บทที่ 3

เสียงประตูห้องปิดกระแทกดังสนั่น ทันทีที่อยู่คนเดียวฌาเมลทิ้งตัวลงไปนั่งกับพื้น ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวเองและร้องไห้ออกมา เธอเริ่มเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้แล้วว่ามันคืออะไร ฌาเมลไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพี่ชายตัวเองทำงานอะไร เธอรู้แค่ว่าพี่เธอชอบส่งเงินมาให้ใช้ตลอดเวลาที่เธอไปเรียนอยู่ที่อเมริกา

ฌาเมลกลับมาเมืองไทย หลังจากหายจากบ้านไปนานหลายปี เรื่องที่เธอเคยกลัว มันเกิดขึ้นแล้วในวันนี้ เธออุตส่าห์กลับมาแบบเงียบ ๆ เมื่อไม่กี่วันก่อน แต่เมื่อวานอยู่ ๆ เธอที่นั่งกินข้าวอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ก็วูบหมดสติลงไป

ร่างเล็กกลืนก้อนความเสียใจกลับลงไป เธอเงยหน้ามองภาพบนเวทีที่มันยังมีพี่ชายของเธอต่อสู้อยู่ ดูเหมือนว่าตอนนี้ด้านนอกจะหยุดการต่อสู้เอาไว้ ด้านในได้ยินไม่ชัดมากนัก ฌาเมลลุกขึ้นมายืนและค่อย ๆ เดินออกไปใกล้ริมกระจกอีกครั้ง

ภาพตรงหน้ามันทำให้หัวใจดวงน้อยแตกสลายอีกครั้ง เมื่อมาวินได้รับบาดเจ็บจากมีดบริเวณที่ท้อง เขาแทบประคองตัวเองไม่ไหว น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ของฌาเมลไหลออกมาเป็นทาง ฌาเมลหันไปมองฝ่ายตรงข้าม ตอนนี้เหมือนคนนั้นล้มหมดสติไปแล้ว

เสียงของพิธีกรพูดขึ้นว่า เจ้าของสนาม วันนี้จะให้เกียรติลงมาร่วมสนุกกับมาวินด้วย ใจของฌาเมลเริ่มไม่ดี เมื่อคนที่เดินขึ้นมาบนเวทีคือ เรย์ เขามองมาภายในห้องที่เธอกำลังยืนอยู่ด้วยท่าทางเรียบนิ่ง

ทางด้านของเรย์

ร่างสูงมองไปทางห้องเก็บของเดิมพันครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันมาทางมาวินที่สภาพดูไม่ได้ เรย์ถอนหายใจออกมา เขาเคาะไม้เบสบอลที่ถือติดมือมาด้วยลงพื้น จนเกิดเสียงดังไปทั่วทั้งสนาม

“สภาพมึงเหี้ยมาก” เสียงทุ้มของเรย์พูดไปทางมาวิน

“มึงเข้ามาเลยดีกว่า อย่าพูดมากเถอะไอ้เรย์” มาวินพูดสวนกลับไป แม้ว่าเขาจะประคองตัวเองไม่ไหวก็ตาม

“กูสู้กับมึงสภาพนี้ คงเสียชื่อกูแย่” เรย์ยกไม้เบสบอลมาพาดที่ไหล่ตัวเอง และพูดต่อ “ได้ข่าวว่าฝั่งมึงเพิ่งซื้อมือดีมาใหม่ ไม่ให้เกียรติกูเล่นสนุกกับมันหน่อยหรอวะ”

“สู้กับกูดีกว่า อย่ายุ่งกับมันเลย”

“อ่า” เรย์พยักหน้าและยกยิ้มขึ้นมา “น้องรักคนใหม่มึงสินะ น่าสนใจจริง ๆ”

มาวินสะบัดหน้าแรง ๆ สองสามที จากนั้นเขาก็พุ่งตัวเข้าไปเตรียมจัดการเรย์ เรย์ยืนนิ่ง เขาเบี่ยงตัวเล็กน้อย ไม้ในมือของเรย์ยกขึ้นมาฟาดไปที่หน้าของมาวินเต็มแรง

ปัก!!! ทุกอย่างรอบตัวช้าลง ร่างของมาวินหงายหลังกระแทกพื้นอย่างแรง มาวินแน่นิ่งไป เรย์มองไปทางนั้นโดยที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เรย์เกาหัวตัวเองแรง ๆ และถอนหายใจออกมา

“ทีมพวกมึง ส่งคนฝีมือแค่นี้มาสู้กับกูเนี่ยนะ” เรย์หันไปทางฝ่ายตรงข้ามและพูดต่อ “ส่งมาให้หมดเลยไม่ได้หรอวะ วันนี้กูอารมณ์ดี อยากใช้แรง” ประโยคสุดท้าย เรย์พูดและมองไปทางห้องที่มีฌาเมลอยู่

ร่างสูงตวัดสายตากลับไปมองตรงประตูทางออกของฝ่ายตรงข้าม ร่างของผู้ชายสูงใหญ่ราวสองคนได้ เดินออกมาด้วยท่าทางน่ากลัว

เรย์ยกยิ้มชอบใจใหญ่ที่ถูกจัดให้ตามคำขอ ชายกลุ่มนั้นเดินมาบนเวที พวกเขาหยิบอาวุธด้านข้างเวทีมาคนละชิ้นตามกฎของสนาม

ชายคนหนึ่งเป็นฝ่ายพุ่งตัวเข้ามาทางเรย์ก่อน เขาหยิบมีดมาเป็นอาวุธที่ไว้เล่นงานเรย์ เรย์ถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย ชายคนนั้นที่เข้ามาไม่ได้มีทักษะการต่อสู้อะไร แค่ตัวใหญ่เท่านั้น เขาโดนเรย์ฟาดไปหลายจุดบนร่างกาย ในเมื่ออีกคนเห็นว่าเพื่อนจัดการอะไรเรย์ไม่ได้เลย เขาเลยเข้ามาทีเดียวสองคน

เรย์หัวเราะชอบใจใหญ่ เขาใช้ทักษาะการต่อสู้ที่เรียนมาทั้งชีวิตงัดออกมาใช้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ เรย์จัดการชายสองคนนั้นไม่ถึงสิบนาที เขาไม่มีบาดแผลอะไรเลยตามร่างกาย เรย์มองไปทางสามคนที่นอนสลบอยู่บนเวที และถอนหายใจออกมา

ร่างสูงเดินล้วงหยิบบุหรี่ในกระเป๋าออกมาจุดสูบบนเวที กรรมการและพิธีพูดจบปิดเกมส์ไปตามหน้าที่ เสียงฮือฮาและเสียงโวยวายของอีกฝั่งหนึ่งดังมาเป็นระยะ เรย์เดินมานั่งตรงขอบเวที ปากคีบบุหรี่เอาไว้ เขายกไม้เบสบอลมาพาดไหล่และมองไปทางห้องที่มีร่างเล็กอยู่ในนั้น

มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาด้วยความเจ้าเล่ห์

ทางด้านของฌาเมล

ทุกอย่างรอบตัวนิ่งค้างไปนานแล้ว ร่างเล็กแทบไร้เรี่ยวแรงจะยืนต่อ เสียงของพิธีกรประกาศดังลั่นว่าของเดิมพันอย่างเธอต้องตกไปเป็นของเจ้าของสนามอย่างเรย์ ฌาเมลไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว แค่เธอเห็นมาวินในสภาพนั้น กลางอกก็จุกแน่นไปหมด

ร่างเล็กเดินมานั่งบนเก้าอี้และเหม่อลอยมองออกไปด้านหน้า ภายในห้องยังไม่ได้เปิดไฟให้สว่างด้วยซ้ำ

แกรก~ เสียงเปิดประตูดังขึ้น ฌาเมลเหมือนคนหูดับ เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฌาเมล คนคนนั้นพูดขึ้นกับเธอ

“เชิญคุณฌาเมลไปด้านบนครับ นายผมรออยู่”

ร่างเล็กพยักหน้ารับอย่างจำยอม เธอลุกขึ้นเหมือนคนไร้สติ ขาเรียวเดินตามผู้ชายคนนั้นไป ด้านหลังฌาเมลมีคนเดินตามตัวเธอประมาณสองคนได้

เมื่อขึ้นมาที่ชั้นบนสุด

ดวงตากลมกวาดสายตามองห้องที่ว่างเปล่า เธอยืนอยู่คนเดียวในนี้ เพราะลูกน้องของเรย์เดินมาส่งเธอเสร็จก็ออกไปทันที ฌาเมลไม่กล้าเดินไปตรงไหนของห้องทั้งนั้น เธอยังนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้า

แกรก~ เสียงประตูที่ซ่อนอยู่ถูกเปิดขึ้น ร่างสูงของเรย์เดินออกมาด้านนอก ฌาเมลมองไปเห็นว่าในห้องนั้นมันคือห้องนอน เธอหันหน้าหนีออกไปอีกทาง ฝ่ามือเล็กเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อที่ไหลออกมา

“เดินมา”

เสียงทุ้มพูดสั่งออกมา เรย์เดินไปนั่งทิ้งตัวตรงโซฟาหนังราคาแพง ฌาเมลเดินไปตามที่เขาสั่งอย่างคนเหม่อลอยอีกครั้ง ร่างเล็กเดินมาหยุดตรงหน้าเขา เรย์มองมาทางเธอนิ่ง ๆ สักพักหนึ่ง ดวงตาคมมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของฌาเมล เสียงทุ้มพูดขึ้น และนั่นมันทำให้ร่างเล็กถึงกับต้องเบิกตากว้าง

“ถอดเสื้อผ้าออก”

“คะ?”

“ถอด”

ฌาเมลส่ายหน้ารัว ๆ ไม่อยากทำ เธอจะถอยหลังหนี แต่ข้อมือเล็กถูกฝ่ามือหนาจับเอาไว้แน่นและกระชากมาทางเขาที่นั่งอยู่

“ฉันสั่ง”

“ไม่เอา” ร่างเล็กยังคงรั้นและปฏิเสธท่าเดียว เรย์ไม่ได้สนใจ เขายกมือมาปัดกระโปรงเธอให้เปิดขึ้น จนมันเห็นกางเกงในตัวจิ๋วแวบหนึ่ง ฌาเมลรีบเอามือมาปิดเอาไว้

“พะ พี่เรย์”

“อย่ามาขัดใจ”

“ยะ หยุด เดี๋ยวค่ะ” ร่างเล็กหอบหายใจแรง และมองหน้าเขาด้วยแววตาจริงจัง เรย์ยอมหยุดมือที่ปัดป่ายเมื่อครู่ลง เขามองเธอนิ่ง ๆ ฌาเมลกลืนน้ำลายลงคอรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ เสียงหวานพูดออกไปเบา ๆ

“นุ่มนวลหน่อยไม่ได้หรือไง เมลเป็นผู้หญิงนะคะ”

เรย์ดึงกระชากเธอเข้ามาใกล้ จนร่างเล็กมาหยุดยืนอยู่ตรงระหว่างขาของเขา ฝ่ามือหนาลูบที่ก้นกลมไปมา จากนั้นก็เลื่อนลงมาและล้วงเข้าไปในกระโปรงจนฝ่ามือของเขาสัมผัสกับเนื้อผิวของร่างเล็ก ฌาเมลยกมือที่สั่นระริกมาวางที่ไหล่กว้าง เพราะรู้สึกกลัวในสิ่งที่เขากำลังทำ

ร่างสูงยกยิ้มมุมปากและเงยหน้ามองเธอที่ยืนอยู่ ฝ่ามือหนาจับขอบกางเกงในตัวจิ๋วและดึงเล็กน้อย จากนั้นเรย์ก็ปล่อยให้มันดีดลงไปที่เนื้อของเธอดัง เปียะ! ฌาเมลสะดุ้งเฮือก แต่เธอยังฝืนยืนให้เขาทำแบบนั้นอยู่

เรย์ใช้นิ้วเกี่ยวขอบกางเกงในและดึงมันลงมากองไว้ที่ขา ฌาเมลหลับตาแน่นไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ฝ่ามือของเรย์ยังคงลูบวน ๆ อยู่ที่ก้นของเธอ เรย์เลื่อนมือมาด้านหน้า ก้านนิ้วยาวแตะไปที่กลางกลีบอวบ จนฌาเมลตกใจและถอยหลังออกห่าง

“อย่าถอย”

“มะ ไม่”

“ทำไม? ทำเหมือนฉันไม่เคยเห็นมัน”

🏴 ช่วงพูดคุย 🏴

บักเรย์มันเท่จริง ๆ มาดูพ่อหนุ่มหล่อ รวย ไม่รักใคร (หรือเปล่า) ว่าเขาจะไปสุดที่ตรงไหนกันค่ะ