2. Bölüm

"Alo? Aylinciğim, abini mi özledin?"

Abim öyle içten gülümsüyordu ki arayanın Aylin olduğu belliydi.

Bir zamanlar bütün sevgisini bana veren, tüm dünyayı önüme sermek isteyen o abim...

Şimdi sadece bu iki yüzlü, sinsi kızın gözünün içine bakıyordu.

"Biraz bekle Aylinciğim. İşimi bitirir bitirmez yanındayım... Tamam, biliyorum. Kendime dikkat ederim."

Uzun uzun tembihlerde bulundu. Karşı taraf bir şey söylemiş olmalı ki sesi aniden buz kesti: "Sen hiç canını sıkma. Mezuniyet tezinin seninkinden kopyalandığını Selin'e kendi ağzıyla itiraf ettireceğim. Gerekirse döve döve kabul ettiririm."

"Tamam Aylinciğim, üzülme artık. Ben dönene kadar uslu uslu evde bekle. Bu aralar dışarısı hiç güvenli değil. Bir yere çıkarsan mutlaka bana haber ver, tamam mı?"

Abimin o yumuşak ve şefkatli sesini dinlerken kendime acıyarak gülümsedim.

O benim öz abimdi ama öz kız kardeşinin sözlerine inanmak yerine, sokaktan bulup getirdiği bir yabancıya inanmayı seçmişti.

"Asıl benim tezimi kopyalayan oydu! Neden bir kez olsun bana inanmadın ki!" diye haykırdım içimden.

"Bu arada abi, pazar akşamı mutlaka gel olur mu? Sana bir sürpriz hazırladım."

Aylin'in tatlı sesi telefondan duyuldu.

İçimde aniden tehlike çanları çalmaya başladı. Panik içinde abimin kolunu sarsmaya çalıştım, sesim korkudan titriyordu: "Hayır! Gitme! Abi! Aylin... O bir deli!"

Fakat abim benim varlığımı hissedemiyordu.

O sadece sevgi dolu bir tebessümle, gözlerindeki o sonsuz şefkatle, "Merak etme. Bu davayı mümkün olan en kısa sürede bitirip eve döneceğim." dedi.

***

Telefonu kapattıktan sonra Zafer Amca'nın hâlâ kaşlarını çatmış olduğunu görünce gülümseyerek, "Tamam Amirim. Ben kurbana bir kez daha bakayım. Belki yeni bir ipucu bulurum. Sen kafana takma artık!" dedi.

Zafer Amca onu kolundan tuttu. "Dur bir dakika. Az önce Selin'i aradım ama ulaşamadım. Bir de sen dene, senin telefonunu mutlaka açar."

Abim elini umursamazca salladı. "İşim başımdan aşkın, onunla uğraşacak vaktim yok."

Zafer Amca onu ikna edemeyeceğini anlayınca çaresizce iç çekti.

Abim arkasını dönüp otopsi odasına girdi ve bir kez daha cesedimin karşısına geçti.

Gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Uzun süre kendini toparlamaya çalıştı, sonra eldivenlerini taktı ve cesedimi titizlikle incelemeye başladı.

Birden bakışları keskinleşti ve sıkıca elimi tuttu.

İçimden bir şey koptu sanki.

"Sonunda beni tanıyacak mı?" diye düşündüm.

Bileğimin iç kısmında hilal şeklinde hafif bir yara izi vardı; küçükken dağda birlikte kaybolduğumuzda bir ağaç dalının çizmesiyle oluşmuştu.

O zamanlar abim kendini suçluluktan yiyip bitirmiş, küçük mendiliyle yaramı sarmış ve beni eve kadar sırtında taşımıştı.

Yıllar geçtikçe iz silikleşmişti. Ama benim için o yara izi, en değerli anılarımızdan biriydi.

Bu izi gördüğü an beni kesinlikle tanıyacağından emindim.

Tam o sırada halam aradı.

"Mert oğlum, Selin yanında mı? Bu çocuk ne telefona bakıyor ne de mesajlara cevap veriyor."

Halam, annemle babam öldükten sonra beni gerçekten önemseyen tek akrabamdı. Onu düşününce içim sızladı.

Abimin sesi aniden öfkeyle gerildi: "Hala, onu boş ver. Gün geçtikçe daha da şımarıyor. Artık kimseyi takmıyor."

"Ah be oğlum, yine ne oldu size? Mert, bak evladım, Selin senin miden hassas diye gidip beslenme uzmanlığı eğitimi aldı, sırf senin için yemek yapmayı öğrendi. O Aylin ne olursa olsun dışarıdan gelen biri..."

Halam onu yumuşatmaya çalışıyordu.

Ancak abim halamın lafını sertçe kesti, yüzünde tiksinti dolu bir ifade vardı: "Hala, lütfen onu Aylin'le kıyaslama. Onun içi fesat, ağzından bir tek doğru söz çıkmaz. Şimdi de ortadan kaybolup bizi peşinden koşturduğunu sanıyor, oyun oynuyor. Onun kaprisleriyle uğraşacak vaktim yok benim."

"Neyse hala, çok işim var. Sonra konuşuruz."

Halam cevap bile veremeden telefonu kapattı.

Muhtemelen birinin yine benden bahsetmesi asabını bozmuştu; bileğime şöyle bir baktı ve eldivenlerini öfkeyle çıkarıp attı.

İşte böylece abim, beni tanıma fırsatını kendi elleriyle kaçırdı.

Birden dışarıdan bir gürültü koptu.

Abim dışarı çıktığında, henüz lise çağlarında, gözleri ağlamaktan kan çanağına dönmüş bir çocuk gördü.

"Yalvarırım ablamı bulun... Ablam kayboldu..." Çocuğun sesi hıçkırıklarla boğuluyor, çaresizlik akıyordu.

Abim hemen ciddileşti. "Sakin ol koçum, yavaşça anlat. Tam olarak ne oldu?"

"Ablam 21 yaşında. Dışarıda çalışıyordu ama günlerdir ona ulaşamıyorum."

"Bu dünyada ablamdan başka kimsem yok, ne olur onu bulun bana!" Çocuk konuştukça iyice dağıldı. Benim bile içim parçalandı.

Onun ablası iki gündür kayıptı. Bu yüzden telaşlanıyor, endişeleniyordu.

Ben ise dört gündür kayıptım. Benim abim hâlâ oyun çevirdiğimi, dikkat çekmeye çalıştığımı sanıyordu.

Gözlerimi kapattım. Artık ağlayamıyordum.

Bir zamanlar beni canından çok seven o abim çoktan yok olmuştu.