Ninja of chaos บทนำ ลำนำแห่งเลอร์มอง

Ninja of chaos บทนำ ลำนำแห่งเลอร์มอง

last updateآخر تحديث : 2025-11-02
لغة: Thai
goodnovel16goodnovel
لا يكفي التصنيفات
36فصول
709وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

สวัสดี ข้าชื่อ ซามูเอล และเจ้าคืองานของข้า ผ่านไปอีก 500 ปี เกิดประตูมิติ ทำให้มีมนุษย์อีกกลุ่มหนึ่งเข้ามาคือ นินจา ! พวกเขาคือ มือสังหาร ที่น่ากลัว แต่กลับมีปีศาจอีกกลุ่มหนึ่งเข้ามาด้วย ทำให้เกิด ความวุ่นวายขึ้น ซึ่งยุคสมัยใหม่นี้ถูกเรียกยุคสมัยแห่ง เคออส !

عرض المزيد

الفصل الأول

ตอนที่1 Ninja of chaos บทนำ ลำนำแห่งเลอร์มอง

They say that the deepest cuts come from the ones you hold closest to your heart. But I never expected my husband to be the one holding the knife while another woman twisted it in deeper. 

But I’m getting ahead of myself.

Let’s start at the beginning, shall we? 

 _______

“I'm sorry, ma’am, but I can’t find your boarding details,” the woman at the airport counter explained.

“What?” I asked, blinking as the attendant handed back my passport. “That can't be possible. My husband booked this flight—it’s our anniversary.”

The attendant peered at me sympathetically. “I’ve checked every possible spelling. There’s no Ariana Carter booked for any flight to Miami today or tomorrow.”

My voice trembled. “Are you sure? My husband even sent me the boarding pass last night. He said he’d meet me on the plane…” I fumbled through my phone, pulling up the ticket app. Flight 254 to Miami, two seats side-by-side—our first real vacation together in ages.

I’m Ariana Carter, and I've been married to Misha for three years. We’ve been passionate from the start, though lately he’s been distant—CEO duties at Carter Tech demand everything from him. I’ve put my career on hold to support him, to build a family, and now, three years later, we’re still in love…and still hoping for that miracle.

“Wait…” I frowned, scrolling. “Just give me a minute.” 

A man behind me groaned, waving his ticket. “Get outta line! We’re gonna miss the flight!”

Raising a hand to silence him, I quickly found the boarding pass and showed it to the attendant. “See? Flight 254, seat E3, first class.”

Her face softened, though her voice trembled. “I’m sorry, ma’am. That seat was transferred to Ms. Sanderson about two hours ago. She picked up her ticket earlier.”

I froze, zooming in on my phone. My reservation wasn’t in my name anymore.

“Ticket transferred to Mavis Sanderson,” I whispered, my chest tightening. “Mavis… my husband’s secretary.”

The news hits me like a brick to the chest. “She booked the flight for us. I’m sure her name was just put down by mistake.” 

Mavis Sanderson. 

She’s been working in Misha’s office for just over a year now, and she’s never made a mistake, not one. She’s one of the most organized people I’ve ever met. Without her, my husband might forget to take breaks or eat lunch.

But as I say this, a stormcloud of doubt gathers over my head, darkening my thoughts. I gazed up and the flight attendant gave me a sad, knowing look. Apologizing again, I moved away from the ticket counter and found a quiet place to call my husband. 

After three rings, Misha finally picked up.

“Ari,” he said quickly, breathless, as if he were walking. “This isn’t a good time. I’m in the middle of something important.”

The way he said it made my stomach sink.

“Misha, please,” I said, forcing my voice to stay steady. “I’m at the airport. There’s a problem with my ticket.”

There was a pause. Just a fraction of a second too long.

“What kind of problem?” he asked.

“They say there’s no ticket under my name,” I explained. “The boarding pass you sent last night—it was transferred. It says the seat belongs to Mavis now.”

Silence.

And then, a soft, unmistakably feminine laughter rang out in the background. My fingers tightened around my phone. “Is someone with you?”

“Of course there is,” Misha replied impatiently. “I told you, I’m busy.”

My heart thudded painfully against my ribs. “Are you… are you already on the plane?”

“I’m at the gate,” he said. In the background, I heard the clink of glassware, and a woman’s voice asking if he wanted a drink. “Listen, Ari, there’s no time to sort this out right now.”

“Misha,” I whispered, my throat tightening. “It’s our anniversary. This is our anniversary trip.”

He exhaled sharply, like I was exhausting him. “I know. And I’m sorry. But things changed.”

“Changed how?” I asked. “This trip was supposed to be for us. You promised.”

“Mavis needed to come,” he said matter-of-factly. “She’s been working nonstop on the grant application. She deserves a break.”

The words landed slowly, one by one.

“So… you’re taking her,” I said. “Instead of me. Your wife?”

“Don’t twist this into something it’s not,” he replied. “Mavis will help you book a flight for tomorrow. Today, the two of us are leaving the office together. Don’t overthink it, okay? You’re being dramatic.”

Dramatic.

“There are no other flights,” I said quietly. “No open seats. I checked.”

“Well,” he said, distracted, “Then wait for me to get back. It won’t be long— I promise I’ll make it up to you with an even better trip in a week.”

He said it so lightly—like he was rescheduling a dinner reservation. Like it meant nothing at all.

“Misha,” I asked, my voice barely holding together, “did you even think to tell me?”

“I was going to,” he said, too quickly. “It just… slipped my mind.”

Holding my head up to keep the tears from rolling down my cheeks, I stared blurry-eyed at the departure screen. 

This wasn’t the first time he’d brushed me off lately.

To be honest, this trip was the last chance I was giving him.

 “Ari,” he added, lowering his voice, “can we not do this right now? You know how stressful things are for me.”

“Have fun on your trip,” I laughed bitterly, hanging up before he could respond.

 ******

Leaving the airport, I headed straight to our penthouse in Manhattan and as soon as the elevator opened to our floor, I slammed open the door and in a rush, I grabbed everything that belonged to me leaving nothing behind–not even a toothbrush. I tore our wedding photo from the frame, the glass splintering under my fingers and threw them with a shattering smash into the garbage chute. 

Three years of love scattered across the floor like the shards of a promise I finally stopped believing in.

The distance he’d kept these past two months suddenly made sense. And with his own hands, he erased the very last good image I still had of him.

Wiping my eyes, I stepped over the mess just as my phone rang. 

“Hello, is this Ariana Carter?” a bright voice greeted me on the other end. “This is Sharon with Haven Medical Group. I’m calling to see if you are still considering our offer.”

A week ago, I received an unexpected email from a prestigious hospital on the West Coast, offering me a fully-funded research position. One of my mentors from school had floated my name as a potential candidate. The offer was very generous–enough to start a new life. 

I was so in love with Misha, so sure of our future, that I disregarded the unwanted offer, placing the message in my junk folder.

But now, what do I have to lose? I’ve already lost everything. 

“Yes, I have considered your offer,” standing a bit straighter, I added, “And I’m ready to accept. I can be in San Francisco by tomorrow.” 

“Your ticket has been sent to you,” Sharon promises. “Welcome aboard. We all have heard such great things about you. We can’t wait to get started.”   

“Neither can I,” I said as I hung up. “Thank you for the opportunity.” 

I’m done waiting for Misha. Never again. 

I’m ready to live my own life, this time for myself. 

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
36 فصول
ตอนที่1 Ninja of chaos บทนำ ลำนำแห่งเลอร์มอง
ณ จักรวาลอันไกลโพ้น มีดวงดาวหนึ่ง เป็นดวงดาวเดียวที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ โดยสิ่งมีชีวิตแรก ๆ ที่อยู่ในดาวดวงนี้ ถูกเรียกว่าไดโนเสาร์ เมื่อกาลเวลาผ่านไปร้อยปี ได้มีไดโนเสาร์ชนิดหนึ่ง วิวัฒนาการขึ้นมากลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงปัญญา แต่ต้องเสียเล็บไปเหลือเพียงเขี้ยวเท่านั้น แต่ความเจริญของพวกนี้เทียบได้กับมนุษย์ในยุคหินคือใช้อาวุธจากหินและไฟเป็นเท่านั้น และเริ่มมีการสร้างอารยะธรรม พวกเขาเรียกตัวเองว่า ไดโนเมนเมื่อเวลาผ่านไป 200 ปี เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่พวก ไดโนเมน เรียกวันนี้ว่า แผ่นดินร่ายรำ ทำให้เกิดแผ่นดินใหม่ขึ้นมาอีก แต่กลับมาสิ่งหนึ่งที่ตามมาด้วยคือ มอนเตอร์ชนิดต่าง ๆ และ อมนุษย์ โดยมีเผ่าสามที่ทรงอำนาจที่สุดคือ เอลฟ์ ออร์ค โดวาฟโดวาฟหรือพวกคนแคระ แม้จะรูปร่างเตี้ยแต่กลับมีร่างกายที่กำยำและแข็งแรงเชี่ยวชาญเรื่องการทำเหมืองการสร้างอาวุธพวกเอลฟ์เป็นอีกเผ่าพันธุ์หนึ่งที่ ข้ามมิติมาด้วย พวกนี้จะมีหน้าตางดงาม หูแหลมเชิด แววตาเหมือนพวกแมว เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้และเวทย์มนตร์ โดยมีเผ่าย่อยอีกสามเผ่าคือเอลฟ์แสงหรือที่เรียกตัวเองว่า รูมิแย่ เป็นเอลฟ์ชำนาญเวทย์พลังธาตุ (ดิน น้ำ ลม ไ
اقرأ المزيد
ตอนที่2  เอลฟ์ฟอร์แคร์
ปีเคออสที่ 520 ณ จุดรับงานหรือที่เรียกกันอีกอย่างว่าไข่แดง เพราะที่นี่อยู่ติดกับดินแดนมนุษย์แทบทุกที่ แต่กลับไม่มีใครเป็นเจ้าของเลย ทำให้กลายเป็นจุดแวะพักและรับงานของเหล่านักผจญภัย ซึ่งการเป็นนักผจญภัยนั้นเป็นอาชีพที่ดีสุดแล้วในยุคสมัยเคออส เพราะตั้งแต่เริ่มยุคสมัยก็เกิดความวุ่นวายทั้งจากเหล่ามนุษย์ ปีศาจ มอนเตอร์ขึ้นมา ทำให้ทางการของแต่ละประเทศควบคุมแทบจะไม่ได้ เลยทำให้อาชีพนักผจญภัยเกิดขึ้นมากมาย เพื่อรับงานเหล่านี้ คำว่านักผจญภัยเป็นการเรียกรวม ๆ จริง ๆ งานสายนี้มีหลายวิชาชีพมาก เช่น นักรบ จอมเวทย์ โดยแต่ละอารยธรรมจะต่างกันที่นี่นี้เป็นแหล่งเศรษฐกิจ มีทั้งที่พัก ร้านอาหาร ขายอาวุธ ขายอุปกรณ์ต่าง ๆ และที่นี่นอกจากมนุษย์แล้วยังมีเอลฟ์ โดวาฟ อยู่ทั่วไปในดินแดน โดยรับงานนั้นจะมีเจ้าหน้าที่จากดินแดนต่าง ๆ เอาประกาศมาแปะไว้ที่ป้ายประกาศตามหน้าร้านอาหาร ที่พักต่าง ๆ ไม่ก็มีคนเข้าไปที่ในอาคารที่เรียกว่า แหล่งงานก็ได้เหมือนกัน ภายในจะมีเหมือนแหล่งพักผ่อนเล็ก ๆ น้อย ๆ และจะพบพวกนักผจญภัยอยู่กันเต็มไปหมดวิธีการรับเงินนั้นมีสองวิธี คือ เดินไปหาเจ้าหน้าที่เอามือวางบนแผ่นศิลาและภาพ
اقرأ المزيد
ตอนที่3 แม้ใจจะหวั่น ๆ
“อย่ามายุ่งนะเว้ย !” โดโนแวนตะโกนขู่ แม้ใจจะหวั่น ๆ เพราะเขาดูออกเลยว่านางเป็นนักผจญภัย แน่ ๆ แต่มาคิดอีกทีเขามีลูกน้องตั้งสามคนนะ จะกลัวทำไม“ปล่อยเด็กซะ ! อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำ” หญิงสาวผมแดงพูด“เฮ้ย ! อีนี่พูดไม่รู้เรื่องเว้ย สั่งสอนมันหน่อยเว้ย !” โดโนแวนสั่ง พวกนักเลงสามคนเดินมาหานางพร้อมกับกระบองเหล็ก นางมองไปที่ขวานแล้วพูดว่า“คงไม่ต้องใช้หรอก” พูดจบนางก็เดินเขาไปโดยไม่ได้หวาดกลัวเลย วิ่งพุ่งไปกางแขนทั้งสองข้างกระแทกลูกน้องโดโนแวนลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว พวกมันเลือดกบปากและรีบลุกขึ้นมาเหวี่ยงกระบองมาแต่สาวผมแดงหลบได้ และจับแขนของมัน เสียงกระดูกหักพร้อมกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด แขนของมันหักไปแล้วอีกคนกำลังจะเล่นงานเธอ แต่ถูกเธอจับร่างอีกฝ่ายและทุ่มข้ามหัวไปกระแทกพื้นอย่างแรงจนมันสลบ แต่ยังมีอีกคนหนึ่งกำลังจะเล่นงานเธอจากด้านหลัง มีหินก้อนหนึ่งลอยโดนมันเข้าที่ดั้งจมูกทำให้เลือดไหลอาบหน้ามัน สาวผมแดงชกมันซ้ำทำให้สลบไป โดโนแวนหน้าซีดเผือดเขารีบวิ่งหนีไปดื้อ ๆ เพราะไม่กล้าสู้กับเธอ“ให้ตายสิ! นี่มันยังเป็นผู้ชายหรือเปล่าเนี่ย” เธอตัดเชือกให้เหล่าเด็ก ๆ และบอกให้ รีบหนีไป จางกับต
اقرأ المزيد
ตอนที่4 เอลฟ์ฟอร์แคร์ (2)
ซามูเอลมองเด็ก ๆ ดวงตาสีฟ้าของเขาแม้มันจะดูเป็นประกายมีแววใจดี แต่เด็ก ๆ ก็อดที่เกรง ๆ ไม่ได้เพราะมันดูไม่ออกเลยว่าเขาคิดอะไรอยู่“จะจ้องหน้าข้าอีกนานมั้ยเนี่ย บอกรายละเอียดของงานมาสิ” ซามูเอลถาม จางสะดุ้งแล้วพูดว่า“หมู่บ้านของเราโดนโจรปล้นครับ มาเรื่อย ๆ พวกเราจะไม่มีอะไรกินอยู่แล้ว” “เจ้าเป็นชาวเทียนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมไม่แจ้งทางการ ทหารของเทียนน่าจัดการกับโจรได้นี่” ซามูเอลถาม จางเริ่มไม่พอใจ และพูดว่า “ก็พวกเราเป็นชนกลุ่มน้อย อีกอย่างหนึ่งพวกเราอยู่ห่างกับเมืองหลวงมาก กว่าจะมาถึงก็ตายหมดแล้ว ทำไมต้องถามแบบเดิมซ้ำด้วย” “นี่อย่ามาใช้อารมณ์กับข้า เรายังไม่ตกลงจ้างงานกัน อีกอย่างข้าจะไปรู้เหรอ เจ้าเจออะไรมาบ้าง” ซามูเอล พูดด้วยน้ำเสียงเบื่อ ๆ จางเงียบ มิก้าเลยพูดว่า “ตกลงเจ้าจะช่วยมั้ย มันเสียเวลานะเนี่ย” “นี่ข้าต้องถามรายละเอียดงานก่อนสิ จะได้ตัดสินใจถูก เอาล่ะ ไอ้โจรที่ว่าเป็นมนุษย์หรือเปล่า” ซามูเอลถาม จางนิ่งไปเขาไม่กล้าพูดเพราะกลัวว่ามิก้าจะเปลี่ยนใจไม่ช่วย แต่ตากลับรีบพูดว่า“มันเป็นพวกเอลฟ์ค่ะ และก็มีโทรลผัวเมียตามมาด้วย” มิก้ากับซามูเอลไม่ได้ตกใจมาก เพราะสำหรับคน
اقرأ المزيد
ตอนที่5 ข้าไม่ใช่พวกของไอ้นินจา
เมื่อมาถึงหมู่บ้าน ก็พบว่าที่นี่ อาจเคยเป็นหมู่บ้านเกษตรที่ค่อนข้างใหญ่ น่าจะเป็นแหล่งส่งออกที่สำคัญ แต่ตอนนี้เห็นแต่ความเสียหายเต็มไปหมด มันทำให้รู้สึกถึงความสิ้นหวัง ทุกคนมองมาที่ซามูเอลเป็นสายตาเดียว ทุกสายตาส่องถึงความรังเกียจ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับมัน เขารู้ดีเสมอว่าการเป็นนินจาต้องเจออะไรแบบนี้ตลอด ขนาดว่าคนมาจ้างงานแล้ว ทำงานสำเร็จ ก็ยังไม่วายส่งสายตาแบบนี้ “ตา จาง” เสียงผู้หญิงคนดังขึ้นมาเธอเป็นหญิงวัยสามสิบปลาย ๆ รูปร่างผอม เธอวิ่งมากอดเด็กทั้งสองเอาไว้ “พวกเจ้าหายไปไหนมา แม่เป็นห่วงแทบตาย” นางพูดเสียงสั่น ๆ ยังไม่ทันที่ตากับจางจะตอบอะไรก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมา “กลับมาแล้วเหรอ ! ไปไหนไม่บอก อยากโดนตีใช่มั้ยหา !” ชายร่างอ้วนหัวล้านเดินมาด้วยความโกรธที่ ลูก ๆ ของเขาหนีไปเช่นนี้ เด็กทั้งสองแอบหลังแม่ ทำให้ผู้เป็นพ่อชะงักไป “ข้าขอโทษท่านพ่อ ข้าแค่ไปตามคนมาช่วย” ตาพูด พ่อของตาหันไปมองซามูเอลเขาก็ตกตะลึง “พวกเจ้าพานินจามางั้นเหรอ พวกเราจะซวยกันหมด” พวกชาวบ้านส่งเสียงฮือฮ่าขึ้นมา ส่วนมากจะพูดแย่ ๆ เกี่ยวกับนินจา จนซามูเอล อดที่จะคิดไม่ได้ว่า เขาควรกลับไปดีมั้ย แต่ก็พูด
اقرأ المزيد
เอลฟ์ฟอร์แคร์ (3)
Ninja of chaos ตอนที่ 3 เอลฟ์ฟอร์แคร์ (3)“น่าสนุกดี อีโทรล” พิซองสั่ง นางโทรลเดินออกมา โดยมีโทรลตัวผู้เดินตามหลังมาด้วย มิก้าเริ่มเห็นโทรลใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ก็รู้สึกมันตัวใหญ่ขึ้น ทำให้เธอเย็นวาบไปทั้งตัว แต่ก็แข็งใจจับขวานเอาไว้แน่น“นางนี่มันดื้อ จัดการฆ่ามันซะ” พิซองสั่ง“เด็กดื้อ ต้องถูกทุบ” นางโทรลพูดด้วยด้วยเสียงยานคาง เดินเข้ามาหามิก้า มันฟาดกระบองมา มิก้ารีบกระโดดหลบทันที ทำให้มันทุบพลาดไปโดนพื้นเป็นหลุม มิก้าฟาดขวานไปเต็มแรง แต่หาได้ระคายผิวมันไม่“ทามอาราย เจ้าต้องให้ข้าทุบสิ เจ้าเป็นเด็กดื้อ” มันพูดและฟาดตะบองมาอีก มิก้ารีบหลบทันทีขณะที่มิก้ากำลังต่อสู้อยู่นั้น ซามูเอลแอบอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งมันได้ระยะของมีดขว้างเขาพอดี ซามูเอลรวมพลังไปทีมีด ตั้งสมาธิและขว้างออกไปเต็มแรง ! มีดพุ่งไปด้วยความเร็ว แต่พิซองกลับได้ยินเสียงมีดแหวกอากาศมา มันเอาหอกยาวมารับเอาไว้“ใครกล้าลอบกัดข้า ไปลากคอมันออกมา !”เอลฟ์สี่ตนรับคำและวิ่งเข้าไปในบ้าน ทูนูซันเห็นมีดที่ปักอยู่ที่ด้ามหอกก็รีบร้องบอกว่า “นินจา ! อย่าเข้าไป”ยังไม่ทันไร มีดก็ถูกซัดปักหัวของเอลฟ์สี่ตนตายทันที“น
اقرأ المزيد
ตอนที่6 การต่อสู้
“ตูม !” ซามูเอลพูด ยังไม่ทันไรก็เกิดระเบิดขึ้นมา เพราะซามูเอลยัดระเบิดไว้ตามรอยแตก บนตัวของโทรลที่เขาทุบไป มันเป็นระเบิดที่สั่งการด้วยคำว่า ตูม ร่างของซามูเอลกระเด็น ส่วนเจ้าโทรลกลายเป็น ชิ้น ๆ ซามูเอลไอแค๊ก ๆ แล้วพูดว่า“ใส่ดินระเบิดมากไปล่ะมั้งเนี่ย” พิซองมองเห็นการต่อสู้ มันรู้ได้ทันทีเลยว่า จะจัดการสองคนนี้คงไม่ง่าย เลยสั่งให้พลธนูเตรียมพร้อม และลูกธนูถูกยิงออกมาราวกับห่าฝน ซามูเอลปัดลูกธนู แต่มีลูกหนึ่งพุ่งไปทางมิก้า ซามูเอลรีบไปคว้าเอาไว้ทันและขว้างสวนไปทางพิซอง แต่มันเอาหอกยาวมาปัด มันโกรธจัดเลยควบม้าไปทันที ซามูเอลวิ่งเข้าใส่และเหวี่ยงเคียวไปยังเป้าหมาย ไม่ใช่พิซองแต่เป็นหัวของม้า หัวม้าถูกฟันขาดกระเด็น พิซองรีบกระโดดลงก่อนที่ ม้าจะล้มลง มันตั้งท่าเตรียมพร้อม ต่อสู้แล้ว ทูนูซันเห็นท่าไม่ดีแล้วเลยสั่งให้ลูกน้องไปร่วมการต่อสู้ด้วย มิก้ายืนถือขวานขว้างหน้าพวกมันเอาไว้ พวกเอลฟ์เห็นนางฆ่านางโทรลแล้วก็ชักหวั่น ๆ ทูนูซันชูคฑาขึ้นปล่อยแสงออกมาอาบร่างของเอลฟ์ พวกมันวิ่งเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง แต่มิก้าก็รับมือได้ ทุกขวานที่ฟาดไปต้องเอาชีวิตของเอลฟ์ได้หนึ่งตนเสมอ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 7 ปิดจ๊อบ
ซามูเอลเอาควายมาจากเจ้าของ เหมือนมันจะรู้จะต้องจากบ้านของมัน และชีวิตของมันก็อาจจบในวันนี้ มันน้ำตาไหล และพยายามขัดขืนแต่ซามูเอลยังพยายามกระชากมัน เจ้าควายเริ่มร้องโหยหวนตาไม่อาจทนดูได้อีกเพราะควายตัวนี้เธอ เห็นมันมาตั้งแต่เธอยังเล็ก “อย่าเอามันไป อย่าเอามันไป ข้าขอร้องล่ะ” ตาคุกเข่าเอาหัวโขกพื้น แต่ซามูเอลหาได้สนใจไม่ ยังพยายามจูงควายไป “เราตกลงกันแล้วนะ ข้าทำในส่วนของข้าแล้ว พวกเอลฟ์ก็ถูกกำจัดไปแล้ว” ซามูเอลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาคลุมหน้าเอาไว้ เลยไม่มีใครรู้เลยว่าเขาทำหน้าแบบไหน แต่จากสายตาตอนนี้มันช่างว่างเปล่า ไร้ความเห็นใจ อาต๊ะทนดูไม่ได้อีกเลยร้องไปว่า “เฮ้ย ! ไม่มากไปหน่อยเหรอ ไอ้นินจา เด็กขอร้องแล้วนะ”ซามูเอลหันควับไปแล้วพูดว่า “ถ้าเห็นว่ามันมากไป ! เจ้าก็เอาเงินมาจ่ายสิ 5,000 เหรียญทอง ! นี่ข้ายอมขาดทุนเลยนะ ถ้าขายโรงฆ่าสัตว์ข้าได้เป็นหมื่นนะ”เมื่อได้ยินเช่นนี้เหล่าชาวบ้านเริ่มเถียงกัน ตอนนี้หมู่บ้านเพิ่งฟื้นฟูจากโดนโจมตี ไม่มีใครมีเงินมากขนาดนี้ หรือถึงมีก็คงจะไม่มีใครอยากจะเอามาช่วยเหลือคนอื่นหรอก เพราะตัวเองยังเอาตัวแท
اقرأ المزيد
ตอนที่8 มือหนักจริงๆ
ร่างของซามูเอลลอยขึ้นไปบนฟ้า ด้วยแรงระเบิด เขาเอาเหวี่ยงเคียวโซ่ ไปปักกับต้นไม้เอาไว้ เลยไม่ตกกระแทกพื้น ซามูเอลถึงพื้นอย่างปลอดภัย เขาถอนใจ รู้สึกปวดไปทั้งตัวและพูดว่า “งานขาดทุน ซะมัด แถมเจ็บตัวอีก ยายนั่นก็มือหนักจริง ๆ แต่ไม่ไรเป็นคิดว่าซะช่วยเป็นทานสักครั้งก็แล้วกัน”ที่ร้านบ่อฮุ้น ซามูเอลลากหมีตัวใหญ่มาหน้าร้าน เถ้าแก่ออกมาดู และตีราคาให้“อั๊วให้ลื้อไม่ต้องจ่ายค่าเช่าเดือนหนึ่ง” แม้ว่าจะคลุมหน้าอยู่ แต่สายตาของซามูเอลก็บอกได้เลยว่าเขารู้สึกยังไง“โห ! เถ้าแก่ ไหนให้ถูกนักล่ะ”“ก็ลื้อเล่นงานมันซะยับ นี่ยังดีนะที่อุ้งตีนมันใช้ได้อยู่นี่” เถ้าแก่พูดหน้าตาเฉย“โห ! เถ้าแก่นี่ หมีเลยนะ”“เอ๊า อั๊วก็รู้แล้วล่ะว่านี่หมี ตกว่าไงจะขายหรือไม่ขาย”“ทำยังกะข้ามีทางเลือก ก็ได้ แต่เลี้ยงข้าวข้าด้วยนะ พอดีถังแตก” ซามูเอลบ่น“มีคนมาหาลื้อน่ะ นั่งอยู่ที่โต๊ะที่ลื้อนั่งประจำนั่นล่ะ”ซามูเอลพยักหน้ารับรู้ เขาเดินเข้าไปเห็นมีชายรูปร่างสูง ผมสีดำ ตาสีดำ หน้าตาคมคาย แต่กายด้วยเสื้อผ้าสีม่วงและมีผ้าคาดหัว ข้างตัวมีดาบติดห่วงเก้าห่วงที่สัน ที่โต๊ะมีอาหารเต็มโต๊ะ “ก
اقرأ المزيد
ตอนที่ 9 น.หนูปีศาจ
คณะเดินทางมาถึงดินแดนเศาะบาแล้ว แม้ที่นี่จะเป็นดินแดนแห่งทะเลทรายแต่ จุดที่ตั้งเมืองกลับดูคึกคัก ถึงจะเพิ่งมีการโจมตีจากพวกมนุษย์หนู แต่ก็ไม่ได้ทำให้ที่นี่ลดความคึกคักลงไปเลย แม้แต่น้อยที่นี่ขายสินค้าหลายอย่าง แต่มีอย่างหนึ่งที่ดินแดนมีขายแบบไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีคือ ทาส ซึ่งทาสส่วนใหญ่ของที่นี่นั้นเป็นเอลฟ์ ชีวิตของเอลฟ์ในดินแดนนี้ไม่ค่อยสวยงามนักคือ เพราะมีงานหลายอย่างต้องการแรงงานมากแต่มนุษย์ไม่ทำ ส่วนโดวาฟในเมืองจะมีเกียรติในฐานะ ช่างและพ่อค้า เลยต้องใช้เอลฟ์แทน มีชายร่างผอม สูง หัวโล้น แต่งกายด้วยเสื้อผ้าทำจากหนังเสือและขนนกยุง เขาเป็นนักบวชประจำเมือง สำหรับดินแดนเศาะบาแล้วนักบวชคือจอมเวทย์และอภิสิทธิ์ชนว่ากันว่าราชายังต้องฟังที่เขาพูด “ขอเทพเจ้าราอวยพรพวกเจ้า ขอบคุณมากที่ยอมมาตามคำเชิญ ข้าชื่อ ฟาธีหัวหน้าหน้านักบวช ขอเชิญทุกท่านที่โต๊ะลงทะเบียนได้” “ไม่ต้องให้เทพอวยพรหรอก แค่จ่ายเงินตรงเวลาก็พอ” ซามูเอลพูด กายสะกิดเป็นเชิงเตือน “อย่าพูดอะไรส่งเดชเดี๋ยว ก็ได้โดนหิ้วไปหรอก”ทุกคนไปที่โต๊ะลงทะเบียน และได้รับมอบกำไล มิก้ามองมันอย่างประหลาดใจ กาย
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status