LOGINDahan-dahan niya akong sinusubuan ng lugaw. Mainit-init pa iyon, at tama lang ang timpla—hindi maalat, hindi rin matabang. Nakakagaan sa pakiramdam. Para bang bawat subo ay unti-unting nagpapawi ng sakit at pagod na nararamdaman ko.Tahimik lang kami.Matapos niya akong tulungang makain at mapainom, marahan niyang pinunasan ang aking labi gamit ang napkin.“Salamat…” mahina kong sabi.Bahagya lamang siyang tumango, walang gaanong emosyon sa mukha. Ngunit may kakaibang pag-iingat sa bawat galaw niya—isang bagay na hindi ko madalas makita mula sa kanya.Napansin niya ang dextrose sa aking kamay.Wala na itong laman.Marahan niyang hinawakan ang aking kamay.“Aalisin ko na ito. Tinuruan na ako ni Elizza kung paano.”“Elizza?” agad kong ulit, hindi maitago ang bahagyang pagsimangot.Ibig sabihin… narito rin siya?Hindi ko maintindihan ang sarili ko, pero sa tuwing naririnig ko ang pangalan ng babaeng iyon, parang may kung anong sumisikip sa dibdib ko.“Nilagnat ka kasi kahapon,” paliwanag
POV: ChantalIsang nakakasilaw na liwanag ang pilit na pumipigil sa aking muling pagdilat. Mabigat ang aking mga talukap, at tila may kung anong humihila sa akin pabalik sa dilim. Ngunit unti-unti kong nilabanan iyon, hanggang sa tuluyan kong maimulat ang aking mga mata.Agad kong naramdaman ang kirot na kumalat sa buo kong katawan.Nanigas ako sa higaan. Para akong na- stroke.Amoy ospital ang paligid—malinis, malamig, at may halong kemikal na hindi ko maipaliwanag. Ngunit nang tuluyan kong malinawan ang aking paningin, napagtanto kong wala ako sa isang tipikal na silid-ospital.Naroon ako sa isang napakagandang kwarto.Tahimik. Maaliwalas. Puno ng liwanag na sumisilip mula sa mga kurtinang bahagyang tinatangay ng hangin.Pamilyar. Ang silid na ito ay parang kilala ko kung saan matatagpuan.Napakabilis ng tibok ng puso ko.Dahan-dahan akong napatingin sa aking paligid—sa mga kurtina, sa disenyo ng dingding, sa mga muwebles na tila ba matagal ko nang kilala.“...Hindi maaari…”Mahina
“Baliw ka ba?” galit niyang tanong sa akin.Napakunot ang noo ko. Hindi ko agad maintindihan kung saan nanggagaling ang galit niya. Parang bigla na lang akong sinugod kahit wala naman akong alam na ginawa kong masama.“Ano?” sagot ko, bahagya kong itnaas ang aking kilay. “Bakit mo ako tinatanong ng ganyan?”“Jeremiah,” madiin niyang banggit sa pangalan ko, habang naniningkit ang kanyang mga mata, “alam mo ba kung bakit nilalagnat si Chantal?”Napairap ako nang bahagya. “Kung alam ko, bakit pa kita tatawagin dito?” sagot ko, may halong sarkasmo.Biglang napahigpit ang hawak niya sa kanyang clipboard.“Nabugbog ang katawan niya!” gigil niyang sabi.Sandali akong natigilan.“Nabugbog?” ulit ko, halatang naguguluhan. “Anong ibig mong sabihin?”“‘Yon mismo ang ibig kong sabihin,” sagot niya, halos pabulong pero ramdam ang galit. “Anong ginawa mo sa kanya kagabi?”“Ha? Wala akong ginawa,” mabilis kong tanggi.Tinitigan niya ako nang diretso, parang sinusukat kung nagsasabi ba ako ng totoo
POV: JeremiahNakatitig lang ako sa babaeng nakahiga sa kama.Maputla ang kanyang mukha. Halos wala nang kulay ang kanyang labi. Panay ang kanyang ungol, mahina pero tuloy-tuloy, parang may kinakalaban siyang sakit na hindi ko makita.Hindi pa rin bumababa ang lagnat niya.Humigpit ang hawak ko sa aking cellphone. Kailangan ko ng tulong—hindi basta tulong, kundi isang taong alam kung anong gagawin.Agad kong idinial ang numero ng isang taong kilala ko na.Ilang segundo lang, sinagot na niya ang tawag.“Hello?” maikli niyang sagot.“Pumunta ka sa Royal Village, Lot 18,” diretso kong sabi. “Gray at cream ang bahay. May stainless na gate. May swimming pool sa loob. May dalawang pine tree sa harap… at may maliit na flower garden.”Saglit siyang natahimik, marahil iniimagine ang lugar.“Anong gagawin ko diyan?” tanong niya, kalmado pero may halong pag-usisa.“May sakit si Chantal,” sagot ko, hindi inaalis ang tingin ko sa babae sa kama. “Mataas ang lagnat niya. Nagdedeliryo na siya. Tinata
Wala na akong maramdaman. Para bang tuluyan nang nanigas ang buong katawan ko, at kahit anong pilit kong isipin ay wala akong malinaw na alaala. Hindi ko rin alam kung nasaan ako ngayon. Ang tanging natatandaan ko lang ay ang mga kamay ni Jeremiah na maingat na binalot ako ng kanyang coat bago niya ako inilabas mula sa sasakyan na iyon.Pagkatapos noon, puro puti na ang alaala ko. Parang bigla na lang akong binitawan ng mundo at hinayaan sa kawalan. Wala akong panaginip. Wala ring tunog. Para akong tulog na tulog pero hindi mapayapa, parang lumulutang lang sa gitna ng katahimikan.Ang isa lang na nakakapagpagaan sa akin kahit papaano ay ang pag-alam na Sabado na bukas. Hindi ko kailangang pumasok. Pwede akong magpahinga kahit buong araw.*************Pagmulat ko ng aking mga mata kinabukasan, mabigat ang pakiramdam ng buong katawan ko. Para bang may nakadagan sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Tanging mahihinang ungol lang ang lumalabas sa akin dahil kahit magsalita ako ay parang
Posas sa magkabilang duloo ng tali!Ang itim na bagay na iyon, saan niya gagamitin?Kinuha niya ang aking sakong, at itinali iyon sa kabilang gilid. At ang isa pa, sa kabila naman.Nakataas ang dalawa kong paa, pabukaka. Kitang kita niya ang aking kabuuan.Nanlaki ang aking mga mata. Anong trip ng taong ito?Maya maya pa, hinubad na niya ang kanyang pantalon. Lumuhod siya sa tapat ng aking dibdib, saka ipinalo palo sa aking mukha ang mahabang bagay na iyon.Na- shock ako! ganito ba kalaki ang-- ganito ba talaga kalaki ang alaga niya?Inihampas hampas niya iyon ng malakas sa aking pisngi."Ahhh!" daing ko. Masakit iyon. Para akong pinapalo ng matigas na bote sa mukha."Open your mouth.." mahina niyang utos sa akin.Agad akong sumunod. Dahan dahan niyang ipinasok ang kanyang alaga sa makipot kong bibig. Nakahawak siya sa pinto ng sasakyan, habang nakatingin siya sa akin.Dahan dahan siyang umuulos at umaatras. Hindi naman niya ipinasubo lahat, pero sapat na iyon para mapaungol siya.Nag







