MasukPAPASOK na ako sa aking condo unit, ng may biglang humablot sa aking braso. Hinila niya ako. Masakit iyon. Maging ang pagdiin ng kanyang mga daliri sa aking balat, ay nagbibigay ng markang hindi basta mawawala."Aray! ano ba!" pumiksi ako at hinila ang aking braso. "Ano bang ginagawa mo?!"Nakatingin sa akin si Jansen. Puno ng kadiliman ang kanyang mga mata. Parang nais na niya akong durugin sa tingin na iyon. Kung nakakamatay lang ang titig, malamang, naging abo na ako.Humawak siya sa kanyang baywang matapos hawiin ang kanyang coat. Napatalikod siya sa akin, saka parang bulateng inasinan na hindi mapakali sa kinatatayuan."Humingi ka ng tawad kay Veroica," hindi iyon pagsasabi lang. May diin ang bawat salita ni9ya. Malinaw na isa iyong pag uutos.Nagpkawala ako ng mapait na tawa. Hindi ko akalaing ganito pala kakitid ang utak ng fiancee ko. Hihingi ako ng tawad sa taong nanakit sa akin?"Huh!" napaismid ako, "hihingi ako ng tawad? baka nakakalimutan mo? sinampal mo ako!" inis kong
Nagulat din si Jansen sa kanyang ginawa. Tinangka niya akong lapitan, subalit agad na nagreklamo si Veronica.“Jansen, ang sakit ng bukong bukong ko. Parang may naipit na ugat..” Umarte si Veronica na parang napilay. Napakahusay umarte ng babae sa aking harapan. Bakit kaya hindi na lang siya nag artista?Nagmamadali siyang nilingon ni Jansen at inalalayan, “anong masakit? Ayos ka lang ba?”“Medyo nahihirapan akong maglakad. Parang.. Pakiramdam ko, namamaga ang bukong bukong ko.” Mangiyak ngiyak na sumbong ng babae.Agad na binuhat ni Jansen si Veronica. Matapos iangat, nilingon niya ako.“Mag usap na lang tayo mamaya..” sabi niya sa akin, sabay tumalikod.Kitang kita ko ang kislap at ang ngisi ni Veronica. Tila ba inaasar niya ako.Parang sinasabi niyang kahit anong gawin ko, sa huli, siya pa rin ang pipiliin ni Jansen.Nakuyom ko ang aking kamao ng mahigpit. Halos bumaon na ang aking kuko sa aking mga palad.Hindi ako makapaniwala, na madaling napapaikot ni Veronica si Jansen. Bakit
“MISS GRAY,” bahagyang yumukod ang lalaki at ngumiti sa akin, “Ako po si Lionel Briones, assistant po ako ni Mr. Smith. Ako po ang mag aasikaso sa inyo habang nagpapagaling po kayo. Kahit ano pa po ang kailangan niyo, sabihin niyo lang po sa akin.”Maya maya pa, may isang nurse na pumasok sa loob. Nakangiti din siya ng lumapit kay Lionel, saka ako tiningnan.“Miss Gray, siya po si Nurse Jai. Siya po ang itatalagang mag aalaga sa inyo habang nakaratay kayo dito.”“Teka–” nalilito na ako. Sino ba ang Mr. Smith na yun at parang masyadong concern sa akin? “Nasaan ba si Mr. Smith?”“May inaasikaso po siya ngayon. Huwag po kayong mag alala.. Pupunta din po siya dito.” tugon ni Lionel sa akin.Kailangan kong makilala ang taong iyon, para makapagpasalamat ng personal. Subalit uunahin ko muna ang walang hiya kong boyfriend at ang kanyang secretary na walang kasing kapal ang mukha.Inis na inis ako sa tuwing naaalala ko ang nangyari.May mga bagay talaga na kahit isinubo muna, lulunukin lang ng
SUMISIGID ang amoy ng disinfectant sa aking ilong. Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata. Ang unang bumungad sa akin ay ang puting kisame na parang ulap sa kalangitan.‘Pumanaw na ba ako?’ iyon ang una kong naitanong sa aking sarili.Biglang luminaw ang aking pandinig. Rinig na rinig ko ang IV drip na tumutulo. Dahan dahan kong itinaas ang aking mga kamay. Nakatusok sa kaliwang kamay ko ang dextrose.Inilingon ko ang aking ulo sa kanan, walang tao. Sa kaliwa naman, wala din. Nag iisa pala ako sa silid na ito.Hindi ko na maalala kung paano ako nakarating dito, subalit malinaw sa akin ang alaala bago ako nawalan ng malay.Ang sapilitang pagpapakain sa akin ng seafoods.Ang tusong ngiti ni Veronica habang buhat siya ni Jansen.At ako, habang nahuhulog sa upuan.Natatandaan ko pa ang huling sinabi ko sa kanya nung kainin ko ang pagkaing ibinigay niya sa akin..“Kakainin ko ito.. Pero bayad na ang utang na loob ko sayo.”Huminga ako ng malalim. Panahon na talaga, para bitiwan ko an
“AKO naman talaga ang mahal ni Jansen. Ginagamit niya lang si Chantal para sa kanyang pag angat. Once na makuha na niya ang buong control sa company, itatapon na niyang parang basahan ang babaeng yun,” tinig iyon ni Veronica.Umaalingawngaw iyon sa loob ng banyo. Hindi man lang sila nagcheck muna ng mga cubicle bago nag usap ng ganoon. Agad kong inilabas ang aking recording pen, at inirecord ang naging usapan nila.“Pero. Ikakasal na sila di ba?” Tanong ng babaeng kasama niya.“Gag*! Paano nga magpapakasal s Jansen kung ako yung gusto niya? Isa pa, kababae niyang tao, para siyang linta. Tapos ke arte arte pa niya. Sabi nga ni jansen, sa noo at pisngi niya lang nahahalikan si Chantal. May pa reserve reserve pang nalalaman sa sarili. My god! Anong year na ba ngayon? 2026 na! Uso pa ba sa mga babae ang pa-demure? Masyado niyang bina-value ang p*kpek niya. Bakit, perfume ba amoy nun?”Nagtawanan ang mga kasama niya sa kanyang sinabi.“Grabe ka naman talaga. Mabait pa naman si ma’am chant
“CHANTAL!” Malakas ang tinig ni Jansen habang sinasalubong niya ako sa pasilyo ng aking opisina, “saan ka galing? Pumunta ako sa bahay niyo kanina, sabi ng katulong, hindi ka daw doon natulog!”Medyo nainis ako. Siya pa talaga ang may karapatang tanungin ako ng ganito, gayung siya ang nakalimot sa anniversary namin kagabi?Kung hindi dahil sa myday ng isa niyang kaibigan, hindi ko malalaman kung nasaan siya.Ayoko muna sana siyang makausap, kaya sinubukan ko siyang lagpasan. Subalit hinarangan niya ako. Hinawakan niya ang aking pulso, saka niya ako hinila.“Wag mo akong balewalain, kinakausap kita!” Gigil niyang sabi sa akin.Iwinaksi o ang kanyang kamay, saka tinitigan ko siya sa mata.“Bakit mo naman ako naisipang puntahan?” “Anong bakit? Malamang, nobya kita, at nais kitang sunduin!” Sagot nita.Napangisi ako, saka napahawak ako sa aking baywang. Inilagay ko ang aking dila sa ilalim ng pang ibaba kong labi, saka ako huminga ng malalim at pilit na nagtitimpi.“Nasaan ka kagabi?” Bl







