LOGINMatapos niyang sabihin iyon ay nanahimik ako. Doon ko naramdaman ang matinding bigat at hirap sa paggawa ng desisyon. Tama si Gia—wala siyang ipinaglalabang karelasyon, wala siyang sinasaktan na ibang tao, at wala siyang pakialam sa emosyon. Kung pumayag siya, mananatili siyang masunuring anak at walang mawawala sa kanya.Pero paano naman ako?Ang buong bigat ng sitwasyon ay bumagsak sa aking mga balikat. Kung ako ang tatanggi sa kasal na ito, ako lang ang lalabas na masama sa paningin ng aming mga magulang. Ako lang ang mapagbibintangang walang utang na loob habang nag-aagaw-buhay ang aking ama sa ospital. Ako lang ang mapapahamak dahil pwedeng bawiin sa akin ng pamilya ko ang posisyon ko sa kumpanya, ang mga ari-arian ko, at ang lahat ng pinaghirapan ko sa nakalipas na mga taon.At ang mas masakit pa rito, kung magpapadala ako sa takot at papayag ako sa kasal na ito para lang iligtas ang sarili ko, tuluyan nang mawawala sa akin si Leila. Masisira ko ang pangako ko sa babaeng nag-iis
"Bakit hindi ikaw ang gumawa ng paraan para sirain ang kasunduang ito?" tanong ko sa kanya habang nakatitig nang diretso sa kanyang mga mata. Hindi naman maaaring ako lang ang palaging sasalo ng sisi. Hindi pwedeng ako lang ang magiging masama at rebeldeng anak sa aming dalawa samantalang siya ay mananatiling malinis ang pangalan. Kung pareho naming ayaw ang pilit na kasal na ito, dapat lang na magtulungan kami.Subalit ang kanyang naging isinagot ang siyang nagbigay sa akin ng huling mitsa upang mapaisip talaga ako nang malalim. Doon ko napagtanto kung gaano katatag at katigas ang prinsipyo ng babaeng nasa harap ko."Magpakasal man ako sa iyo o hindi, Ephraim, sa totoo lang ay wala naman akong pakialam," seryoso at walang pag-aalinlangan niyang sagot habang dahan-dahang ibinababa ang kanyang tasa ng tea. "Ang konsepto ng pag-ibig ay hindi para sa isang katulad ko. Dahil katulad ng mga magulang natin, naniniwala ako sa fixed marriage. Para sa akin, negosyo at obligasyon lang ang kasal
Pagdating na pagdating namin sa loob ng magarang bahay, agad na sumalubong sa amin ang dalawang katulong na naka-uniporme. Yumuko sila bilang paggalang sa kanilang amo."Nakahanda na ba ang lahat ng iniutos ko sa inyo?" mataray ngunit pormal na tanong ni Gia sa mga ito."Opo, Ma'am... nakahanda na po ang mesa," sagot ng isang katulong."Sige, iwanan niyo na muna kaming dalawa," utos niya nang may awtoridad.Agad naman na nagpulasan at mabilis na umalis ang lahat ng mga nakapaligid sa aming staff para bigyan kami ng pribadong espasyo. Humarap sa akin si Gia at itinuro ang daan patungo sa kabilang kwarto. "Halika na sa dining area, kumain muna tayo ng hapunan, at doon natin simulan ang seryosong pag-uusap na ito."Sumunod ako sa kanyang likuran. Pagpasok namin sa silid-kainan, bumungad sa mesa ang napakasagana at mamahaling mga pagkain. Bagamat nakakatakam tingnan ang mga putahe, tila nawalan ako ng gana dahil sa bigat ng sitwasyon ko ngayon."Maupo ka," alok niya sa akin habang hinihil
Ang sunod-sunod, mabilis, at mapanuring katanungang iyon ng mga media ay agad na nagdulot ng matinding sakit sa aking ulo. Pagod ako sa biyahe at nag-aalala sa aking ama, pero ngayon ay naharap ako sa ganitong uri ng gulo.Bago pa ako makasagot nang pabalang dahil sa inis, mabilis na humawak si Gia sa aking kanang braso. Ipinakita niya ang kanyang pinakamagandang ngiti sa harap ng mga camera, ang ngiting sanay na sanay niyang ibigay bilang isang sikat na artista. Kalmado at maayos niyang sinagot ang mga tangong upang hindi kami magmukhang nagpapanic."Naku, hindi po ako buntis, pakiusap huwag po nating gawan ng maling kuwento," nakangiting sagot ni Gia sa mga reporter, habang marahan niyang hinahaplos ang braso ko upang pakalmahin ako. "Talagang matagal na pong plano naming magpakasal ni Ephraim, bago pa man mangyari ang lahat ng ito. At tungkol naman sa career ko, hindi naman ako titigil sa pag-aartista kahit ikasal kami. Iyon po ang naging malinaw na usapan namin ni Ephraim, dahil m
Muling naging seryoso at pormal ang anyo ng mukha ni Jeremiah, tila ba ipinapaalala sa akin na wala na kaming oras para sa mahabang kulitan. Tumingin siya sa kanyang relo bago muling humarap sa akin upang ibigay ang huling instruksyon."Ayusin mo na agad ang mga gamit mo, Ephraim. Huwag ka nang mag-aksaya ng bawat minuto," seryoso niyang bilin. "Ipapasundo kita sa sasakyan ng resort mamaya, pagkalipas ng eksaktong dalawang oras upang mabilis kang makarating sa airport."Tumango ako nang bahagya habang mabigat ang aking puso. Habang pinapanood ko si Jeremiah na tumatalikod upang iwanan kaming dalawa ni Leila para makapag-empake, alam ko na ang natitirang dalawang oras na ito ang magiging pinakamabilis ngunit pinakamahalagang sandali bago ko harapin ang katotohanang naghihintay sa akin sa Pilipinas.Mabilis naming inayos ni Leila ang aking mga gamit. Tahimik lang siya habang tinutulungan akong magtupi ng mga damit, ngunit ramdam ko ang bigat sa bawat kilos niya. Nang matapos kami, ba
"Ephraim! Buksan mo ito!"Isang pamilyar na boses ang sumunod sa malalakas na katok. Tinig iyon ng pinsan kong si Jeremiah.Agad akong lumayo nang bahagya kay Leila, binigyan ko siya ng isang mabilis na tingin na nagsasabing maghintay lang siya, saka ako mabilis na naglakad patungo sa pinto ng villa. Pagkabukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang aking pinsan. Medyo malamig at pormal ang kanyang anyo—na siyang literal at nakasanayan na naming hitsura niya araw-araw. Subalit sa pagkakataong ito, ang bahagya niyang suplado at seryosong tingin ay nabahiran ng isang napakatinding pag-aalala na bihirang-bihira kong makita sa kanya."Nabasa mo ba ang mga balita o ang mga messages sa phone mo?" diretsahang tanong niya sa akin, hindi na nag-abalang bumati pa."Alin? Aling balita?" nakakunot ang noo na tanong ko sa kanya. "Tumawag si Mommy kanina, pero alam mo naman 'yun, madalas siyang mag-panic para lang mapauwi ako.""Hindi ito laro, Ephraim. Si Tito Isaiah, nasa ospital ngayon," seryosong
Walang tao sa silid.Malinis ang kama. Maayos ang mga unan, parang hindi man lang ginamit. Wala na rin ang mga dokumentong kanina’y binabasa ni Jeremiah. Ang natira na lang ay ang banayad na amoy ng sabon at shampoo—amoy niya.Napakunot ang noo ko.“Huh? Umalis ba siya nang hindi nagpapaalam?” bulo
Martes na ako nakapasok sa opisina. Pagdating ko pa lang, agad kong napansin ang kakaibang eksena—mono block na upuan ang gamit nina Geraldine at Winona, kapalit ng dati nilang swivel chair. Bakit kaya?“Ano’ng nangyayari?” tanong ko kay Rodolf habang inilalapag ko ang bag ko sa mesa. "Bakit ganyan
Posas sa magkabilang duloo ng tali!Ang itim na bagay na iyon, saan niya gagamitin?Kinuha niya ang aking sakong, at itinali iyon sa kabilang gilid. At ang isa pa, sa kabila naman.Nakataas ang dalawa kong paa, pabukaka. Kitang kita niya ang aking kabuuan.Nanlaki ang aking mga mata. Anong trip ng
“Ano ba! Nasasaktan ako!” pilit kong sigaw habang tinatanggal ang kamay niyang mahigpit na nakahawak sa akin. Ngunit tila bakal ang kanyang mga daliri—hindi ko siya matinag. Mukhang wala siyang balak na pakawalan ako. Ano bang nangyayari sa kanya?Hindi ko na kinaya. Nagsimulang pumatak ang aking m







