LOGINLahat ng mga mayayamang negosyante sa mundo ay nagtipon sa mansion ng mga Etienne. The sound of clinking glasses and laughter filled the whole ballroom. Ito na ang gabing pinaka ayokong mangyari sa lahat.
Abala ako sa pagsimsim ng champagne, mas gugustuhin ko pang malasing at mahimatay kaysa marinig ang masamang balita. Maya maya pa ay pumunta na sa harapan ang padre de pamilya ng mga Etienne kasama ang Daddy ko. I saw a familiar figure. Our gazes met, and suddenly my body froze. He really has this effect on me. I looked away, trying to focus on the announcement infront of me. But no matter how hard I tried to divert my attention to something else, my brain kept showing me an image of his perfect face and dazzling eyes—oh crap! Why was I complimenting him? “Ladies and gentlemen,” pag-agaw ng atensyon ni Don Caiusandrus Etienne. Lahat ng tao ay napatigil sa pagsasalita at tumingin sa kaniya. Damn, that shows how powerful he is in front of everyone. Unang salita niya pa lang ay kaya na niyang patahimikin ang mga tao. “I'd like to take a moment to address a matter of importance. As you all know, the Elbridge family has been facing…financial difficulties,” nagkunwari pa siyang nalulungkot. Napakuyom ko ang kamao sa narinig. Rinipg ko ang singhapan at muling umingay ang paligid dahil sa kanilang narinig. Nagtama pa ang paningin namin ni daddy. Gusto ko siyang kwestyunin kung tamang desisyon ba ang makipag ugnayang muli sa mga Etienne gayong alam naman ng lahat na mahigpit na magka-away ang pamilya namin. “How is that possible? Kilala ang mga Elbridge sa ikalawang pinakamayaman sa industriya ng pag nenegosyo. What happened to your family Don Flaubert Elbridge?,” tanong ng isang reporter. Nagsimulang kumuha ng mga litrato at clips ang mga media na sigurado akong pakana ni Don Caisandrus, he wanted to embarrass my father in front of the world. Sigurado akong kinabukasan ay laman na ang pamilya namin ng mga balita. “Let's just say… a mistake happened and I didn't catch it right away. But we’re trying to fix it now,” mahinahong pagpapaliwanag ni daddy. This is way too much. Bakit kinakailangan pa nilang magdala ng media? Ramdam ko ang pagdaloy ng sakit sa sentido ko dahil sa galit. Humakbang ako papalapit kay Daddy ngunit hindi pa man ako nakakalapit ay may humigit na sa braso ko papalayo. Nagpupumiglas ako mula sa pagkakahawak ng taong humigit sa akin ngunit siya na ang kusang bumitaw. “What the hell do you think are you doing?” seryosong tanong nito sa akin. Napaawang ang labi ko nang makita kung sino ang taong humigit sa braso ko. It was him. Those cold blue eyes. Hindi ko alam kung bakit biglang tumibok ang puso ko nang makita siyang muli. My goodness, Eloise? Anong ineexpect mo? Siyempre makikita mo siya dito dahil bahay niya ‘to. Napaiwas ako ng tingin nang maalala kung ano ang nangyari sa aming dalawa noong nagkita kami sa bar….at dinala niya ako sa condo niya. Ramdam ko ang pamumula ng pisnge ko dahil doon. Fuck it! “Eloise,” muli akong nagbalik sa realidad nang bigkasin niya ang pangalan ko. “Bakit ba dikit ka nang dikit sa akin?” iritadong tanong ko sa kaniya. “W-what?” hindi makapaniwalang tanong niya. Tingnan ko siya mula ulo hanggang paa. Nakasuot siya ng black satin polo sleeve at black trousers, nakabukas pa ang tatlong butones ng kaniyang damit. Gulo gulo rin ang buhok niya. Wala sa sariling napakagat ako ng labi. Bullshit. Bakit ba kasi ang gwapo—arghh erase erase! “Pwede ba?! Huwag mo akong pakialaman?!” pinakita ko sa kaniya kung gaano ako nabubwisit sa presensya niya. Sa halip na magalit o ma-offend ay nginisihan niya lang ako. “I'm not quite sure about your request m’lady. After this event, your life will be completely tied to mine” he said in a playful tone. Nagtataka ko siyang tingnan ngunit hindi na ako nakapagsalita pa nang maagaw ang atensyon ko sa harapan. “I propose a union between our families. A marriage. My first born son, and heir of my company, Cassian Caius Etienne, will marry your only daughter, Eloise Aurora Elbridge. In return, we'll wipe clean your family's debt and provide a fundamental investment in your business,” Naghiyawan ang mga tao dahil sa narinig na balita. Para bang sila yung ikakasal dahil sa sobrang tuwa nila. I stood there, dumbfounded, as I processed his words. Tama ba ang narinig ko? Ikakasal ako sa lalaking katabi ko ngayon? Sa lalaking nagbigay ng poot at galit sa puso ko? I look at the man beside me. My gaze turned icy, my eyes blazing with a fierce glare, but he remained calm. Para bang inaasahan na niyang ganon ang magiging reaksyon ko. Unti-unting nanlalabo ang paningin ko dahil sa mga luhang nagbabadya. As I met his gaze, I felt a surge of helplessness, but his eyes unexpectedly softened. Mas lalong sumisikip ang dibdib ko sa mga titig niya. I turned to leave, escaping the chaos that had become too much to bear. Tumakbo ako nang tumakbo hanggang sa marating ko ang hardin ng mansyon. Madilim na ang paligid at malamig ang simoy ng hangin. Bigla akong nakaramdam ng lamig lalo pa at nakasuot ako ng night slit gown. I hugged myself but a shiver ran down my spine as I felt someone's presence behind me. I was certain he had followed me. “Talk to me, Eloise,” malumanay ang boses niya, para bang nakikiusap. Parang may kung anong humaplos sa puso ko dahil sa tono ng pananalita niya. I hate myself for having a soft spot for him. He saw me freezing in the cold air, so he took off his suit and wrapped it around my body himself. He was so close to me that I could smell the familiar scent of his perfume. Habang nakatayo ako dito, nakatitig sa mga mata na minsang dumurog sa puso ko, nasa pagitan ako ng pag-ibig na nananatili pa rin, at sa poot na namumuo. Alam kong hindi ko siya dapat hayaang bumalik, na dapat kong protektahan ang sarili ko sa sakit na kaya niyang ibigay. Pero ang puso ko, parang may ibang plano. Hinahanap pa rin siya nito, nananabik pa rin sa kanyang haplos, sa kanyang ngiti, sa kanyang pagmamahal. At ngayon, habang unti-unti kaming pinagsasama ng tadhana, nahaharap ako sa isang nakakatakot na realisasyon: ito ang umpisa ng aming bagong kabanata. Hindi ko maiwasang makaramdam ng pagkalito at pangamba, at kung anong mga bagong karanasan at pagdurusa ang naghihintay sa akin.ELOISE’S POINT OF VIEWI'm still in the hospital, but this time they might send me into a psychiatric ward—which I hope won't happen. I didn't realize it costs me this much to remember a single memory until now. Mas lalong bumigat ang puso ko, mas lalong naging masakit at unti-unting nagigising ang natutulog kong galit. Nakaupo ako sa aking hospital bed habang nakatulalang pinagmamasdan ang kulay kahel na kalangitan. Nasa ganitong sitwasyon ako nang biglang bumukas ang pinto, kasabay nito ang pagpasok ng mabigat na presensiya. I remained steady. “How are you, Lily?” he asked in a soft voice.May pakiramdam akong alam na niya ang ginawa ko sa sarili dahil puno ng pag-iingat ang tono ng kanyang boses. I smiled bitterly. Dahan-dahan kong tiningnan ang kamay kong nakabenda. Hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin ang kirot, ngunit kung tutuusin ay hindi pa nakakalahati ng sakit nito ay pagdadalamhating nararamdaman ko sa puso ko bilang isang ina na nawalan ng anak. “Lily…” tawag niya
3RD PERSON'S POINT OF VIEWTahimik at walang emosyong nakatitig si Linda sa sariling ekspresyon. Hanggang ngayon ay hindi niya pa rin matanggap ang karumal-dumal na sinapit ng kanyang amang minero sa kamay ng ama ng tahanan ng mga Elbridge.“Are you ready?” tanong ni Carsen mula sa likuran niya.Napaigtad naman ang dalaga sa gulat at tila nagbalik sa ulirat. Muling nakaramdam ng kaba si Linda. “H-hindi… feeling ko hindi…” bakas ang kaba sa tono nang pananalita ng dalaga. Ni hindi nga siya makapaniwala sa suot niyang sobrang ikli. Hindi ito ang kinagisnan ni Linda kaya't sobra ang kanyang pagkagulat at hindi siya komportable sa kanyang suot. Kitang-kita ang cleavage nito at hindi pa nga nakakaabot sa tuhod niya ang hapit na dress ay may slit pa ito sa gilid. “You depend too much on what you feel, Linda.” Umiiling-iling na wika ni Carsen.Gulat namang napatingin sa kanya si Linda. “P-po?”“Kung pagbabasehan mo lang ang nararamdaman mo ay kailanman hindi ka magiging handa,” sambit ni
TRIGGER WARNING!: This chapter contains self harm. CASSIAN’S POINT OF VIEW“Vivienne's unbelievable.” Carsen sighed deeply.I can feel his disappointment. Austin's are unbelievable. “She deserved to suffer for everything she did.” My grip tightened.We were driving back to the hospital when Carsen’s phone rang. I didn't care who he was calling or flirting with, because I didn't give a damn and it didn't interest me until I heard my wife's name.[H-hello?] It was Mia's voice from another line. Her voice was shaking Napabaling-baling naman ang tingin ko kay Carsen at sa daan. Nakita ko pang napakunot ang noo nito.[What's the matter, Mia?] Carsen asked. [K-kasama mo ba si Cassian?] tanong nito. Nagkatinginan kami ni Carsen bago ito sumagot ng may pagkalito. [Yes, we're heading to the hospital now, why?] [Please… C-come here as fast as y-you can… It's a-about Eloise…]Hindi ko alam kung bakit parang tinambol sa lakas ang puso ko nang marinig ang pangalan ng asawa ko. Based on Mia
Hindi ko na mapigilan ang sariling emosyon. I exploded and let myself feel the pain. “A-ang tanga ko!” umiiyak na sigaw ko. Naiiyak na niyakap ako ni Cassian ngunit pinipilit kong kumawala sa mga bisig niya. “Kung alam ko lang na buntis na pala ako ay mas nag-ingat ako,” my voice broke.Napailing-iling ako. Kasalanan ko lahat ng ito. Kaya pala pakiramdam ko ay may kulang sa akin pagkagising ko. Kaya pala parang napaka-emosyonal ng mga tao sa paligid ko.“Hushhh, baby. I'm here.” I can hear the pain in his voice while trying to calm me down. “I l-lost our baby, Cassian. I'm such a terrible person..” Napaluhod na ako sa sobrang sakit na naramdaman ko.I screamed out of pain. “It wasn't your fault, baby… Don't blame yourself. It already happened..” his voice trembled.Sinbunutan ko ang sarili dahil sa sobrang sakit at pagsisisi. Bakit kailangang mangyari sa akin lahat ng ito? “Hindi pa ba s-sapat?” puno ng hinanakit na sambit ko.I looked at him in the eyes. Pareho kaming nasasakt
ELOISE’S POINT OF VIEWI woke up in a hospital bed, feeling heavy. I stared at the ceiling.Napalingon ako sa paligid at napatingin sa kamay ko. Kumunot ang noo ko nang makitang may nakaipit sa daliri ko. “Eloise, gising ka na.” Lumapit sa akin si mommy. Sandali akong napatulala. Inayos nito ang buhok ko at umupo sa akin. Nalilito ko siyang tiningnan dahil mangiyak-ngiyak ito. “D-do you remember me?” tanong nito sa akin.“O-ofcourse, mom.” I exhaled deeply.Parang nakahiga naman ng maluwag si mommy sa naging tugon ko. “W-wait tatawagin ko ang doktor para matingnan ka.” May pinindot ito.Ilang sandali lang ay dumating na ang doktor at tiningnan ako. May sinulat ito at kinausap ng masinsinan si mommy. Seryoso silang nag-usap at tila ayaw nilang iparinig sa akin. Hindi ko alam kung bakit parang may kulang sa akin, hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Ang alam ko lang ay mabigat ang puso ko.Umalis na ang doktor at lumapit si mommy sa akin. “I miss you, anak ko.” Naging emosy
ELOISE’S POV“Lily, baby… Do you hear me?” I'm half awake while laying on the hospital bed. I'm still aware of my surroundings. Alam kong sinugod ako sa hospital and now nurses and doctors are rushing to check on me. I can't feel my whole body anymore. My whole system went numb.I heard his voice. Cassian. I can sense his worried reaction.“Ca–” I tried to call him but failed. Hindi ako makapagsalita at hangin lang ang lumabas sa bibig ko. Biglang tumulo ang mga luha ko. Bakit ba lapitin ako ng disgrasya?“Pasensya na po ngunit hanggang dito lang po kayo,” rinig kong wika ng nurse.Narinig kong napamura si Cassian. “Save my wife, do everything to save her.”“We will do everything to save your wife, sir.”CASSIAN'S POVMy hands are shaking while looking at my poor wife fighting for her life. Goddamit. I failed to protect her again. Napatingin ako sa nanginginig kong kamay na puno ng dugo. I'm such an idiot for not being able to save my wife. Napasabunot ako sa sariling buhok. “Sir







