "Pasensiya na po. Kahit mga damit ko po ay hindi ko naisalba."

"Ang baho mo nga, hija..." sabi ni Emil na natatawa at tinakpan ang ilong. Hindi rin napigilan ni Leina ang matawa. Pero nahiya rin para sa sarili.

“Sobrang gutom ka na siguro…” dagdag ni Emil, pero kahit nakangiti, ramdam ni Leina ang pagsusuri sa bawat galaw niya.

Tumikhim si Emil, saka siya marahang itinulak palabas ng opisina. Hinawakan pa nito ang likod niya. Ramdam ni Leina ang lambot ng kamay ng kanyang Ninong Emil sa kanyang likod, para ba siyang isang mamahaling hiyas na dapat ingatan.

“Halika na. Ayoko nang may makita akong nambabastos sa'yo,” aniya habang binubuksan ang pinto.

Paglabas nila sa hallway, agad na tumahimik ang mga tauhan, halatang ramdam ang tensyon at paggalang kay Emil. Si Leina naman ay yumuko, nahihiya sa mga tingin nilang puno ng pagtataka.

Isang CEO at sikat na bilyonaryo, kasama ang isang pulubing babae.

Naglakad silang dalawa palabas ng gusali, papunta sa sasakyan ni Emil na nakahimpil lamang sa labas.

Lumapit si Emil sa itim na SUV, binuksan niya ang pinto sa passenger seat at tiningnan si Leina mula ulo hanggang paa.

“Sumakay ka na, hija. Doon na tayo mag-usap sa mansyon. Hindi kita matutulungan kung himatayin ka rito sa gutom at pagod.”

Napayuko si Leina. “S-Salamat po, Ninong…”

Pero bago siya tuluyang pumasok, hinawakan ulit ni Emil ang braso niya. Mas mariin na ito ngayon. Napatingin siya dito at nagulat.

Seryosong nakatingin si Emil sa kanya at may halong pag-aalala.

“Leina, simula ngayon, wala ka nang ibang aasahan kundi ako. Lahat nang ginawa ng tao 'yon sa pamilya mo ay hindi ko palalampasin.” aniya sa mababang tono ng boses.

Kinabahan si Leina, pero may kakaibang init sa dibdib niya. Parang may halong takot at pag-asa.

““I’ll make sure you and your family are safe," dagdag pa ni Emil.

“Dadalhin kita sa mansyon… dahil doon ka na titira habang inaayos ko ang kaso ng Papa at Mama mo.”

Nanlaki ang mata ni Leina. “D-doon po ako titira? Sa mansyon n’yo?”

“Bakit? May plano ka bang bumalik sa lansangan?” sagot nito na may bahagyang ngisi.

Natahimik si Leina, nahiya.

“Sumakay ka na,” utos ni Emil, malumanay pero hindi puwedeng tanggihan.

Sumunod si Leina. Pagpasok niya, naamoy niya ang linis ng sasakyan at halos matulala sa lambot ng upuan. Umikot si Emil sa kabilang side, sumakay.

"Ariston, sa mansyon tayo," utos na sabi ni Emil. Tumango lamang ang driver bilang sagot.

Habang umaandar na ang sasakyan palabas ng compound, napatingin si Leina kay Emil. Sa matigas nitong panga, seryosong mukha, at matalim na mga mata.

Napalunok siya.

Parang doon niya lang tunay na naisip. Hindi lang siya basta pino-protektahan ng Ninong niya. Kundi dinala pa siya nito sa mundo niya.

Hindi niya alam kung may asawa na ito. At kung may asawa na ito ay baka magkaproblema pa ang Ninong Emil niya.

Pagtingin niya sa kamay ni Emil na nakarelaks sa ibabaw ng tuhod nito ay bigla siyang nahiya. Para bang hindi siya karapat-dapat maupo roon. Sa tabi ng isang taong kilala sa buong lungsod, iginagalang, at takot lapitan ng iba. Pero ngayon, mag-isa lang silang dalawa sa loob ng mamahaling sasakyan.

Nakita niya kung paano nito siya ipinagtanggol sa taong bumastos sa kanya. Tinanggal pa sa trabaho.

Kumapit si Leina sa laylayan ng damit niya. “N-Ninong… hindi po ba kayo, may asawa na?” tanong niya na halos pabulong.

Bahagyang lumingon si Emil, mabagal, parang pinag-iisipan kung sasagutin ba niya o hindi. Nagtama ang mga mata nila. Napakabigat ng tingin nito, pero hindi galit. May tinatago.

“Wala,” sagot niya, diretso pero mababa ang boses. “Matagal na akong walang asawa.”

Nanginig ang balikat ni Leina. Hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa tono. Parang may ibig sabihin pa iyon, pero hindi niya alam kung ano.

“Bakit mo natanong?” dagdag pa ni Emil.

“Ka-kasi po…” Napayuko si Leina. “Baka po may magalit sa inyo kung uuwi po kayo na may kasama. Tapos, nakita n'yo naman po ang itsura ko. Baka po kung anong isipin niya."

“Kung may asawa ako, hindi kita dadalhin sa opisina ko. At hindi kita dadalhin sa mansyon ko. Hindi rin kita ipagtatanggol nang ganitong klaseng paraan. Naalala mo ba noon ang sinabi ko sa'yo, kasabay ng pagsuot ko ng bracelet sa kamay mo?" sagot ni Emil, nakatingin na sa unahan habang bahagyang napapailing.

Napasinghap si Leina. Malinaw pa sa alala niya ang bracelet na bigay ng kanyang ninong. Napadapo ang tingin niya sa kanyang kamay, suot niya at iniingatan ang bracelet na bigay nito.

Nanatiling tahimik si Leina. Hindi pa rin niya lubos maisip na makikita at makakausap ang kanyang Ninong Emil. Parang kahapon lamang ay halos ipagtabuyan siya sa kompanya nito.

“Leina,” tawag ni Emil, na agad niyang ikinalingon. Tumingin ito saglit sa kanya. Hindi niya alam parang may kung anong hindi niya maipaliwanag sa mga mata nito.

“I’m responsible for you now,” seryoso nitong sabi. “At hindi ko hahayaang ulitin ng kahit sino ang nangyari sa pamilya mo. Tutulungan kitang mabawi ang lahat ng nawala sa'yo."

Napakagat-labi si Leina. Biglang uminit ang mga mata niya, at mabilis niya itong pinahid bago pa mapansin ni Emil.

Pero napansin pa rin. Bumuntong-hininga ito nang mahina.

“Hindi mo kasalanan ang nangyari sa inyo. Kaya huwag mong sisihin ang sarili mo,” dagdag ni Emil. “Hindi mo dapat dinidibdib ang lahat. Dahil wala kang kasalanan. Tandaan mo 'yan, Leina.”

Hindi nakasagot si Leina. Sa unang pagkakataon matapos ang trahedyang sinapit nila, may naramdaman siyang kakaiba. Parang may ligtas na lugar para sa kanya.

Parang nagsisimula nang umalingawngaw sa isip niya ang sinabi nito…

I’ll make sure you and your family are safe." Paninigurado ni Emil.

Pagdating nila sa main gate ng mansyon, kusang bumukas ang malalaking bakal na pinto. Bumungad ang napakalawak na hardin, ilaw, at katahimikang hindi niya akalaing mararanasan pa niya.

Pinagmasdan ni Emil ang reaksyon niya. Iyoung pag-iikot ng mga mata, paghawak niya sa dibdib niya at 'yong bahagyang pagngiti na hindi niya maitatago.

“Welcome to my home, Leina,” masayang sabi ni Emil. Kita ang kasiyahan sa mukha niya dahil sa kanyang matamis na ngiti.

Tila mula nang masira ang mundo niya, parang may bumubuo ulit niyon.

"Ibang-iba po rito sa hacienda namin, Ninong..." humahangang sabi ni Leina habang iniikot ang mga mata sa paligid.