เกลียดขี้หน้า 2

“แต่นั่นมันคลับโฮสต์นะพริม! แล้วไอ้ผู้ชายคนนั้นน่ะ มันพยายามจะลวนลามพริมนะ” ปรัชญ์ภูมิบอกในสิ่งที่ตาเห็น แต่เขาคงจะหัวโบราณ หรือไม่ก็หวงน้องสาวมากเกินไปจนมองข้ามรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ก็อย่างว่า เวลานั้นใครจะมานั่งสังเกต เมื่อความโกรธเข้าครอบงำเสียขนาดนั้น

พริมากลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย “โธ่พี่ภูมิ ใคร ๆ เขาก็ไปกัน แล้วภัทรเขาลวนลามที่ไหนล่ะ พริมยินยอมเองต่างหาก ไม่สิ พริมเนี่ยแหละไปอ่อยเค้า”

“พริม!” ปรัชญ์ภูมิไม่คิดว่าเธอจะตอบออกมาอย่างนี้ เขานึกอยากจะจับเธอฟาดก้นนักที่ริอ่านทำตัวก๋ากั่นเป็นเด็กสาวใจแตกเช่นนี้

“ก็มันจริงนี่ ทีนี้พี่ก็เลิกหงุดหงิดเขาได้แล้วค่ะ” เธอตัดบท แล้วเดินเลี้ยวซ้ายไปทางห้องของตัวเอง แต่ผู้เป็นพี่ชายก็ยังตามไม่หยุด เขาจะไม่ยอมปล่อยผ่านไปได้ง่าย ๆ

“โอเค พี่ไม่หงุดหงิดมันก็ได้ แต่พริมต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ไปที่แบบนั้นอีก” ปรัชญ์ภูมิพยายามข่มอารมณ์ให้เย็นลงแล้วพูดกับน้องสาวดี ๆ

พริมาหันกลับมา กอดอกมองพี่ชาย รู้ว่าเขาห่วง แต่นี่ออกจะเกินไปสักหน่อย และที่สำคัญคือเธอโตแล้ว ไม่ใช่เด็ก ๆ อย่างเมื่อก่อน เธอถอนใจแล้วพูดกับพี่ชาย “นี่มันสมัยไหนแล้วคะ พี่ถึงได้มาห้ามพริมไปโฮสต์คลับที่ไม่ได้มีอันตรายเลยเนี่ย”

“ใครจะไปรู้ ถ้าเกิดวันหนึ่งพริมเมามากแล้วถูกล่อลวงไปล่ะ” ผู้เป็นพี่ชายยังคงใช้เหตุผลโน้มน้าวน้องสาวต่อไป

เขาเห็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์มามากมาย ถึงแม้เหตุการณ์น่ากลัวจะไม่ได้เกิดกับคนที่เที่ยวโฮสต์คลับ แต่โลกสมัยนี้ไม่ได้ใจดีกับผู้หญิงเท่าไรนัก เขาเลยรู้สึกหวั่น ๆ ในเมื่อพ่อไม่ทำหน้าที่สมกับความเป็นพ่อ เขาเลยต้องรับหน้าที่ดูแล ห่วงใยน้องสาวแทน

“ที่คลับเขาห้ามพาแขกนอกรอบค่ะ” เธอพยายามอธิบายแม้จะรู้ว่าความจริงเป็นอย่างไร แต่ไม่บอกพี่ชายดีกว่า ขืนพี่ภูมิรู้คงได้คลั่งหนักกว่าเดิม

“ดูหน้าไอ้หมอนั่นแล้วไม่เห็นมันจะดูเหมือนคนเคารพกฎตรงไหน”

ปรัชญ์ภูมินึกไปถึงใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาแต่นัยน์ตาพราวระยับยียวนขึ้นมาแล้วก็หงุดหงิด

ให้ตายเถอะ! เขาไม่เคยเกลียดขี้หน้าใครตั้งแต่ครั้งแรกเหมือนไอ้หมอนั่น

“ภัทรเป็นเจ้าของร้าน” พริมาอธิบาย

“ยิ่งแล้วใหญ่” เขาสวนทันควัน ถึงว่าทำไมถึงได้วางก้ามใหญ่โตนัก

“พูดจริง ๆ นะ ถ้าคนอย่างภัทรสนพริมจริง พริมจะดีใจมาก” เธอลากเสียงยาวนัยน์ตาเคลิ้มฝัน แต่ก็เพียงชั่วครู่เมื่อตระหนักถึงความจริง

“แต่เขาหยิ่งยโสจะตาย พี่ไม่ต้องห่วงว่าเขาจะมาทำอะไรพริมหรอก” หญิงสาวเปิดประตูห้องทำท่าจะเดินเข้าไป

แต่พี่ชายเอื้อมมือยึดบานประตูเอาไว้ เขายังคุยกับน้องไม่จบ จะไม่ยอมให้เธอตีมึนหลีกเลี่ยงเป็นอันขาด “พี่ไม่ชอบขี้หน้ามัน”

“พี่เป็นคนไร้เหตุผลแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” เธอพยายามดันประตูเข้าไป

“พริมไม่เข้าใจ” บางครั้งเขาก็เหนื่อยใจกับความดื้อด้านของน้องสาว

“ใช่ พริมไม่เข้าใจพี่เลยเนี่ย ปล่อยพริมไปนอนได้แล้ว พริมตาจะปิดอยู่แล้วค่ะ” หญิงสาวทำเสียงอ้อนวอน ซึ่งเขาก็ใจอ่อนลงมาหน่อยหนึ่ง

“แต่พี่พูดจริงนะ ไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกเชื่อถือได้ทั้งนั้นแหละ โดยเฉพาะไอ้ภัทรอะไรนั่น มองท่าทางกะล่อนของมันก็รู้แล้ว” ปรัชญ์ภูมิอยากให้น้องสาวระวังตัวเพราะเขาห่วงและหวงเธอมากที่สุด

“ค่ะ พริมรู้ ขนาดพ่อของเรายังเชื่อถือไม่ได้เลย”

หญิงสาวยิ้มหยันก่อนจะหันมาบอกราตรีสวัสดิ์ เป็นเชิงบอกว่าบทสนทนาของคืนนี้ต้องจบแค่นี้

“ฝันดีนะคะ”

แล้วเธอก็แหวกทางเดินเข้าไปในห้องโดยที่ปรัชญ์ภูมิยืนค้างยังไม่ทันได้บอกตอบ แต่ก่อนที่ประตูห้องจะถูกปิดลงเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขัดขึ้นมา เธอก้มลงไปดูชื่อคนโทรเข้าแล้วเผลอยิ้มออกมา พอเงยหน้ามาเห็นพี่ชายที่จ้องเขม็งก็รีบพรวดเข้าไปในห้องแล้วกระแทกประตูปิด แต่ปรัชญ์ภูมิที่จับตาดูอยู่แล้วเอาตัวไปขวางไว้ได้ทัน

“มันใช่มั้ย” ผู้เป็นพี่เค้นเสียงถาม

“ก็...” ท่าทางอึกอักได้ตอบคำถามนั้นหมดแล้ว และแน่นอน…อารมณ์ที่ถูกควบคุมจนเกือบสงบนิ่งเริ่มเดือดขึ้นมาอีกครั้งเพียงนึกถึงใบหน้ายียวนของคนโทรเข้ามา

“รับสิ” เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม

“แต่...” พริมามองหน้าพี่ชายสลับกับโทรศัพท์ในมือแล้วลอบกลืนน้ำลาย แปลกใจว่าทำไมณภัทรถึงได้โทรมาหาเวลานี้ แล้วใครมันจะไปกล้าคุยในเมื่อพี่ชายยืนกดดันอยู่ข้าง ๆ

“รับสิครับ แล้วให้พี่ฟังด้วยว่ามันพูดอะไร” ชายหนุ่มกดเสียงต่ำ พยายามอดทนถึงขีดสุด

“ฮึ่ย” พริมาทำเสียงไม่พอใจ แต่ก็ยอมกดรับแล้วเปิดลำโพงตามที่เขาสั่ง

“สวัสดีค่ะภัทร”

“พริม ถึงบ้านหรือยัง”

มีเสียงเพลงลอดออกมาตามสายด้วย แสดงว่าไอ้เจ้าของโฮสต์คลับที่น้องเขาคลั่งนักหนายังอยู่ที่นั่น แม้มันจะดึกมากแล้ว ก็คงจะใช้ชีวิตกลางคืนมากกว่ากลางวันนั่นแหละ คนแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน

สิ่งที่ปรัชญ์ภูมิคิดนั้นถูกต้องแล้ว ณภัทรก็ไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นคนใช้ได้ เขาเป็นคนรวยที่ไร้แก่นสารถึงที่สุด รวยจนแค่หาเรื่องเล่นสนุกไปวัน ๆ และเขาก็ไม่แคร์ด้วย