ตอน 2 ลูกศิษย์กับติวเตอร์

ณ คฤหาสน์ธนภัทร์

แม่บ้านสามคนในชุดสีน้ำเงินสดใส เดินเรียงแถวเข้ามาในห้องอ่านหนังสือ

คนหนึ่งยกถาดใส่ผลไม้ที่แกะและปอกไว้เรียบร้อย

คนที่สองเป็นถาดขนมจำพวกเค้ก คุกกี้ บิสกิต ขนมอบ

และคนที่สามเป็นถาดเครื่องดื่ม ทั้งชา กาแฟ โกโก้ น้ำผลไม้และน้ำอัดลม

ทั้งหมดเพื่อบริการเด็กสาวสองคนที่กำลังนั่งติวกันอยู่ที่โต๊ะไม้โอ๊กกลางห้อง

คนหนึ่งสวมแว่นสายตา ผมมัดรวบเป็นหางม้า อีกคนที่ตัวผอมกว่าตัดผมสั้นเหมือนเด็กผู้ชาย

"พักกินของว่างก่อนดีไหมคะคุณหนู"

คนที่เอ่ยถามคือคุณวิภา หัวหน้าแม่บ้านที่เดินตามเข้ามาเป็นคนที่สี่...สูงวัยที่สุดและสีหน้าท่าทางชวนให้นึกถึงครูไหวใจร้าย*

‘คุณหนู’ ของวิภาคือเด็กสาวผมสั้น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาหัวหน้าแม่บ้านอย่างซาบซึ้งที่มาช่วยชีวิต

"นั่นน่ะสิ แวนว่าพักก่อนดีกว่า"

"แต่แวนตกลงกับพี่ว่าจะแปลหน้านี้ให้เสร็จก่อน แล้วค่อยพักนะ”

คนใส่แว่นเอ่ยท้วง แวน หรือเวฬุการ้องโอดโอย

“พี่ธูป แวนคิดไม่ออกแล้ว ขอพักเติมสมองก่อนเหอะนะ นะ พลีส”

“นั่นน่ะสิคะ คุณครูจะเข้มงวดอะไรกับคุณหนูนักหนา คนเราน่ะตึงเกินไปก็ไม่ดีนะคะ”

คนถูกเรียกว่าคุณครูกะพริบตาปริบ เอ่ยตอบกลับไป

“ผมของคุณแม่บ้านก็ไม่เคยหย่อนเลยนะคะ มัดเรียบตึงตลอด ไม่สงสารหนังศีรษะบ้างหรือคะ คนเราน่ะตึงเกินไปก็ไม่ดีนะคะ”

วิภาสะดุ้งที่ถูกย้อน ยกมือแตะเรือนผมสีดำแซมเทาที่ไว้ทรงเดียวมาตลอดปีตลอดชาตินั่นคือมัดรวบตึงอย่างยัยเด็กคุณครูนี่ว่าไว้จริง ๆ

ตอนนี้นอกจากผม จึงยังมี ‘หน้า’ ของคุณแม่บ้านอีกคนที่ตึง มึนตึง ค้อนปะหลับปะเหลือก

“โอเค ๆ ก็ได้ พี่ก็หิวขนมแล้วเหมือนกัน”

ธูปหอม ยอมอ่อนข้อให้ลูกศิษย์ที่อายุห่างกันแค่สามปี แวนร้องดีใจ วางดินสอกดในมือแล้วหันไปสนใจถาดใส่ขนมกับผลไม้ทันที...

ธูปหอมหันไปสนใจของกินบ้าง หยิบส้อมจิ้มกินเงาะสด ๆ ที่แกะเปลือกมาให้แล้ว นี่ก็เป็นอีกหนึ่งความพิถีพิถันอย่างหรูหราที่เธอได้สัมผัสจากคนบ้านนี้ ไม่ใช่แค่ทำให้สมาชิกในบ้าน แต่ ‘แขก’ ของคนในบ้านอย่างเช่นเธอที่เป็นติวเตอร์ ก็ได้รับการดูแลอย่างดีไปด้วย

สมเป็นบ้านมหาเศรษฐีที่ขึ้นชื่อเรื่องความใจดีอันดับต้น ๆ ของประเทศจริง ๆ

ธูปหอมไม่รู้ตัวว่าเผลอถอนหายใจออกมา แต่แวนสังเกตและรู้ด้วยว่าติวเตอร์ของเธอกำลังคิดถึงใคร เด็กสาวจึงหันไปบอกแม่บ้านที่ยืนคอยรับใช้อยู่ใกล้ ๆ

“มีอีกไหม ขนมกับผลไม้นี่น่ะ”

“มีอีกเยอะเลยค่ะ คุณหนูต้องการรับเพิ่มหรือคะ”

“ใส่กล่องมาให้ทีได้ไหม สักสิบกล่อง ยี่สิบกล่อง ถ้ามีกับข้าวหรืออาหารก็ใส่กล่องมาให้ด้วยนะ”

วิภาได้ยินก็นิ่งไป แต่ไม่ถามและไม่ท้วง แค่หันไปพยักหน้าเป็นสัญญาณให้แม่บ้านอีกสองคนรีบกลับไปในครัวเพื่อทำตามคำสั่งของคุณหนูแวนโดยเร็ว

ธูปหอมไม่ถามว่าเด็กสาวรุ่นน้องจะเอาไปทำอะไร เธอไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น ไม่ชอบถามอะไรซอกแซก และไม่ชอบเมาธ์มอยเรื่องใครด้วย

นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้แวน เวฬุกา ชื่นชอบรุ่นพี่คนนี้เป็นพิเศษ ถึงขั้นจับเซ็นสัญญาว่าจ้างเป็นติวเตอร์นานจนกว่าเธอจะเรียนจบปริญญาตรีเลยทีเดียว

“พี่ธูป ถ้าพี่ธูปเรียนจบแล้วจะไปสมัครเป็นครูมั้ย”

แวนเอ่ยถามพลางกินผลไม้ไปด้วย

“แม่ก็อยากให้พี่สมัครสอบราชการครู แต่พี่อยากทำงานอิสระมากกว่า”

“เพราะได้เงินเยอะกว่าใช่ไหม”

แวนถามอย่างรู้ใจ ธูปหอมพยักหน้า

หญิงสาวเรียนอยู่ปีสี่แล้ว อีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบ แม่พูดมาตลอดว่าอยากให้ธูปหอมรับราชการเหมือนคนเป็นพ่อ

‘ธูปเรียนเก่ง หัวดี แม่ว่าธูปต้องได้เป็นใหญ่เป็นโตแน่ ๆ’

แม่ของธูปหอมพูดแบบนี้เสมอ ส่วนหนึ่งคงเพราะไม่อยากให้ลูกสาวคนโตต้องลำบากเหมือนตัวเองที่เป็นแม่ค้าขายขนมธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น

 "ถ้าพี่ธูปอยากทำงานอิสระ ก็คงไม่อยากมาทำงานกับพ่อสินะ"

แวนเอ่ย น้ำเสียงเสียดาย

"พ่อเคยบอกว่าถ้าพี่ธูปอยากทำงานที่ธนภัทร์ พ่อมีตำแหน่งให้ทันที ไม่ต้องสัมภาษณ์ด้วยเพราะแค่พี่ธูปมาเป็นติวเตอร์ให้ก็ถือว่าสอบผ่านแล้ว"

"คุณวิกรมใจดีมาก"

ธูปหอมเอ่ยจากใจ

ติวเตอร์ที่แทบไม่มีความสำคัญอะไรอย่างธูปหอมเคยเจอ "วิกรม" บิดาของเวฬุกาแค่สองครั้ง คุยกันนับคำได้เพราะนักธุรกิจใหญ่งานรัดตัว แต่เด็กสาวก็สัมผัสความเมตตาของชายวัยห้าสิบคนนั้นได้

"อืม พ่อแวนก็ใจดีจริง ๆ นั่นแหละ ขออะไรก็ให้ อยากได้อะไรก็ให้คนจัดมาให้หมดทุกอย่าง"

"โอ้โห ทุกอย่างเลยหรือ"

ธูปหอมถาม ตาโตนิด ๆ

"ใช้คำว่าเกือบทุกอย่างดีกว่าพี่ธูป เพราะมีแค่สามอย่างที่พ่อห้ามไว้เด็ดขาด อย่างแรกคือ อย่าทำผิดกฎหมาย ถ้ามีเรื่องขึ้นมาพ่อจะไม่ช่วย สองอย่าแตะต้องอบายมุขทุกชนิด บุหรี่ กัญชา ยาเสพติด การพนัน ห้ามเด็ดขาด ถ้ารู้ว่าไปยุ่งเมื่อไหร่จะริบบัตรเครดิตคืนทันที..."

แวนบอก พลางลดเสียงกระซิบ "...แต่เหล้า เบียร์ กับไวน์ ดื่มได้นะ"

"อ้าว? แล้วเหล้า เบียร์ กับไวน์มันไม่ใช่อบายมุขหรือไง" ธูปหอมถามงง ๆ

"ก็ใช่แหละ แต่พ่อบอกว่าดื่มได้นิดหน่อยพอให้เข้าสังคม แต่ความจริงคือ พ่อคงอยากซื้อธุรกิจไวน์จากเพื่อนพ่อคนนึง จะห้ามลูกดื่มไวน์เองก็คงแปลก ๆ ก็เลยหยวน ๆ ให้ แต่ก็สั่งไว้เฉียบขาดว่ากินได้ แต่อย่าให้เหล้ามากินเราก็พอ'

ธูปหอมพยักหน้าหงึก ๆ พอจะเข้าใจความหมายของวิกรม

"แล้วอย่างที่สามล่ะ"

"อย่างที่สามก็คือ อย่าพาคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน!"

/// โปรดอ่านต่อในตอนที่ 3 ///

* "ครูไหวใจร้าย" วรรณกรรมไทยเขียนโดยผกาวดี อุตตโมทย์ เป็นเรื่องของคุณครูไสว ครูใกล้เกษียณที่มีชื่อเสียงเรื่องความเข้มงวด เจ้าระเบียบ และดุจนทุกคนเกรงกลัว แต่เนื้อแท้มีจิตใจเมตตาเป็นอย่างมาก, พิมพ์ครั้งแรกพ.ศ. 2509และได้รับเลือกเป็นหนึ่งใน 100 หนังสือดีที่เด็กและเยาวชนไทยควรอ่าน (โดยโครงการวิจัยของ สกว. พ.ศ. 2543 )