ตอน 4 ขนมเค้ก

รถเบนซ์สีดำเงาวับแล่นมาเทียบขอบฟุตปาธช้า ๆ ก่อนที่คนขับรถจะรีบวิ่งอ้อมลงมาเปิดประตูรถให้เด็กสาวในชุดนักศึกษาที่ยืนรออยู่

ขนมเค้กปัดปอยผมสีน้ำตาลอ่อนที่ระแก้มอยู่ไปด้านหลังเล็กน้อยก่อนจะก้าวขึ้นรถด้วยท่วงท่าเรียบง่ายแต่ดูงดงามอย่างไม่น่าเชื่อ ประตูปิดลง คนขับกลับขึ้นที่นั่งแล้วแล่นออกจากมหาวิทยาลัยไปอย่างนุ่มนวล

"ให้กลับบ้านเลยไหมครับคุณหนู"

คนรถเอ่ยถามอย่างสุภาพ เพราะปกติหลังเลิกเรียน ถ้าไม่นัดเพื่อน ๆ กินข้าว 'คุณหนูเค้ก' ก็จะให้ไปส่งที่ห้างฯ เพื่อเดินเล่นสักสองสามชั่วโมง

"ไปบ้านแวน"

เด็กสาวบอกสั้น ๆ คนรถรับทราบ บ้านคุณหนูแวนเพื่อนสนิทของคุณหนูขนมเค้กเขาคุ้นเคยดี เพราะรับส่งเด็กสาวมาตั้งแต่เธอยังเรียนมัธยมฯ ต้น

ขนมเค้กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด เปิดดูอินสตาแกรมของรุ่นพี่อย่างนิชาเป็นอย่างแรก

ไอจีของรุ่นพี่เชียร์หลีดเดอร์ปรากฏเป็นภาพวิวทะเลที่แต่งภาพเป็นขาวดำ กับประโยคสั้น ๆ พิมพ์ว่า

'ขอให้รักครั้งใหม่ไม่เจอคน here here แบบมึง'

ยอดกดถูกใจหลักหมื่น คอมเมนต์ให้กำลังใจอีกเป็นพัน

ขนมเค้กก็พิมพ์ส่งรูปหัวใจกับดอกไม้ไปให้ด้วย

'กอด ๆ นะพี่สาว รักเสมอนะคะ'

ถ้อยคำน่ารักเห็นใจ แต่มุมปากกลับยกยิ้ม

ขนมเค้กเลื่อนเข้าไปดูบัญชีอินสตาแกรมของเวย์ วาริทต่อ นอกจากรูปโปรไฟล์ของเขากับคำอธิบายสั้น ๆ ว่า 'Brother of Sister, twin of twin' ก็ไม่มีรูปอื่นใดอีก

เพราะสนิทกับสองพี่น้องบ้านธนภัทร์ ขนมเค้กจึงรู้ว่าบัญชีไอจีของเวย์ เขาไม่ได้เปิดเอง แต่เป็นแวนน้องสาวฝาแฝดที่สมัครให้

'แกจะเปิดทำไมแวน'

เวย์เคยถามต่อหน้าตอนที่ขนมเค้กก็อยู่ด้วย แวนหัวเราะคิก

'เอาไว้รับงานไง'

'งานอะไร'

'ขายตัว'

เวย์ด่าคู่แฝด ขนมเค้กอมยิ้ม ถ้าคนอย่างเวย์ขายตัวจริง เธอนี่แหละจะซื้อเขาไว้คนเดียว

เมื่อรถเบนซ์สีดำมาถึงบ้านธนภัทร์ เด็กสาวก็หันไปบอกคนรถประจำตัว

"ไม่ต้องรอนะ ขากลับจะให้แวนไปส่ง"

"ครับคุณหนู"

ขนมเค้กเข้าไปในบ้านของเพื่อนรักอย่างคุ้นเคย เวฬุกาที่เพิ่งจะติวเสร็จกำลังนั่งกินขนม(อีกแล้ว)อยู่กับธูปหอมอยู่ในห้องนั่งเล่น

ธูปหอมส่งยิ้มให้รุ่นน้อง 'เค้ก คณิตตา' สาวสวยเดือนคณะนิเทศฯ เชียร์หลีดเดอร์งานประเพณี และตอนนี้สาวน้อยยังรับงานแสดงในซีรี่ส์อยู่อีกหลายเรื่อง

ขนมเค้กยกมุมปากเหมือนยิ้มตอบนิดๆ อย่างเสียไม่ได้ แต่แววตาเมินเฉย หันไปทักทายเวฬุกาแทน

"แวน ทำไมวันนี้ไม่ไปมหาลัย"

"ที่คณะมีสัมมนา เลยหยุดเรียนตั้งสองวัน"

"แล้วเวย์ไม่อยู่เหรอ"

ขนมเค้กถามอย่างคาดหวัง เพราะเห็นแล้วว่ารถบีเอ็มสปอร์ตสีน้ำเงินของเขาจอดอยู่หน้าบ้าน ยังไม่เข้าไปเก็บในโรงจอดรถด้วยซ้ำ แสดงว่าเวย์ก็คงเพราะกลับถึงบ้านเหมือนกัน

"อยู่สิ อยากเจอเหรอ"

แวนถามอย่างรู้ใจ แต่มีหรือขนมเค้กจะยอมรับง่าย ๆ

"เปล่า ถามเฉย ๆ" สาวสวยลังเลเล็กน้อย ก่อนถามต่อ

"เวย์กับพี่นินี่ยังไง เห็นพี่นิมันโพสต์ไอจีเศร้า ๆ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"

"ไม่รู้มัน"

คนเป็นแฝดน้องไม่อยากจะใส่ใจ เพราะขนาดไม่ใส่ใจ ก็ยังมีสาว ๆ มาร้องห่มร้องไห้ขอให้เธอช่วยพูดกับพี่ชายให้ตั้งหลายหน

'ตอนไปได้กันไม่เห็นมาบอก พอโดนทิ้งก็นึกถึงกรูทุกที' แวนบ่นกับตัวเองแบบนี้ประจำ

"โน่นไง เดินมาโน่นแล้ว ถามเองเลยสิ"

แวนบอกพลางมองไปด้านหลังของเพื่อน ประกายตาของขนมเค้กสดใสวาบขึ้น คนเป็นเพื่อนรักอาจไม่ทันได้มองแต่ธูปหอมสังเกตเห็นพอดี

"เวย์..."

"ฮื่อ"

เด็กหนุ่มพยักหน้าให้ทีนึง คงเพราะขนมเค้กก็มาเที่ยวเล่นที่บ้านของเขาเป็นประจำ จึงไม่มีความจำเป็นต้องทักทายอะไรกันให้มากความ

วาริทกลับบ้านก่อนพระอาทิตย์ตกดินมาสองวันติดแล้ว เขาถอดชุดนักศึกษาแล้วกลับลงมาในชุดแคชชวลพร้อมออกไปท่องราตรี แค่เปลี่ยนเครื่องแต่งกาย เขาก็กลายเป็นชายหนุ่มเต็มตัวที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ทางเพศ ไม่ใช่แค่หนุ่มน้อยนักศึกษาวัยยังไม่แตะยี่สิบ

"นี่ป้า กลับแล้วใช่มั้ย ไป เดี๋ยวให้ติดรถไปด้วย"

เด็กหนุ่มพูดกับธูปหอม คนที่อายุมากกว่าเขาแค่สามปีกว่า แต่กลับถูกเรียกว่าป้า

ธูปหอมเมินเฉยทำหูทวนลม หากในใจกลับตอบว่า...

ป้าพ่องงสิไอ้เด็กเปรต

แวนอมยิ้มเพราะรู้ว่าธูปหอมคงกำลังด่าพี่ชายตัวเองในใจ กระนั้นก็ยังคะยั้นคะยอ

"ให้พี่เวย์ไปส่งมั้ยพี่ธูป รถใหม่เอี่ยมเลยนะ"

"ไม่ล่ะจ้ะ อ้อ แล้วไม่ต้องรบกวนน้าหมานก็ได้ พี่กลับเองได้นะ"

"ไม่อยากอยู่ใกล้ๆ พี่ชายแวนล่ะสิ เฮ้อ พี่เวย์เอ๊ย! ถึงตายพี่ธูปก็คงไม่ไปเผาผีแล้ว"

ธูปหอมสะดุ้งนิด ๆ ยิ้มเจื่อน

"แหม อย่าพูดเรื่องตงเรื่องตายเลยแวน เอาเป็นว่าพี่กลับก่อนนะ ส่วนนายก็..ขอบใจนะจ๊ะหนุ่มน้อย เอาไว้วันหลังพี่จะใช้บริการเรานะ"

ธูปผอมจงใจพูดแบบนั้นใส่เด็กหนุ่ม บังอาจมาเรียกเธอว่าป้าเธอเลยทำสุ้มเสียงเหมือนคุยกับเด็กอนุบาลเสียเลย แววตาสีน้ำตาลของเด็กหนุ่มวาบขึ้นมาเล็กน้อยไม่ใช่ความโกรธแต่เป็นความขบขันมุมปากเกือบจะยกยิ้มด้วยซ้ำ

ขนมเค้กที่จ้องมองอยู่ เห็นแววตาและรอยยิ้มจาง ๆ ของวาริทแล้วก็ยืดตัวขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

เมื่อ 2 คนนั้นออกจากบ้านไปแล้วทั้งคู่ขนมเค้กจึงหันมาถามเพื่อนทันที

"เวย์สนิทกับพี่คนนี้เหรอ"

"พี่ธูปกับพี่เวย์นะเหรอ" แวนได้ยินคำถามก็หัวเราะพรืด "เกลียดจนไม่อยากมองหน้ากันต่างหากล่ะ"

"ไม่จริงอะ? จะมีผู้หญิงที่ไหนเกลียดเวย์ลง ไม่มีทางหรอก"

"มีสิ พี่ธูปไง ไอ้พี่เวย์มันแร่ด สำส่อน พี่ธูปเลยรังเกียจมันเป็นพิเศษ"

"แหม นั่นก็พี่แกนะแวน ว่าซะเสียเลย"

"ก็จริงนี่นา แกก็รู้นี่ว่าเวย์น่ะเป็นยังไง หมายถึงเรื่องผู้หญิงน่ะ"

แม้ไม่ต้องลงรายละเอียดแต่ขนมเค้กก็เข้าใจว่าเพื่อนรักพูดถึงเรื่องอะไร วาริทเป็นคนเนื้อหอมมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วยิ่งเมื่อเข้ามามหาวิทยาลัยได้ดูเหมือนชื่อเสียงเรื่องผู้หญิงก็ยิ่งเลื่องลือ

แต่ยิ่งรู้ว่าใครก็ไม่สามารถจับเขาอยู่หมัดได้ก็ยิ่งมีแต่คนอยากพิสูจน์อยากท้าทายและอยากลอง

คนล่าสุดที่เพิ่งได้ลองแล้วก็โดนเขี่ยทิ้งอย่างไม่ไยดีก็พี่นิชานั่นไงล่ะ

"ไม่ต้องไปชอบพี่เวย์มันหรอกนะเค้ก ผู้ชายดีๆ มีอีกตั้งเยอะ"

แวนพูดตรงๆ เพราะเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก

แต่ขนมเค้กก็ไม่เคยยอมรับตรงๆ เช่นกัน

"เราก็ไม่ได้อะไรกับเวย์หรอก จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กก็เป็นเพื่อนกันต่อไปนี่แหละ"

"นั่นน่ะสิ อย่าเป็นอย่างอื่นเลย เวย์มันก็ไม่ได้ร้ายกาจหรอกแต่ถ้าเป็นผู้หญิงที่ไม่ใช่น้องหรือไม่ใช่เพื่อนก็อย่าไปยุ่งกับมันเลยจะดีที่สุด เว้นเสียแต่ว่าแค่อยากจะวันไนต์สแตนด์กับมันเท่านั้นก็แล้วไป"

คนเป็นน้องสาวฝาแฝดพูดตรงที่สุดเท่าที่จะตรงได้ก่อนจะเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น ปขนมเค้กก็ทำเป็นไม่สนใจเรื่องของเวย์อีกเช่นกัน

แต่ในใจนึกเซ็ง อุตส่าห์แวะมาที่นี่ แต่เวย์ดันออกไปข้างนอกเสียแล้ว

น่าเบื่อชะมัด