MasukAng bawat segundo ng katahimikan sa pasilyo ay tila naging lason. Ang higpit ng pagkakahawak ni Elliot sa aking braso ay hindi na isang yakap ng proteksyon, ito ay kapit ng isang taong handang bumasag ng buto kapag napatunayang nagtaksil ako.
Nagdilim ang kanyang mga mata habang nakatitig sa akin. Ang kanyang mapanuring tingin ay tila hinuh
Elena’s POVNapatingin ako sa labas ng bintana ng hallway ng condominium, tanaw ang malawak at madilim na kalangitan ng lungsod. Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan ko habang pabalik-balik sa aking isip ang pamilya ni Jessica, o mas kilala ngayon bilang si Audrey.Ang mga San Fernando.Hindi lang si Jessica ang nakataya rito. Ang dami at ang lalim ng mga kalaban na nakapaligid sa kanilang pamilya ay tila isang malaking galamay ng pugita na hindi pa tuluyang nailalantad sa liwanag.Masyadong malawak ang kanilang imperyo, at kasabay ng kapangyarihang hawak nila ay ang masidhing galit ng mga taong nagtatago sa anino, mga kalaban na handang pumatay sa oras na makita ang kaunting kahinaan.
Elena’s POVNakaabang pa rin ang aking kanang kamay sa hawakan ng baril sa ilalim ng aking coat nang dahan-dahang bumaba ang salamin ng kotse ni George. Sinalubong ko ang kaniyang seryosong tingin.“Good evening, Elena,” bati niya, pilit na pinapakalma ang kaniyang sarili, ngunit bilang isang ahente, rinig ko ang bahagyang panginginig sa kaniyang boses.Agad kong binitawan ang aking armas at pinalitan ng isang pormal at magaan na ekspresyon ang aking mukha.“George! Kumusta? Magandang gabi rin.”“Can we invite you for a drink? May gusto lang sana akong malaman. And…” bigla siyang napahinto at lumingon sa paligid ng madilim na parking garage, tila
Elena’s POVHindi ako pwedeng magkamali. Ang mga mata ng isang ahente ay hindi nadadaya ng simpleng guni-guni. May kakaiba sa labas ng gusali, hindi guni guni ang nakita ni Audrey kung hindi totoong tao.Mabilis ngunit walang tunog akong kumilos. Lumabas ako ng gallery gamit ang fire exit sa gilid at mabilis na umikot patungo sa likod ng building, sa mismong bahagi kung nasaan ang bintana ng opisina ni Jessica/Audrey sa ikalawang palapag.Agad na sumalubong sa akin ang masukal na garden na napaliligiran ng matataas na halaman at ornamental na mga kawayan. Ang hangin dito sa likod ay mas malamig, tila may dalang banta. Nanatiling nakahawak ang kanang kamay ko sa dulo ng a
Elena’s POVNgunit hindi siya natinag. Pinagmasdan niya ako nang mabuti, nanliliit ang kaniyang mga mata na tila may binabasa sa aking mukha. Hindi siya naniniwala sa akin.Pakiramdam ko, unti-unti nang nabibitak ang maskara ko sa harap niya. May kung anong misteryoso at malamlam sa kanyang aura ngayon.Bigla, napatigil siya. Napapikit ang kanyang mga mata at napahawak siya sa kanyang ulo.“Ahh!” Isang daing ng matinding sakit ang kumawala sa kaniya, parang may kung anong pumupunit sa loob ng kanyang bungo.“Miss Audrey! Audrey, are you okay?” Halos may panginginig ang boses ko habang lumalapit sa kanya.Bigla akong kinabahan at tatawag na
Elena’s POVNakatulog pala ako sa ibabaw ng mesa. Sinalubong ng aking namumungay na mga mata ang liwanag mula sa nakabukas pa ring laptop, kung saan nakalatag ang mga litratong nakuha ko kagabi mula sa opisina ng mga Lacraso.“Haaay...” Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan ko.Wala. Wala akong nakuha kahit isang kahina-hinalang impormasyon. Ang lahat ng nandoon ay puro malilinis at legal na kontrata.Napahawak na lang ako sa aking ulo, tila sumasabay ang kirot niyon sa bigat ng frustration na nararamdaman ko. Limang taon na akong nagmamasid, pero parang palaging may isang hakbang na nauuna sa akin ang mga Lacraso.Inayos ko ang aking sarili bago lumabas ng kwarto. Doon, dinatnan ko si Ethan
Sage’s POVIsang tipid na ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang nakatanaw mula sa bintana ng aking kotse. Sa 'di kalayuan, nakita kong tumatadyak sa inis at nanggigigil si Elena habang naghihintay ng sasakyan.“Stubborn woman,” bulong ko sa sarili, habang pilit na pinapawi ang kirot sa aking kaliwang pisngi. Malakas siyang manuntok, pero mas masakit pala siyang sumampal.Nang masiguro kong ligtas siyang nakasakay sa taxi at walang anumang kahina-hinalang sasakyang sumusunod sa kaniya, mabilis kong binalot ng seryosong tingin ang aking mukha. Inapakan ko ang gas at pinaharurot ang aking Aston Martin patungo sa aming hideout.Dumiretso ako sa loob at dinatnan si Ron na kasalukuyang kumakain ng ramen.
George’s POV“Ey, Nick, are you okay? What happened?” tanong ko, kita kong tila nag-aapoy siya sa galit. Hindi niya ako pinansin. Diretso siyang naglakad palayo sa villa, mabilis, mabigat ang bawat hakbang.“Where are you going? Balik ka agad, ha? Nakahanda na ang dinner!” sigaw ko. Madilim na, at
Audrey’s POV“It’s getting cold… kailangan na siguro nating umahon,” yaya ko, habang pinipisil ang braso kong nanginginig sa lamig.“Yes, you’re right. Gumagabi na rin. Let’s go, Elena.” dagdag ni ScarlettPag-ahon namin, muntik pa akong mapatigil. May nakatayong lalaki sa harap namin, pamilyar ang
Scarlett’s POVGeorge is right, we badly need this vacation. Sobrang gaan ng pakiramdam ko habang pinagmamasdan ang lahat, nakangiti, nagtatawanan, enjoying every moment. Para bang nawala lahat ng bigat. Sobrang saya ang naging kapalit ng limang taong lungkot na aking naramdaman. Isang kaligayahan
Nick’s POVDahil sa inis ni Aiah sa pagkasira ng castle niya, napagdesisyunan naming umakyat na sa villa. Pagpasok namin, nadatnan namin sila Scarlett at George sa receiving area. Malaki ang villa na ito, may apat na kwarto. Kame ni Dylan may sarili kaming villa sa kabila, pero dito sila Scarlett n







