UNFORGETTABLE EX-WIFE: The Billionaire's Regret

“ฮึก คุณพ่อใจร้ายที่สุดเลย”

เสียงสะอื้นของ ‘พริม’ คุณหนูวัย 18 ปีดังออกมาจากในห้องนอนหรูหราโทนสีฟ้าอ่อน เธออยู่ในชุดนักเรียนเอกชนชื่อดัง นั่งกอดเข่าอยู่ตรงหัวเตียงพลางซุกหน้าร้องไห้อย่างเสียอกเสียใจ ที่พ่อของตัวเองไม่ยอมกลับมาบ้านเกือบสามเดือนแล้ว

[พ่อขอโทษนะพริม หนูอยากได้อะไรบอกได้เลยนะ พ่อจะซื้อให้หนูทุกอย่างเลย]

เสียงของ ‘คุณณรงค์’ พ่อของคุณหนูพริมดังออกมาจากมือถือที่วางอยู่ข้างๆ กัน

เขาเป็นเจ้าของธุรกิจเครือข่ายดังรวยระดับมหาเศรษฐี เป็นพ่อม่ายเมียตาย มีลูกสาวเพียงคนเดียวนั่นก็คือพริม แต่เพราะธุรกิจรัดตัวทำให้เขาไม่สามารถมอบเวลาและความรักให้กับเธอได้เท่าที่ควร

สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงแค่มอบสิ่งของ กระเป๋าแบรนด์เนม บัตรไม่จำกัดวงเงินให้เธอได้ใช้เท่านั้น

แต่เขาคงไม่รู้ว่าเธอไม่ได้ต้องการสิ่งเหล่านั้นมากเท่าความอบอุ่นจากคนเป็นพ่อ...

“ไม่เอา หนูไม่อยากได้อะไร...ฮึก หนูอยากให้คุณพ่อกลับมาหาหนู”

[โถ่...พ่อขอโทษนะลูกรัก ช่วงนี้พ่อติดธุระสำคัญจริงๆ ไว้วันหลังพ่อจะพาไปเที่ยวแล้วชอปปิ้งเป็นการไถ่โทษให้นะ]

เสียงของณรงค์ดังตอบกลับมา พอเด็กสาวได้ว่าเขาไม่สามารถมาได้จริงๆ ก็ยิ่งน้ำตาไหลพรากมากกว่าเดิม

“ฮึก ฮือออ...หนูไม่คุยกับคุณพ่อแล้ว!”

พูดจบเธอก็หยิบมือถือขึ้นมากดวางสาย แล้วซุกตัวลงไปใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ร้องไห้ออกมาเสียงดังจนได้ยินไปถึงข้างนอกห้อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณหนูครับ...ให้ลุงเข้าไปข้างในได้ไหม?”

เสียงของ ‘ลุงทอง’ พ่อบ้านวัย 48 ปี ที่คอยดูแลคุณหนูมาตั้งแต่เด็กๆ ดังขึ้นจากด้านนอก พริมจึงใช้หลังมือปาดน้ำตาแล้วตะโกนตอบกลับไป

“เข้ามาเลยค่ะ”

แอดดดดด

“คุณหนูหิวหรือยังครับ ตอนนี้ก็เลยเวลาอาหารมานานแล้วนะ” ลุงทองวางแก้วนมลงบนหัวเตียงของเด็กสาว พร้อมโน้มตัวไปใกล้แล้ววางมือลงลูบผมนุ่มสลวยสีดำของเธออย่างเป็นห่วง

เขาดูแลคุณหนูพริมมาสิบกว่าปี ย่อมรักและเอ็นดูเธอราวกับลูกหลานแท้ๆ ของตัวเอง พอได้ยินเสียงสะอื้นจากเด็กสาวหัวใจของเขาก็ปวดหนึบตามไปด้วย

“ฮึก...หนูยังไม่หิวค่ะ” พริมตอบกลับไปพร้อมกับยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงศีรษะของตัวเอง แล้วนอนหันหลังให้เขา

“ถ้างั้นให้ลุงกล่อมไหมครับ นอนพักสักหน่อย พอตื่นก็ค่อยลงไปกิน” มือหนาดังผ้าห่มผืนหนาออก แล้วแตะมือลงบนแขนขาวผ่องของเด็กสาวเบาๆ

เขาเป็นคนช่วยกล่อมคุณหนูนอนและดูแลเธอทุกๆ อย่างตั้งแต่ยังเล็ก เธอจึงติดเขาแจ แทบไม่ให้เขาห่างจากตัวเลยถ้าไม่ไปโรงเรียน แม้ตอนนี้เธอจะใกล้เรียนจบมัธยมปลายแล้วแต่ก็ยังคงอ้อนให้เขากล่อมเธอนอนทุกๆ คืน

“เอางั้นก็ได้ค่ะ...”

เสียงหวานตอบกลับมา ลุงทองจึงยิ้มรับแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เด็กดีของลุง...เดี๋ยวลุงไปเอาชุดนอนมาเปลี่ยนให้นะครับ นอนชุดนี้มันคงไม่สบายตัวเท่าไหร่”

ร่างหนาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของเด็กสาว แล้วจัดการเลือกชุดนอนแบบเดรสแขนยาวสีขาวกระโปรงสั้นมาให้เธอเปลี่ยน

“ขอบคุณนะคะ...” พริมพูดเสียงแผ่ว ยอมลุกขึ้นจากที่นอนแล้วอยู่นิ่งๆ ให้เขาถอดชุดนักเรียนนานาชาติออกจากตัว

เธอไม่ได้รู้สึกเขินอายเลยสักนิดที่เขาถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนเหลือแต่กางเกงใน เพราะลุงทองเห็นร่างเปลือยเปล่าของเธอทุกวันอยู่แล้วเวลาที่ช่วยขัดหลังตอนอาบน้ำ

“เอ่อ...คุณหนูจะเปลี่ยนกางเกงในด้วยไหมครับ ลุงจะไปหยิบมาให้”

เขาถามขณะที่ใส่เดรสให้เด็กสาว

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่ถอดออกก็พอแล้ว...ไม่ต้องเสียเวลาเดินไปหยิบหลายรอบหรอก” เธอปาดน้ำตาออกจากใบหน้าหวานอีกครั้ง ก่อนจะเป็นคนถอดกางเกงในลูกไม้สีขาวออกด้วยตัวเอง

“ครับ...วันนี้คุณหนูเหนื่อยมากแล้ว พักผ่อนเถอะนะครับคนเก่งของลุง” เขาพูดพร้อมกับสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับคุณหนูคนสวย กดหรี่ไฟตรงหัวเตียงให้ในห้องไม่สว่างมากจนเกินไป แล้วขยับร่างหนาเต็มไปด้วยมัดกล้ามเข้าไปใกล้ร่างนุ่มนิ่ม ดึงเธอเข้ามากอดแนบอกในท่าหันหน้าเข้าหากัน

“ฮึก...ลุงทองห้ามทิ้งหนูไปไหนนะคะ”

พอได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดของพ่อบ้านอย่างลุงทอง พริมก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้งจนคนฟังรู้สึกปวดใจ

“ลุงจะกล้าทิ้งคุณหนูไปไหนได้ล่ะครับ...อย่าร้องเลยนะ” เขากอดเอวบางให้แนบชิดมากยิ่งขึ้น ก่อนจะยกมือเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าหวานละมุนที่กำลังแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างอ่อนโยน

“ฮึก ไม่ร้องแล้วก็ได้”

เด็กสาวพยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ตรงลำคอ แล้วซบหน้าบนอกแกร่ง กอดเขาไว้อย่างแนบแน่น ปล่อยให้เขานอนลูบหลังเธออยู่อย่างนั้นจนเริ่มเคลิ้มหลับไปช้าๆ

“ฝันดีนะครับคนดีของลุง...”

จุ๊บ

พูดจบเขาก็กดจูบลงบนหน้าผากมนอย่างรักใคร่ ลูบหลังบางของเธอไปมาก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงนอนพร้อมกัน

ฟึ่บ!

“อืมมม...”

พอหลับสนิทพริมก็เริ่มนอนดิ้น ร่างอวบอิ่มในชุดนอนบางเบาเพียงตัวเตียงบดเบียดเข้าหาร่างแกร่งมากกว่าเดิม จนลำเนื้อเขื่องของพ่อบ้านอย่างลุงทองเริ่มขยายใหญ่อย่างห้ามไม่อยู่

“อูยยย...คะ คุณหนูครับ”