Chapter 3

Pinagmamasdan ni Lexie ang patak ng ulan na animo binibilang ito. Hindi niya maipaliwanag ngunit nakakalma ng ulan ang utak niya. Simula bata pa lamang siya ay gustong-gusto niya ang ulan. Palagi siyang naglalaro sa ulan kahit pa ilang beses siyang pinagalitan ng kanyang ina ay hindi niya ito pinapakinggan. Pakiramdam kase niya ay niyayakap siya nito at inaalo siya sa lahat ng sakit ng loob niya sa lahat ng pambu-bully ng mga kaklase niya noon sa pagiging wala niyang ama.

Hanggang sa tumuntong siya sa high school ay hindi pa rin nawala ‘yun. May mga iba pa rin siyang kaklase na ‘pag nakatingin sa kanya ay halata na pinagtatawanan siya. Tanging ang kaibigan niyang si Janine lamang ang lumapit sa kanya na hindi siya hinuhusgahan. Hindi niya ito nakitaan ng ka-plastikan sa kanya. At kahit sinusungitan niya ito ay tatawa lang at yayakapin siya. O kung hindi naman ay mapapanguso lang at magtatampo na agad ding nawawala at muli ay magrereklamo kapag bored na naman ito.

Bumuntong hininga siya. Ang ulan ang naging kanlungan niya simula noon. Tinuring niyang ito ang naging totoong kaibigan niya maliban kay Janine. Sa ulan siya nagsasabi ng lahat ng sama ng loob niya. Kahit hindi siya sinasagot ay pinapakinggan pa rin siya. Hindi man siya binibigyan ng advice ay parang kinokonsola naman siya nito. At least ay naririnig niya ang ingay ng pagpatak ng ulan tanda na parang nakikinig ito sa mga hinaing niya.

Kahit close na close sila ng kanyang ina ay hindi pa rin niya magawang sabihin dito ang lahat ng nangyayari sa kanya. Hindi niya kayang sabihin dito na pati ito ay pinagtatawanan dahil sa pagiging single parent nito. Proud at malaki ang respeto niya sa ina kaya ayaw na ayaw niya ang pinagsasalitaan nila ito ng masama. Wala silang alam sa mga pinagdaanan nito bilang single mother para lang mabigyan siya ng magandang buhay at makapag-aral sa pribado at prestigious university katulad ng Cheng University. Marami na itong paghihirap na pinagdaanan kaya hindi niya magawang sabihin dito lahat ng hinaing niya. Ayaw niya na mabigyan pa ito problema. Hangga't kaya niyang solusyonan ang sariling problema ay hindi siya magrereklamo rito.

Napakislot siya nang makarinig ng tikhim, mabilis na nilinga niya ang pinanggalingan ng ingay. Napakurap siya at tinignan lang niya si Nigel na nakangiti sa kanya. Pilyo ang nakaukit na ngiti sa labi nito habang nakamasid sa kanya. Pakiramdam niya ay kanina pa ito nakatingin sa kanya.

Umupo si Nigel sa tabi niya at tumingin sa ulan bago sa kanya. "May interesanteng bagay ka bang nakikita sa ulan at hindi mo man lang napansin ang paglapit ko?"

"Wala naman." Hindi maiwasan ni Lexie ang mamangha dahil kinakausap siya ng binata kahit ‘di siya nagpapakita ng interest dito. Balita kasi niya na hindi nito bibigyan ng atensyon ang isang babae kung hindi attracted ang huli rito.

"Oh!" Naging matiim ang tingin nito sa kanya kaya lihim siyang napalunok. Lalo nang kitang-kita niya ang paggalaw ng adams apple nito.

"Are you hitting on me?" Prangkang tanong ni Lexie pagkatapos na kalmahin ang nagkakagulong bituka niya. Wala siyang maisip na dahilan kung bakit kinakausap siya nito. Popular ang lalaki dahil sa pagiging playboy nito kaya hindi niya maiwasang tanungin ito ng ganun. Balita niya na oras na nilapitan at kinausap siya'y gusto siya nitong ikama.

"Hitting on you? You're straightforward, huh!" gulat pero natawang wika nito.

Umarko ang kilay niya. Hindi na siya nagulat sa reaksyon nito dahil sa tuwing prangka niyang kakausapin ang gustong manligaw sa kanya ay nagugulat din sila. "Nakaukit na kase sa mukha mo."

"Bakit, gusto mo bang maging fling ko? Mind you, I only do it once," birong-totoong wika nito. Kumindat pa ito at nag-sign ng one gamit ang hintuturo nito.

Matiim na tinignan niya ito. He's really gorgeous. Naiintindihan na niya kung bakit ang daming nahuhulog sa charm nito. Dahil kahit ngiti lang nito ay maaakit ka talaga. Agarang tumikhim siya at nag-iwas ng tingin. "Not possible! Ayaw kong kuyugin ako ng mga babae mo. Mahal ko pa ang buhay ko."

He chuckled. “Hindi nila gagawin iyan dahil aware sila sa rules ko.”

"Douch*bag!" She stated na mukhang magiging permanenteng sinasabi niya sa lalaki.

"Hindi ko itatanggi yan," proud na saad ni Nigel at ngumisi.

Mahina siyang tumawa. "That's so you, Mister Herrera!"

"So? Uuwi ka na ba?" Nigel diverted the topic. Nagbawi na rin siya ng tingin na pinagpasalamat ni Lexie dahil kanina pa siya naaasiwa sa malalim na tingin nito. "Hatid kita kung gusto mo—" alok ni Nigel. Sa totoo lang, pilit pa rin niyang inaala kung ano ang pangalan nito. At ayaw niyang mahalata nito na nakalimutan niya ang pangalan ng dalaga.

"Okay lang ba?" Kakapalan na ni Lexie ang mukha at ito naman ang nag-alok. Ayaw pa naman ng dalaga ang makipagsiksikan sa jeep kapag ganitong umuulan.

"Yup! Come on," yakag ni Nigel at tumayo. Inilahad niya ang kamay sa dalaga ngunit tumaas lang ang kilay nito at hindi tinanggap ang kanyang kamay.

Tumayo ang dalaga at magkaagapay na naglakad sila papunta kung saan naka-park ang kotse nito.

Binuksan ni Nigel ang dala niyang payong at naglakad sila palapit sa kotse niya. Huminto sila sa harap ng sports car na kulay itim.

"So wealthy," hindi maiwasang magkomento ni Lexie.

"Ang magulang ko ang mayaman," kibit balikat na wika nito at pinagbuksan siya ng pinto. Sumakay rin ito at pinaandar na ang kotse.

Sinabi ni Lexie ang lugar nila at nagmaneho si Nigel palabas ng parking lot. Pareho silang walang imik sa durasyon ng biyahe nila dahil ni isa sa kanila ay hindi alam kung ano ang bubuksan na topic.

Huminto ang kotse malapit sa bahay nila dahil hindi na pweding pumasok ang kotse.

"Salamat sa paghatid," saad niya at bumaba ng sasakyan.

"Yeah! No beggie!" Nginitian ni Nigel ang dalaga. "Ano ulit ang pangalan mo?”

Napanganga siya sa tanong nito. “Hindi mo maalala ang pangalan ko?”

Nigel scratched his nose and grinned sheepishly. D*mn him for being so attractive and seductive.

Balita niya ay may pagka malihim ang binata at hindi sinasabi kung sino ang magulang nito kaya walang nakakaalam maliban sa kaibigan nito. Ang alam lang ng lahat ay may kaya ang pamilya nito, walang kahit na sino ang makakakalkal sa pagkatao nito dahil lihim na lihim ang private life nito. Sa dami ng Herrera sa pilipinas ay hindi nila mahuhulaan kung anong pamilya ito kabilang.

“Sa dinami-rami ng babae mo hindi mo na matandaan ang pangalan nila." She sighed. "Lexie, tandaan mo 'yan at hindi ko sasabihin sa susunod," Hindi na niya sinabi ang apelyido niya dahil hindi importanti yun dito. Baka pa nga hindi na muli sila mag-uusap.

He smirks. "Copy that."

Tumila na ang ulan kaya hinayaan niyang nakatayo lamang siya roon habang sinusundan ng tingin ang papalayong sasakyan ni Nigel. Hindi na siya nagtaka na hindi nito matandaan ang pangalan niya.

Pero bakit sinabi niya na lahat ng babae nito? Kabilang na ba siya doon?

Kalokohan! Kailan pa siya naging babae ni Nigel kung ngayon lang sila nagkausap? Bakit ba niya ginugulo ang utak kung babae ba siya ni Nigel o hindi? Ni hindi siya attracted sa binata tapos ito ang iniisip niya.

Pero aminin niya na nung ngumiti ito sa kanya ay hindi niya napigilan ang mapatitig sa mukha nito. Pero tulad na ng sinabi niya ay ayaw niya ng conflicts. It's only admiration at hindi attraction or love ang nararamdaman niya.

Napailing siya at naglakad na papunta sa bahay nila. Nang pumasok siya sa loob ay nakauwi na ang kanyang ina na si Diane at nagluluto sa kusina. Ibinaba agad niya ang bag at mabilis na pumunta sa kusina para tulungan itong magluto.

Nang bumungad siya doon ay nakangiting nilingon siya nito. "Good evening dear."

Matamis siyang ngumiti at lumapit dito sabay halik sa pisngi nito. "Anong niluluto mo?" Sinilip niya ang niluluto nito.

"It's your favorite, kaldereta," tugon nito.

Suminghot siya at ngumiti. "Amoy pa lang ay masarap na!"

Natawa ang kanyang ina. "Magpalit ka na at Ihahanda ko ang dinner natin."

"Mamaya na, D, kakain muna tayo," tanggi niya at sinamahan itong ihanda ang mesa.

Afterwards, magkaharap na silang kumakain. Payak man ang pamumuhay nilang mag-ina ay hindi sila naghahangad ng marangyang buhay na hindi kayang ibigay ng kanyang ina.

"Hindi ka ba nawawalan ng scholarship next semester?" tanong ni Diane sa anak.

Huminto si Lexie sa pagnguya at sumagot, "no way! Sinisigurado ko na mataas ang grado ko."

"Tungkol sa part time job mo dear, hindi ba ito nakaka-apekto sa pag-aaral mo?" nag-aalalang usisa nito.

Umiling siya at itinuloy na ang pagkain. Natutuwa naman na tumango si Diane at kinuha ang baso na may lamang tubig. Uminom siya bago inilapag uli sa mesa at matiim itong tinignan. "Alam ko na hindi ako naging buong ina sa'yo kaya lumaki kang hindi nakadepende sa lahat ng bagay sa akin—"

"D, please! Naintindihan ko lahat ng sacrifices mo. Naging ina ka sa’kin, sa ibang paraan nga lang. Kung hindi ka nagtrabaho at kumuha ng yaya para magbantay sa akin noon ay hindi mo matutustusan lahat ng pangangailangan ko—natin. Perfect mother ka pa rin sa paningin ko," she said affectionately

Gumuhit ang saya sa mukha nito. "I love you too dear. Naku, stop this drama at kumain na tayo.”

Humagikgik siya at sumubo ulit. Pagkatapos nilang kumain ay siya na ang naghugas ng pinagkainan nila para makapagpahinga na si Diane. Nang matapos siya sa kusina ay pumasok na rin siya sa kuwarto at nagpalit bago hinarap ang assignment niya sa school. Last year na nila ng kolehyo at next semester pa ang OJT nila.

Nang magawa na niya ang assignment ay nahiga na siya at natulog. Kailangan niyang mag-recharge ng utak at powers para sa quis at part time job niya bukas.