3. Bölüm

Abim ile Zafer Amca birbirlerine baktılar. Karşılarında hıçkıra hıçkıra ağlayan çocuğu izlerken abim dudaklarını sıkıca bastırdı. Ona bu korkunç ihtimali nasıl söyleyeceğini bilemiyordu.

"Az önce kimliği henüz belirlenemeyen genç bir kadın cesedi bulduk..." dedi abim. Ses tonu ister istemez yumuşamıştı.

Çocuğun dizlerinin bağı çözüldü, neredeyse yere yığılacaktı. "Hayır... Bu olamaz..." diye mırıldanıp durdu.

İfade vermek üzere götürülürken neredeyse başkalarının desteğiyle yürüyebildi.

Tam o sırada telefonu çaldı.

Karşı taraftan neşeli bir kadın sesi geldi. "Kardeşim, neredesin sen? Neden evde değilsin? İki gündür yoldayım. Eve gelip sana sürpriz yapayım demiştim!"

"Abla! Sana bir şey oldu sandım. Hemen eve geliyorum."

Çocuk gözyaşlarını sildi, onlara başını eğerek teşekkür etti ve hızla oradan koşarak uzaklaştı.

Ben de abim de derin bir nefes aldık.

Soruşturma ilerledikçe sahaya gönderilen tüm dedektifler de tek tek geri döndü. Ne yazık ki hiçbiri işe yarar bir ipucu getirememişti.

Abimin kaşları yeniden çatıldı. Zaman akıp gidiyordu ama soruşturma en ufak bir ilerleme kaydetmiyordu.

***

İki gün sonra.

Zafer Amca endişeli bir ifadeyle abimin yanına geldi.

"Mert, bana hâlâ bir tuhaflık varmış gibi geliyor. Selin'den günlerdir haber yok, bu hiç normal değil."

Soruşturmanın bir arpa boyu yol alamaması zaten abimin sinirlerini germişti, benim adımı duyunca iyice küplere bindi.

"Zafer Amca, bir şey yok dediysem yoktur. Şu an onunla uğraşacak vaktim mi var? Bir de Aylin'in yanına yetişmem gerekiyor. Yoksa mezuniyet törenini bile kaçıracağım."

Zafer Amca da sinirlendi: "Mert, böyle dikbaşlılık etme! Selin'in başına gerçekten kötü bir şey gelmiş olabilir. Eğer sen ilgilenmeyeceksen, ben ilgilenirim."

Abim elini savurdu. "Canın ne istiyorsa yap. Ben ona karışmıyorum. Zaten hiç dönmese daha iyi, en azından kafam rahat eder."

Zafer Amca arkasından öfkeyle bağırdı: "Ben senin gibi bir pisliği nasıl yetiştirdim acaba!"

Köşede sessizce duruyor, Zafer Amca'nın benim için konuşmasını izliyordum. İçimde tarifsiz bir sızı yükseldi.

"Abi, başıma gerçekten bir şey geldiğine ne zaman inanacaksın?" Kendi kendime mırıldandım.

Abim kapıdan çıkar çıkmaz telefonu çaldı.

"Merhaba, Selin'in abisisiniz değil mi? Ben onun danışmanıyım. Tezinde küçük bir sorun var ama kendisine bir türlü ulaşamıyorum. Acaba siz..."

Danışman hoca daha lafını bitirmeden, abim sabırsızca araya girdi.

"Nerede olduğunu ben nereden bileyim? Beni rahatsız etmeyin, ölü mü diri mi umurumda değil!"

Bunu söyledikten sonra telefonu sertçe kapattı.

Yüzü öfkeden mosmor kesilmişti. Telefonunu çıkarıp bana sert bir mesaj gönderdi.

"Yeter artık! Aylin'in mezuniyet törenine gelmezsen seni kendi ellerimle öldürürüm!"

Boğazım düğümlendi.

"Abi, gelmemek gibi bir niyetim yok ki."

"Hemen yanındaki otopsi odasında iki gündür yatıyorum zaten!"

"Oradaki kişinin ben olduğumu ne zaman anlayacaksın? Zafer Amca'nın sözlerine ne zaman kulak vereceksin?"

Bunları içimden geçirirken Aylin elinde bir yemek termosuyla büroya girdi.

Abimin gözleri parladı. Yüzüne sıcacık bir gülümseme yayıldı ve hemen ona doğru yürüdü.

"Aylin, sen niye geldin?"

Aylin tatlı bir tebessümle, "Seni merak ettim abi. Özellikle sevdiğin yemekleri getirdim," dedi.

Abim şefkatle onun saçlarını okşadı. "Bir tek sen iyisin Aylin. Şu nankörün yaptığı tek şey başıma iş açmak."

Aylin'in gözlerinde yaşlar birikti.

Abim anında panikledi ve telaşla sordu: "Ne oldu Aylin? Seni kim üzdü?"

Aylin dudağını ısırdı, sanki büyük bir haksızlığa uğramış gibiydi. "Az önce yolda ablama rastladım. Ona selam vermek istedim ama beni aniden itti. Sonra da bu kolyeyi bana fırlatıp seninle artık hiçbir bağı kalmasını istemediğini söyledi."

Abim başını eğip baktığında, Aylin'in dizinde gerçekten de kızarık bir şişlik gördü.

Bir yandan beni aramak için telefonunu çıkarırken, diğer yandan öfkeyle söylendi: "Lanet olası nankör!"

Zafer Amca kolyeyi görür görmez hızla elinden aldı. "Bunu Selin'in az önce sana fırlattığını mı söylüyorsun?"

Aylin ürkmüş gibi başıyla onayladı ve abimin arkasına saklandı.

"Zafer Amca, sana söyledim ya. O kızın hiçbir şeyi yok. Aylin'i itmeye cüret etti ha, bak ben onun hesabını nasıl soruyorum."

Ancak Zafer Amca son derece ciddi bir tavırla başını iki yana salladı. "İmkânsız. Bu kolyeyi Selin çocukluğundan beri boynundan hiç çıkarmadı. Annesinden kalan tek hatıra bu. Ona gözü gibi bakardı. Böyle bir şeyi öfkeyle fırlatıp atması mümkün değil."

Abim telefonun hoparlörünü açtı: "Bak şimdi, bu kız hemen telefonu açacak."

Fakat benim bile tahmin edemediğim bir şey oldu; telefon bu kez gerçekten bağlandı.

Abim köpürerek bağırdı: "Selin! Hemen büroya gel! Aylin'e el kaldırmaya cüret etmek ne demek, sen canına mı susadın?"

Karşı taraf birkaç saniye tereddüt ettikten sonra konuştu: "Mert Abi, bu telefonu olay yerinde bulduk."