Virgin Trap เวอร์จิ้นแทร็ป : ครั้งเดียวไม่พอ

อายุแค่ 19

แต่วาริท หรือ "เวย์" ก็ถูกคนในคณะตั้งฉายาให้แล้วว่า "เสือหิมะ"

เพราะความเป็นนักล่ากับความเย็นชา ที่มารวมอยู่ในตัวคนคนเดียวกัน

หลายคนไม่เชื่อและอยากท้าทาย เพราะคิดว่าถ้าเหยื่อ 'เด็ด' ก็น่าจะหยุดเสือได้

คนล่าสุดที่คิดจะหยุดเสือ คือเชียร์หลีดเดอร์ที่อยู่คณะบัญชี...พี่นิชา

"เวย์! อ่านไม่ตอบ บล็อกเหรอ?"

รุ่นพี่สาวมารออยู่ได้สักพักแล้ว และเดินดุ่มเข้ามาทันทีที่วาริทก้าวลงจากรถบีเอ็มสปอร์ตสีน้ำเงินที่แล่นมาจอดข้างคณะ

เด็กหนุ่มตัวสูง 185 เซนติเมตรที่เพิ่งก้าวลงจากรถ เก็บกุญแจรถลงกระเป๋ากางเกง ก้มมองรุ่นพี่คนสวยด้วยสีหน้าราบเรียบ

"ว่าไง? บล็อกกันแล้วใช่มั้ย"

"ก็คงงั้นมั้งครับ"

"ทำไมวะ จะบอกเลิกก็บอกกันดี ๆ สิ จะมาบล็อกเพื่อ? กระจอกว่ะ"

"ครับ กระจอก พอใจยัง"

เวย์พูดเรียบ ๆ และทำท่าจะเดินไปอีกทาง แต่นิชาจับแขนเขาไว้ก่อน

แววตาโกรธขึ้งหายไปแล้ว แถมยังมีหยาดน้ำใส ๆ คลออยู่ในนั้น

"เดี๋ยวสิ เราทำอะไรผิด อย่างน้อยก็น่าจะบอกกันสิ"

"พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่" เวย์ตอบ และโน้มหน้ามากระซิบเบา ๆ

"แต่คืนนั้นพี่ยืนยันจะให้ผมทำต่อ...ทั้งที่ผมบอกข้อตกลงไปแล้ว จำไม่ได้เหรอ"

นิชากัดริมฝีปาก ใช่...เขาบอกเธอแล้ว

'ถ้าได้กันแล้ว ผมไม่คุยต่อนะ... ผมขี้เบื่อ'

แต่ก็เป็นเธอเองที่ไม่สนคำเตือนของเขา นิชาคิดว่าวาริทพูดเพราะไม่เคยเจอใครที่เขาถูกใจ

เชียร์หลีดเดอร์สาวมั่นใจว่าลีลาตัวเธอนั้น 'แซ่บ' พอจะทำให้เขาอยากสานต่อ

"แต่คืนนั้น เวย์ก็บอกว่า...ชอบนี่"

"ใช่ ก็ชอบอยู่...แต่โทษที ก็อย่างที่บอกไปแล้วว่าไม่ชอบเอาใครซ้ำ..."

เพียะ!!!

มือเล็กบางตบหน้าเขาไปหนึ่งฉาด อาจไม่แรงพอให้เขาหน้าชาแต่เวย์ก็กัดกรามเบา ๆ

เขาหลับตาข่มใจอยู่ครู่ เมื่อลืมตาขึ้นอีกที ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนก็เยียบเย็นจนทำให้คนถูกมองยะเยือกเหมือนโดนราดด้วยถังน้ำแข็ง

"เพราะงี้ไงถึงไม่อยากคบใคร แม่งมีแต่พวกน่ารำคาญ"

น้ำเสียงไม่กระโชกโฮกฮากแต่คนฟังหน้าซีด มือสั่น สักพักน้ำตาก็ร่วงพรู แต่เด็กหนุ่มไม่สนใจอีก สองมือล้วงกระเป๋าเดินเข้าคณะไปด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

      * *

"อีกแล้วหรือไอ้เวย์ ไอ้ไฮยีน่า ไอ้มารสังคม"

ไนต์ ที่แปลว่าอัศวิน เพื่อนสนิทของเวย์พูดขำ ๆ มือก็ไถอ่านฟีดหน้าจอโทรศัพท์ไปด้วย

ก่อนหน้านั้นสองสัปดาห์ นิชายังเพิ่งลงรูปคู่กับนายเวย์แบบรัว ๆ

แต่ตอนนี้ในโซเชี่ยลของรุ่นพี่สาวคนสวย นอกจากลบรูปออกเกลี้ยง ก็ยังมีแต่คำก่นด่าแบบไม่เอ่ยชื่อ

ทุกคนที่เข้ามากดไลก์ กดเห็นใจ กดโกรธ และผสมโรงด่าด้วย ก็ย่อมรู้ว่านิชาหมายถึงใคร

"มึงจะเรียกไอ้เวย์ว่าไฮยีน่าไม่ได้ เพราะไฮยีน่ามันกินซากสัตว์ แต่ไอ้เวย์มันไม่เคยกินของซ้ำ มันต้องเป็นตัวอื่นที่ไม่ใช่ไฮยีน่า"

เจ้าคุณ หรือ 'คุณ' หนุ่มแว่นที่เนิร์ดที่สุดในกลุ่มเอ่ยซื่อ ๆ ไนต์เหลือกตา

"เออ ๆ กูผิดเอง แต่มึงไอ้เวย์ นี่คนที่สิบสองของเทอมนี้แล้วนะ กูถามจริง มึงไม่กลัวติดโรคหรือวะ ได้ดูข่าวมั้ย ฟิดฟี่ฟิดเลยนะมึง"

"ซิฟิลิส*" เจ้าคุณแก้ อัศวินหนุ่มอย่างไนต์อยากขอบใจแต่ก็หมั่นไส้เหลือเกิน

"เออ ๆ กูรู้แล้ว จะโรคเชี่ยไรก็ช่างเหอะ มึงไม่กลัวหรือไงไอ้เวย์"

"ตอนม.ปลาย โรงเรียนมึงไม่สอนใช้ถุงยางเหรอ?"

เวย์ถามกลับเรียบ ๆ คนหัวเราะกลับเป็นกองทัพ

"กูว่าสอนนะ แต่ไอ้ไนต์มันคงได้เรียนแค่ทฤษฎี ไม่มีโอกาสได้ปฏิบัติใช้ของจริง"

"ไอ้sus ไอ้ทัพ ดูถูกกู" ไนต์เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่เรื่องอะไรจะเล่าให้เพื่อนฟัง เรื่องบนเตียงของเขาน่ะมันความลับสุด ๆ

"แต่พูดตรง ๆ นะไอ้เวย์ คนคุยของมึงที่ผ่าน ๆ มา พี่นิหลีดนี่แจ่มสุดแล้ว กูยังคิดเลยว่ามึงน่าจะลองคบกับพี่เขา สวย ฉลาด เก่ง ก้นเด้ง นมอย่างนี่..." กองทัพพูดพลางทำมือประกอบ เจ้าคุณไอขลุกขลักขัดจังหวะ

“เบาได้เบาไอ้ทัพ ให้เกียรติผู้หญิง” เจ้าคุณเอ่ย หน้าแดงนิด ๆ เมื่อได้ยินอะไรก้น ๆ นม ๆ

มีแต่เจ้าตัวต้นเรื่องที่ยังก้มหน้าไถดูตำราในไอแพด สีหน้าว่างเปล่า เหมือนเรื่องที่คุยกันอยู่นั้นไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย

ใครจะด่าจะประณามอย่างไร เด็กหนุ่มไม่ใส่ใจ เพราะสุดท้ายคนที่พูดก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขา มันเป็นแค่เรื่องของเขากับผู้หญิงคนนั้นเพียงสองคน

เมื่อไม่ได้ดั่งใจ ผูกมัดเขาไว้ไม่ได้ พวกเธอก็สาดเสียเทเสียใส่เขาต่าง ๆ นานา... แม้จะหงุดหงิดบ้างบางครั้ง แต่ส่วนใหญ่วาริทจะช่างแ*่ง ถือเสียว่าให้พวกเธอได้ระบายความโกรธจากเรื่องที่ไม่สมหวังก็แล้วกัน

*ซิฟิลิส (Syphilis) คือ โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย สามารถลุกลามไปยังอวัยวะสำคัญและก่อให้เกิดภาวะแทรกซ้อนร้ายแรงได้