บทที่ 16

‘จ๊ะ เดี๋ยวฉันบอกต้นให้’ แตงกวาส่งข้อความไปหาดอกแก้วก่อนที่เธอจะวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมแล้วนอนต่อ ในขณะที่ดอกแก้วเธอได้อ่านข้อความของแตงกวาแล้ว เธอจึงเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าแล้วเดินไปเยี่ยมแม่ของเธอพลางนึกให้กำลังใจตัวเอง

‘สู้สู้นะ ดอกแก้ว’ ดอกแก้วคิดในใจก่อนที่จะเดินต่อไป

หกปีผ่านไป

ตลอดระยะเวลาหกปีที่ผ่านมา ดอกแก้วที่ปัจจุบันเธอมีอายุอยู่ในวัยยี่สิบเก้าปี เธอยังอาศัยอยู่ที่บ้านหลังเดิมของเธอ แต่ตอนนี้แม่ของเธอเสียชีวิตลงแล้ว แม่ของดอกแก้วพึ่งจะเสียชีวิตไปเมื่อสองเดือนที่ผ่านมา ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาหกปีมีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้นมากมายกับดอกแก้ว สองปีแรก แม่ของดอกแก้วอยู่ที่โรงพยาบาลตลอดเพื่อฟื้นฟูร่างกาย แต่ถึงจะฟื้นฟูร่างกายขนาดไหนแม่ของดอกแก้วก็กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงแต่ก็ยังสามารถสื่อสารพูดคุยกับเธอได้ ส่วนดอกแก้วช่วงที่แม่ของเธออยู่ที่โรงพยาบาลดอกแก้วก็ทำงานประจำของเธอมาตลอดสองปีจนแม่ของเธอออกมาจากโรงพยาบาลกลับมาพักฟื้นอยู่ที่บ้านเธอจึงจำเป็นต้องตัดสินใจลาออกมาจากงานประจำเพื่อดูแลแม่ที่กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง

‘เพราะเธอไม่ไว้ใจใครให้มาดูแลแม่ของเธอแล้วเธอก็อยากดูแลแม่ของเธอเองด้วย เธอพอจะมีเงินเก็บจากการทำงานประจำของเธออยู่บ้างแล้วเธอก็ทำขนมไทยขายซึ่งเป็นสูตรของแม่ที่แม่เคยทำขายแล้วเธอเป็นลูกมือ เธอขายดีพอสมควร รายได้ก็ราวๆหนึ่งหมื่นถึงสองหมื่นบาทต่อเดือนซึ่งเพียงพอต่อการดำรงชีวิตของเธอกับแม่ แต่เมื่อประมาณห้าเดือนก่อนที่แม่ของเธอจะเสียชีวิตมีเจ้าหนี้มาหาเธอที่บ้าน เจ้าหนี้คนนั้นชื่อชัย หรือเธอเรียกว่าลุงชัย เขามาพร้อมกับโฉนดที่ดินบ้านหลังนี้ที่เธอกับแม่อาศัยอยู่ซึ่งแม่ของเธอซื้อไว้ ลุงชัยมาบอกกับเธอว่า พ่อของเธอได้เอาโฉนดที่ดินบ้านหลังนี้ไปจำนองไว้กับ เสี่ยชัช ซึ่งเป็นเจ้าของบ่อนการพนันเพื่อนำเงินไปเล่นการพนัน ดอกแก้วรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากเธอไม่คิดเลยว่าพ่อของเธอจะแอบเอาโฉนดที่ดินบ้านหลังนี้ซึ่งเป็นที่อยู่ที่กินที่ซุกหัวนอนที่เดียวและเป็นทรัพย์สินของแม่เธอไปจำนองไว้ ตอนแรกเธอก็ไม่เชื่อคิดว่าเป็นโฉนดปลอมหรือเปล่าเพราะเท่าที่รู้แม่ของเธอก็ใช้หนี้ให้พ่อไปหมดแล้วแต่พอเธอขึ้นมาค้นหาโฉนดที่ดินภายในบ้านเธอก็หาไม่เจอ พยายามหาเท่าไรก็หาไม่เจอ จนเธอสงสัยว่าพ่อของเธอคงจะแอบขโมยไปแล้วเอาโฉนดไปจำนองจริงๆ เมื่อเธอรู้ว่าพ่อของเธอได้นำโฉนดไปจำนองจริงๆ เธอจึงพูดคุยกับลุงชัยที่หน้าบ้านเพราะไม่อยากให้แม่ของเธอที่นอนป่วยติดเตียงอยู่ในบ้านรู้เพราะกลัวว่าแม่จะเครียด ลุงชัยเป็นลูกน้องของเสี่ยชัชที่เสี่ยชัชส่งมาเก็บหนี้ ที่เธอเรียกว่าลุงชัยเพราะลุงชัยบอกว่ารู้จักและเป็นเพื่อนกับพ่อของเธอแล้วเคยเห็นเธอตอนที่เธอยังเป็นเด็ก เธอเองก็จำไม่ได้ เธอถามลุงชัยว่าทำไมถึงปล่อยให้เวลาผ่านมาหลายปีถึงเพิ่งมาเก็บหนี้แล้วมาบอกเธอตอนนี้ว่าพ่อได้เอาโฉนดบ้านไปจำนอง

‘ทำไมลุงถึงปล่อยให้เวลาผ่านมาหลายปีถึงเพิ่งมาเก็บหนี้แล้วเพิ่งมาบอกหนูตอนนี้ว่าพ่อเอาโฉนดไปจำนองแล้วไปเป็นหนี้อีก’

‘ก็ลุงไม่รู้...ลุงเองก็จำไม่ได้...ก็ไอ้ศรมันหายไปเลยไม่มาที่บ่อนเลยตั้งหลายปีแล้วก็ติดต่อไม่ได้ด้วยลุงเองก็ไม่ได้สนใจที่จะไปตามหามัน จนเสี่ยชัชเขานึกขึ้นมาได้แล้วไปเห็นโฉนดที่ดินบ้านที่ไอ้ศรมันเอามาจำนองไว้กับเสี่ยแล้วไหนจะเงินก้อนจำนวนสองล้านกว่าบาทที่มันติดเสี่ยไว้อีกเพราะมันเสียพนัน จนลุงต้องตามหามันตามคำสั่งของเสี่ยจนรู้ว่ามันโดนรถชนตายเสียชีวิตไปแล้วก็เลยตามมาที่บ้านหลังนี้ต่อเลย’

‘อ๋อ...’

‘แล้วแม่เอ็งเป็นไงบ้าง ปราณีน่ะ’

‘แม่ป่วยติดเตียงจ๊ะลุง หนูไม่อยากให้แม่รู้เรื่องนี้ เอาเป็นว่าหนูจะทยอยใช้คืนให้แล้วกัน แต่หนูไม่ได้มีเงินมากนะลุง’

‘อือ เดี๋ยวลุงลองคุยกับเสี่ยเขาให้ เอ็งส่งผ่อนจ่ายได้เท่าไรล่ะ’

‘เฮ้อ..เดือนละ 5000 ได้ไหมลุง’

‘เออ เดี๋ยวลุงลองคุยกับเสี่ยให้’

สุดท้ายลุงชัยไปคุยกับเสี่ยชัชเจ้าของบ่อน เสี่ยชัชไม่ยอมบอกให้เธอต้องส่งเดือนละหนึ่งหมื่นบาทเป็นอย่างน้อย เธอจึงต้องส่งเงินเพื่อใช้หนี้ที่พ่อของเธอก่อขึ้นเดือนละหนึ่งหมื่นบาทไม่งั้นบ้านของเธอจะถูกยึด เธอจึงจำเป็นต้องจ่ายเงินในจำนวนนี้ รวมแล้วหนี้ที่เธอต้องจ่ายทั้งหมดทั้งเงินสดรวมค่าไถ่โฉนดบ้านเป็นจำนวนเงินทั้งหมดสี่ล้านกว่าบาท หนี้ที่เป็นเงินสด สองล้านบาทเศษๆและหนี้บ้านอีกสองล้านบาท ลุงชัยบอกเธอว่าเสี่ยชัชใจดีไม่คิดดอกเบี้ยให้แล้วเพราะเห็นว่าหนี้มันนานแล้ว เธอไม่เคยเจอเสี่ยชัชหรอกจะคุยกันผ่านลุงชัยเท่านั้น เธออยากขอคุยกับเสี่ยชัชเพื่อขอประนอมหนี้แต่ลุงชัยบอกว่าเสี่ยไม่ว่างก็เลยต้องคุยผ่านลุงชัยแทนแล้วทำสัญญากู้เงินไว้เพื่อเป็นหลักฐาน สุดท้ายเธอต้องส่งเงินให้เจ้าหนี้จนเงินแทบไม่เหลือเก็บ ทั้งจ่ายเงินให้เจ้าหนี้เพื่อให้มีที่ซุกหัวนอนต่อไปและรักษาสมบัติชิ้นสุดท้ายของแม่เอาไว้ ไหนจะเงินที่ต้องใช้ดูแลแม่ที่เป็นผู้ป่วยติดเตียงค่าใช้จ่ายภายในบ้านอีก ขนมไทยที่เธอทำขายก็ขายได้เท่าเดิมไม่ได้มากขึ้นหรือน้อยลงจนแม่ของเธอเสียชีวิตเธอก็ต้องใช้เงินมาจัดพิธีศพ จนถึงตอนนี้เงินของเธอก็เริ่มร่อยหรอลงไปในขณะที่เธอยังต้องจ่ายหนี้เหมือนเดิมจนตอนนี้เธอเหลือเงินติดตัวอยู่แค่สองพัน เธอพยายามหางานประจำทำมาตลอดสองเดือนหลังจากที่แม่ของเธอเสียชีวิตเพราะรายได้จากการขายขนมไทยอย่างเดียวมันไม่แน่นอนและไม่เพียงพอบางครั้งขายดีก็ดีไปแต่บางครั้งก็ขายไม่ดีรายได้หายไป มันไม่แน่นอนแล้วยิ่งช่วงหลังเธอก็ขายไม่ค่อยดีด้วยบางเดือนขายได้ไม่ถึงหนึ่งหมื่นบาทเพราะด้วยปัญหาเศรษฐกิจคนซื้อก็น้อยลง เธอพยายามหางานทำจนถูกเรียกสัมภาษณ์ตามบริษัทบ้างแต่ก็ยังไม่มีใครรับเธอเข้าทำงานสักที อาจเพราะว่าเธอไม่ได้ทำงานประจำมานานเพราะต้องออกมาดูแลแม่ที่ป่วย เธอโทรไปถามพี่กิ๊ฟเจ้าของร้านเบเกอรี่ที่เธอเคยทำงานพาร์ทไทม์ด้วยว่าพอจะมีตำแหน่งงานที่ร้านว่างไหมแต่พี่กิ๊ฟก็บอกว่ายังไม่มี แล้วเธอก็โทรหาแตงกวาเพื่อนของเธอด้วยว่าบริษัทของต้นพอจะมีตำแหน่งงานว่างไหมแต่บริษัทของต้นซึ่งแตงกวาเป็นเลขาอยู่ก็ยังไม่มีตำแหน่งงานว่าง...เฮ้อ งานก็หายากประสบการณ์ของเธอในการทำงานก็ไม่ได้เยอะ อายุก็ใกล้จะสามสิบแล้วด้วย เฮ้อ....จริงๆพรุ่งนี้เธอก็มีไปสัมภาษณ์งานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาของท่านประธานบริษัท บริษัทที่เรียกเธอไปสัมภาษณ์นี้ชื่อว่า อาร์พี พร็อบเพอร์ตี้ ดีไซน์ แอนด์ คอนสตรัคชั่น ซึ่งเป็นบริษัทธุรกิจก่อสร้างอสังหาริมทรัพย์ ที่เธอไปสมัครงานไว้แล้วเอชอาร์ของบริษัทก็เรียกเธอไปสัมภาษณ์ในวันพรุ่งนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะรับเธอเข้าทำงานไหม แต่เธอก็ต้องไปต้องไม่ทิ้งโอกาสทุกอย่าง พรุ่งนี้เธอจะไปสัมภาษณ์งานแต่พรุ่งนี้ลุงชัยจะมาเก็บหนี้จากเธอแต่เช้าเพราะพรุ่งนี้ก็สิ้นเดือนแล้ว เธอคงต้องขอผัดผ่อนหนี้กับลุงชัยไปก่อนขอให้ลุงชัยช่วยพูดกับเสี่ยชัชเจ้าหนี้ของเธอเพราะเธอไม่มีเงินจริงๆแล้วขอให้พรุ่งนี้เธอได้งานทำด้วยเถิด’ ดอกแก้วนั่งคิดในใจอยู่ที่ห้องนอนด้วยความรู้สึกกลุ้มใจ

“แม่เป็นกำลังใจให้แก้วด้วยนะ” ดอกแก้วเอ่ยพูดก่อนที่เธอจะล้มตัวลงนอนที่เตียงพลางเอามือก่ายหน้าผากทั้งน้ำตา