KABANATA IV

ALANA SAMONTE POV

Kinabukasan, eksaktong alas-onse ng umaga, may itim na sasakyan na tumigil sa tapat ng kanilang apartment.

Si Marcus ang nagmaneho. At sa likod, nakaupo si Eros na nakangiti nang makita siya.

Napanganga si Alana nang makita ang reaksyon nito. Hindi niya alam kung bakit, pero parang may kung anong nagbago sa pagtitig nito sa kanya.

"Ang ganda mo," bulong ni Eros nang makapasok siya sa kotse.

Namula si Alana. Hindi siya sanay sa mga ganitong papuri. Ang gown na suot niya ay isang simpleng light blue na bestida na hindi masyadong magarbo pero napakaganda ng pagkakagawa animo'y pinagawa para lamang sa kanya. Itinago nito ang kanyang tiyan na hindi pa naman halata ang maliit na umbok, at pinakita ang kanyang natural na kagandahan.

"Hindi ako sanay sa mga ganito," mahinang sabi niya. "Eros, saan ba talaga tayo pupunta? At bakit kailangan kong makilala ang pamilya mo?"

Huminga nang malalim si Eros bago sumagot. Hinawakan nito ang kanyang kamay at pinagsama ang kanilang mga daliri.

"Alana, may sasabihin ako sa'yo. At gusto kong makinig ka muna bago ka mag-react, okay?"

Kinabahan si Alana. "Ano iyon?"

Tiningnan siya ni Eros nang diretso sa mata. "Pakakasalan kita."

Para siyang tinamaan ng kidlat.

"Ha?"

"Pakakasalan kita, Alana. Hindi dahil sa bata. Hindi dahil sa obligasyon. Kundi dahil... dahil hindi kita kayang bitawan. At gusto kong maging maayos ang lahat para sa atin at sa anak natin. Kaya ko gustong ipakilala ka sa pamilya ko. Kasi gusto kong malaman nila na seryoso ako sa'yo."

Hindi makapagsalita si Alana. Hindi siya makahinga. Hindi siya makakilos.

"Eros... h-hindi pwedeng ganyan kabilis baka..."

"Bakit hindi?"

"Kasi... kasi hindi naman tayo nagkakilala nang maayos. Hindi naman tayo nagka-developan. Isang gabi lang 'yon"

"Alana, stop," mahinang sabi ni Eros. "Oo, isang gabi lang tayo. Pero sa isang gabing iyon, may nakita ako sa'yo na hindi ko nakita sa iba. May naramdaman ako na hindi ko naramdaman kahit kanino. At sa anim na linggong hinanap kita, lalo kong napatunayan na ikaw lang ang gusto ko."

Napaiyak si Alana. Hindi niya alam kung bakit siya umiiyak. Hindi niya alam kung sa tuwa ba o sa takot.

"Hindi mo pa ako kilala, Eros."

"Kaya nga gusto kitang makilala. At gusto kong makilala mo ako. Yung totoong Alana at totoong Eros. Walang pretensyon. Hayaan mo lang akong patunayan sa'yo na seryoso ako."

"At kung ayaw ng pamilya mo?"

Napahinto si Eros. Sa unang pagkakataon, may nakita si Alana sa mga mata nito pakiwari niya'y may pag-aalinlangan ito. Hindi para sa kanya, kundi para sa pamilya nito.

"I'll fight for you," matatag na sabi nito. "Para sa'yo. Para sa atin."

Ngumiti si Alana nang pilit. Gusto niyang maniwala. Gustong-gusto niyang maniwala.

Ngunit hindi niya alam na sa loob ng mansyon ng mga Sandoval sa Tagaytay, may naghihintay na hindi niya inaasahan, ang ina ni Eros na si Donya Conchita Sandoval, isang babaeng kilala sa pagiging mapagmanipula at walang puso pagdating sa pangalan ng pamilya.

At may kasama ito.

Isang babaeng nagngangalang Shamcey Gomez, ang babaeng itinakda ng pamilya para kay Eros mula pa noong mga bata pa sila.

Hindi alam ni Alana na sa pagpasok niya sa mansyon na iyon, hindi lang pakikipagkita sa pamilya ni Eros ang kanyang haharapin.

Kundi isang laban para sa kaniya at para sa isang buhay sa sinapupunan niya.