นิสัยไม่ดี

เธอหันไปเผชิญหน้ากับคนที่คอยไล่ทุกคนออกจากห้องด้วยกลิ่นนี้ เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูง ค่อนข้างเพรียวแต่ไม่ผอมแห้ง ออกจะแข็งแรงด้วยซ้ำ คนตรงหน้าสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาว กางเกงยีน และรองเท้าบูตส์ (ซึ่งเธอไม่แน่ใจว่าสีอะไร) เขาจ้องมา ขณะเดียวกัน อเล็กซิสก็จ้องกลับ สำรวจมองลักษณะจึงเห็นผมสีดำยุ่ง ๆ ที่ทำให้เธอนึกถึงเจสซี่ ชายหนุ่มคนนี้ดูหล่อก็จริง แต่ก็ดูนิสัยร้ายกาจด้วย เมื่อแสงจากการระเบิดของดวงดาวสาดเข้าที่ใบหน้านี้ เธอจึงเห็นว่าสีหน้าของเขาเหมือนสะลึมสะลือ แต่พอกะพริบตาอีกทีกลับส่งแววตายียวนกวนประสาท

“ช่วยหยุดสูบบุหรี่ได้ไหม” เด็กสาวขอร้องอย่างสุภาพ

แทนที่จะตอบรับ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาตรงหน้า พร้อมกับบุหรี่ที่คาบไว้ในปาก “ทามมายล่ะ มีกฎห้ามหรา” เขาตอบเสียงยานคาง

มุมปากข้างหนึ่งของเขากระตุกเหมือนยิ้มเยาะเมื่อเห็นว่าเธออึ้งที่เขาปฏิเสธ ไม่สนใจมารยาทอันใด ชายร่างสูงจ้องหน้ายักคิ้วข้างหนึ่ง โทสะปะทุขึ้นในใจแต่ยังอยู่ในระดับแค่มีคนมาจุดไฟเย็นข้างใน อเล็กซิสพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง ปล่อยให้ไฟไหม้จนหมดแท่ง

เด็กสาวเดินหนีและพูดกับเจ้าเครื่องฉายว่า “เล่นเรื่องจุดกำเนิดจักรวาลทีสิ” ณ วินาทีนั้น เธอได้ยินเสียงเหมือนนาฬิกาดังติ๊ก ๆ

“หยุดทำเสียงแบบนั้นได้ไหม มันน่ารำคาญ!”

“ฉันไม่ได้ทำสักหน่อย” เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นแสดงให้เห็นว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์ แถมยังเดินตามมาอีก “ถ้าเธอเลือกหนังเรื่อง ‘โลกของเรา’ ฉันรับรองว่าเธอจะได้เห็นภาพงานกราฟิกโคตรสุดยอด ห้องมันเล็กก็จริงนะ แต่คุณภาพยอดเยี่ยมกว่าท้องฟ้าจำลองในโลกของพวกเรามาก”

“รอให้เรื่องนี้เล่นจบก่อน แล้วนายจะดูอะไร หรือสูบเท่าไร แค่ไหน ก็แล้วแต่นายเลย”

เขาปล่อยควันออกมาจากปาก แล้วชี้ไปที่ควันว่า “มันเหมือนกับหมอกเวลาอากาศเย็น หรือไม่ก็ลองนึกตอนที่เธอดูหนังผีแล้วมีหมอกควันแปลก ๆ มันสวยและน่าพิศวงใช่ไหมล่ะ เธอไม่เห็นเหมือนฉันเหรอ” เขาพุ่งตัวเข้าไปในควันแล้วหมุนวน ๆ อยู่อย่างนั้น

จะพูดกับคนประสาทยังไงให้รู้เรื่องนะ

“มันไม่ดีต่อปอดนายนะ”

“ใจดีจัง เป็นห่วงคนอื่นด้วย” ถึงแม้ว่าเขาไม่ยิ้ม แต่สายตากลับเหมือนเย้ยอยู่ “มันไม่มีทางทำลายสุขภาพของฉันหรอก อย่าห่วงเลย”

“มันทำลายของสุขภาพของฉัน นี่แหละที่ฉันห่วง” เธอย้อน “แต่นายคงไม่สนใจอยู่แล้วนี่นา ขนาดแค่แบ่งห้องให้คนอื่นใช้ยังทำไม่ได้เลย อย่าว่าแต่เคารพผู้อื่นเลย ถ้านายคิดว่าการสูบบุหรี่จะช่วยให้ครองห้องไว้คนเดียว รู้ไว้เถอะ นายคิดผิด เพราะฉันมาก่อน และนายต้องหยุดสูบแล้วรอ”

อเล็กซิสจำได้แน่นอนว่า แมรี่ สตีเว่น เคยบันทึกประวัติอาการป่วยปลอม ๆ ที่แจ้งว่าเธอเป็นโรคภูมิแพ้ฝุ่น แต่ควันบุหรี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ไม่เกี่ยวกับนิสัยกลัวฝุ่นของเธอ แต่มันเกี่ยวกับมารยาทคนทรามล้วน ๆ

“ว้า โดนจับได้ซะแล้ว” เขาหัวเราะ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ปั้นแต่งมาก “เธอเป็นคนตลกนะ อยากลองสูบสักม้วนไหมล่ะ ฉันจะสอนเธอเอง” เขายื่นบุหรี่ให้ม้วนหนึ่ง “มันช่วยทำให้สมองเธอโล่งเชียวล่ะ”

อเล็กซิสนิ่วหน้า เธอรู้ว่ากัญชาจะส่งผลแบบไหน แต่เธอไม่รู้จะรับมือกับคนพรรค์นี้ได้อย่างไร เด็กสาวสรุปไว้ในใจ เธอจะพยายามรักษาระยะห่างให้มากที่สุด ใจหนึ่งอยากเอาชนะนิสัยเสียของเขา และอีกเหตุผลคือเธอเข้ามาในห้องนี้ก่อน แต่ถ้าเขายังตามตื๊อกวนประสาทอยู่เรื่อย ๆ ทางออกที่ดีที่สุดคือยอมแพ้ ปล่อยให้เขาได้ห้องไป เพราะอย่างไรเธอก็ไม่อยากจะมีเรื่อง และอย่างที่เธอเดาไว้ เขาก็ยังคงตามมากวนอยู่ตลอด หนำซ้ำยังพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าอีกต่างหาก ยิ่งไปกว่านั้น เสียงติ๊ก ๆ ยังคงดังต่อเนื่อง เพียงแต่ว่า เขาไม่ได้ทำเสียงนี้ขึ้นมา แล้วเสียงมาจากไหน

“นี่มันเสียงอะไรกันแน่ เครื่องมีปัญหาเหรอ” เธอบ่นพลางปัดควันออกไปจากตัว

“หา เสียงอะไร”

เขาเงี่ยหูฟัง ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึง “โอ้ ไม่นะ โอ้ ไม่ ๆ”

เสียงนั้นดังขึ้น ถี่ขึ้น “นี่ไง เสียงนี้!” อเล็กซิสชี้ เพียงชั่วแวบเดียว เครื่องฉายหยุดทำงาน เธอนึกว่าไฟดับ แต่แสงไฟในห้องกลับสว่างจ้าขึ้นจนเธอมองอะไรไม่เห็นได้แต่หลับตา จากนั้นมีแรงบางอย่างผลักร่างเธอออกไปจากตรงนั้น ไม่ทันตั้งตัวแต่อย่างใด อเล็กซิสล้มลง อีกไม่กี่นิ้ว ก็เกือบกระแทกกับกำแพง ดีที่รั้งตัวได้ทันเสียก่อน เด็กสาวรู้สึกเจ็บนิด ๆ ระหว่างนั้นเธอกะพริบตาเพื่อปรับสายตา ทันใดนั้นจึงได้ยินเสียงน้ำไหลซู่  เมื่อลืมตาจึงเห็นว่ามีน้ำไหลออกมาจากเพดานคล้ายกับมีฝักบัวอยู่ด้านบน ชายคนนั้นตัวเปียกโชก ใช่ สายน้ำรดบนตัวเขาคนเดียว

“อะไรน่ะ!” เธอร้องดังลั่น ยังคงตกใจอยู่ เพราะเสียงประหลาดส่งเสียงบิ๊บ ๆ ถี่ ๆ ไม่นานหลังจากนั้น มีเสียงลมดังขึ้น อเล็กซิสกอดอกต้านลม มันเป่าน้ำที่อยู่บนพื้นไปยังขอบกำแพง จนเสียงลมสงบลง  

“เครื่องตรวจจับควัน” เขาเพิ่งตอบ เสื้อผ้าที่สวมอยู่กึ่งแห้งกึ่งเปียก

“นายเป็นอะไรหรือเปล่า” เธอถาม ยังคงตะลึงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ เขายังหนุ่มมาก น่าจะเรียกว่าใกล้เคียงกับเธอ อายุคงประมาณเบนได้ ผิวของเขาซีด แต่ใบหน้าแดงก่ำ น่าจะโมโหน่าดู

เขาส่ายหน้า “ไม่โอเคเลย พวกเขาติดเครื่องตรวจจับควันในห้องนี้แล้ว แย่จริง ๆ ทำไมใจร้ายกันแบบนี้” เสียงที่พูดนั้นสั่น เขานั่งลงบนพื้น แต่อเล็กซิสเห็นว่า เหมือนเขาล้มลงเพราะหัวใจสลายมากกว่า มันเป็นภาพที่น่าตลก

“ห้องนี้เป็นห้องเดียวที่ไม่มีเครื่องตรวจจับ แต่ตอนนี้...หมดกัน ไม่มีแล้ว” เขาดึงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อ พอเห็นมันยังแห้ง จึงถอนหายใจโล่งอก จากนั้นจึงหันหน้ามาหาเธอ

“อย่างนี้เรียกกรรมตามสนองใช่ไหม” เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มเยาะตัวเอง แล้วมันทำให้

อเล็กซิสอมยิ้มเล็ก ๆ