CHAPTER FIVE: Paradise Beneath Lies

Lahat kami ay nakatingin lang habang pinagsisilbiha ni Tita Glaiza si Lazarro pero blanko lamang ang mga mata nito habang nakatingin sa plato nitong punong-puno ng pagkain. Mahirap tuloy itong basahin, hindi mo alam kung natutuwa ba siya o naiinis na.

"I cooked all of your favorite foods," lintaya ni Tita Glaiza habang masayang nakatingin sa plato ni Lazarro na ngayon ay punong-puno na ng samo't-saring pagkain.

Narinig ko ang pagtawa ni Tomi sa tabi ko, "Mom, stop that. Nagseselos na ako oh!" nakangusong sabi ni Tomi.

"Oh shut up! Niluto ko rin ang paborito mo."

Umahon ang tawanan sa lamesa subalit ang mga mata ko ay lumipad sa gawi ni Lazarro. Ganoon na lang ang paghulog ng ngiti sa mga labi ko nang makitang hindi nakikitawa si Lazarro. Walang reaksyon. Nakakunot pa nga ang noo.

"I no longer like them."

Ang kaninang maingay na hapagkainan ay mabilis nanahimik. Kita ko ang pagngiwi ni Tita Glaiza bago nilingon si Lazarro. Hindi naman nakatingin sa kaniyang ang huli.

Nakakaramdam ako ng dismaya, hindi para kay Tita kundi para kay Lazarro. Dismaya sa ipinapakita niyang ugali ngayon. Sinusubukan lang naman ni Tita na bumawi sa kaniya.

Mabilis akong nag-iwas ng tingin nang bigla siyang lumingon sa gawi ko. Tila ba tinatansiya ang reaksyon ko...

"You don't like them?..." alinlangang tanong ni Tita, "Then tell me what you want and I'll cook it."

Tumikhim siya, "Never mind." simpleng sagot niya bago sinimulang kumain.

"Okay, let's eat!" Tumatawang sabi ni Tito Edgar, napansin ang namumuong tensyon. Ramdam ko rin ang ilang sa boses ni Tito pero sinubukan niya iyong itago.

"So how's your baby making goin'?" Muntikan na akong mabilaukan sa tinuran ni Tito Edgar.

Even if they don't tell it, I'm aware that they were so eager to have a grandchild, at iyon ang hindi ko maibigay.

"Yeah, you two've been trying it. So, tell us." Tita shrugged her shoulder.

Narinig ko ang pagtawa ni Tomi sa tabi ko, "Usual."

I'm expecting him to at least save me from his parents-but instead, he is drowning me too.

Tumikhim ako. "We are still trying-"

"Oh, I'm sorry dear honey but you've been trying and there's no miracle happened." pagputol ni Tita Glaiza sa akin.

Napalunok ako dahil ang mga mata niya ay deretsong nakatutok sa akin. Malambing ang pagkakasabing iyon ni Tita Glaiza tila nga pinapahayag niya pa ang kaniyang awa, pero hindi pwedeng lumagpas sa pandinig ko ang pagigingsarkastiko niyon.

Tomi laughed awkwardly and at this moment, I knew what will gonna happen.

This damn cycle of my life.

I fisted the fork beneath my hands when Tomi reached over and gripped my shoulder. It looks comforting gesture to his family. "The problem isn't me, Dad. I've done my part-plenty of times. Some soil is just barren no matter how much you tend to it. But don't worry, I'll handle it."

Napayuko ako nang marinig iyon mula kay Tomi. Nilulukob ng kaba ang puso ko habang pinapakinggan sila. Hindi naman kasi lingid sa kaalaman ko na gustong magka-anak ni Tomi mula sa akin ay upang magkaroon siya ng pagmamanahan ng kanilang negosyo.

"Don't you think you are the problem, huh?"

Everyone in the table froze when Lazarro spoke. Maging ako ay nanigas at hindi alam ang gagawin.

I felt the air in the room turn ice-cold. I didn't dare look up, but I could hear the sound of a fork scraping harshly against a ceramic plate-a slow, deliberate sound coming from across the table. When I finally risked a glance at Lazarro, his knuckles were white as he gripped his glass, his blue and grey eyes fixed on Tomi with a look of pure, murderous intent.

Hindi siya nakatingin sa kapatid... Kundi tila sa taong gusto niyang burahin sa mundo. Pilit iyong tinatago ni Lazarro sa pamamagitan ng pag-inom sa kaniyang wine glass.

Tomi finally broke the silent. "No, we already made a test." Tomi said while chuckling as if Lazarro's question is ridiculous.

"Then what's the big deal?"

Tomi's gripped on my shoulder tightened. Hard. Enough to leave bruise.

Para akong nililibing ng buhay habang pinapakinggan silang nagsasagutan. Kalmado ang mukha ni Lazarro pero nahihiwagaan ko ang pagkainis sa boses ni Tomi. Ang pinkaayaw ni Tomi ay ang napapahiya siya.

I couldn't take it anymore. I must leave. This situation was getting worse every goddamn second. Hindi ko na nakayanan pa ang kahihiyang nararamdaman kaya tumayo ako.

Malakas na kumaskas ang paa ng wooden chair sa tiles dahilan upang malipat sa akin ang mga mata nilang lahat. Tahimik akong nagdasal sa panginoon na bigyan niya ako ng lakas upang makapagsalita.

"What the fuck you want, Diamon?!" Tomi tried to pull me down but I stayed at my place. Standing firm.

What do I want... Saan ako pupunta.. ?

Pikit matang ibinuka ko ang aking mga labi upang magsalita. Come-fucking-on Diamon...

"P-pupunta lang ako sa banyo..."

That's it!

Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin nila at dali-daling unalis sa napakahabang hapagkainan na iyon at nagtungo sa C.R.

Closing the door of the comfort room behind me, I seized tightly of my hair.

Parang mas lalo ko lang pinapaningas ang sumisiklab na galit ni Tomi pero anong gagawin ko... Kahit saan ako lumugar magagalit at magagalit siya sa akin.

This is the reason why I always wanted to avoid this household. Tita Glaiza will always find a way to make me look stupid and useless in front of my husband. And I... Could not even defend myself.

I looked pathetic. Weak. Weak. Weak!

Malalim akong humugot ng hininga at malakas na pinakawalan iyon. Dahan-dahan kong pinakawalan ang aking buhok bago naglakad patungo sa sink. Pinakatitigan ko ang aking sarili sa salamin.

Bakas ang tuyong luha sa aking mga pisngi kaya naman minabuti kong hugasan ang aking mukha. Mabuti na lang at nadala ko ang aking pouch kaya naman makakapag-retouch pa ako.

Whatever happens... Alam kong hindi iyon gustong gawin ni Tomi. Nadadala lang siya ng emosyon.

"Right..." tango-tango kong bulong sa aking sarili.

Nagpatagal pa muna ako sa banyo, inaakalang bababa na ang tensyon sa lamesa. Subalit nang makabalik ako ay ang mga mata ni Tomi ang sumalubong sa akin, matatalas iyon. Napalunok ako. Akmang uupo na sana ako nang palihim niyang hinigit ang braso ko dahilan upang mahina akong mapadaing.

"I'm sorry Mom, Dad and Kuya but we'll leave first since my wife had been feeling unwell," Tomi said before kissing his Mom's cheeks and tapping his Dad's shoulder.

Ramdam na ramdam ko ang titig nila pero ang titig ni Lazarro ang pinakanararamdaman ko. Nanginig ang tuhod ko nang dumaan kami sa likod niya. Kahit hindi ko man siya lingunin, alam kong nakasunod siya sa bawat galaw namin.

Nalipat lang kay Tomi ang atensyon ko nang muli niyang higitin ang braso ko paalis sa kusina.

"You never disappoint to fuckin' disappoint me," he growled before gripping my arms more tightly that I almost scream in pain. It would probably leave a mark.