เข้าสู่ระบบSpecial Partหนึ่งปีต่อมา…เหมือนฉันได้หลุดเข้ามาในดินแดนแห่งความฝันน~ ที่มีเจ้าชายที่แสนดีกับพรรคพวกกำลังจัดเตรียมอาหารให้เจ้าหญิงอย่างฉัน… ภาพตรงหน้ามันช่าง~ ดี เหลือ กะ!“หยุดเพ้อแล้วมาช่วยสักที”เพร้ง!!! ความฝันสลายพร้อมกับหน้าแตกเป็นเสี่ยงปกป้องทำฉันนอยด์หลายครั้งแล้วนะ ทำไมชอบอ่านใจฉันนักก็ไม่รู้พิมมี่ยืนหน้าบูดก่อนจะเดินไปช่วยทุกคนเสียบบาร์บิคิวที่ข้างสวน สายตาซนๆของเธอจ้องอาฆาตปกป้องตลอดเวลา เจ้าตัวอย่างปกป้องรู้ดี แต่การอ่านใจพิมมี่เป็นเรื่องที่สนุกมากกว่า“..นี่ อย่าบอกนะว่าปกเอาอีกแล้ว?” พี่เอเรนเดินเข้ามาถามฉัน“ใช่นะสิคะ หนูนั่งวาดฝันสวยๆไม่ได้เลย:(“ เสียงเอเรนหัวเราะเบาๆพลางกอดพิมมี่เล็กน้อย เธอเดินไปตีแขนปกป้องและคนตัวสูงน่าจะถูกปรามถึงต้องส่งสายตายิงเลเซอร์มาหาฉัน ฉันก็ต้องรีบหลบตาพร้อมกับหยิบจานขึ้นมาบังหัวตัวเอง ให้มันรู้ไปสิ! ว่าอ่านใจฉันผ่านจานกระเบื้องราคาแพงนี้ได้อะ!หมับ! แต่แล้วจานในมือก็ถูกหยิบออก“อ๊ะ!”“ทำท่าพิลึกอะไรตั้งแต่เมื่อกี้ละ==*”“ก็ ก็พี่ปกป้องเขา..”“มันคือสาเหตุท่าพิลึกพิลั่นของเธอ?”“…อ่า ก็ ก็พี่เขาจะมาแกล้งหนูทำไมเล่า อายเป็นนะ-///-“ คนตัวเล
40 หลายวันต่อมา ว่ากันว่า คนที่จะทำตามเป้าหมายในชีวิตได้สำเร็จ หนึ่งในวิธีการนั้นคือการทำตามจุดประสงค์ของตัวเอง จากลำดับความต้องการในชีวิตของเรา “มีผัวเป็นรุ่นพี่ นี่ตรงเป็นข้อแรกเลยนะยะ ลำไย!” นินิวที่กางสมุดไดอารี่ของฉันแล้วไล่ติ๊กแต่ละข้อที่ฉันสามารถทำมันได้ในวันนี้ ก่อนจะปิดมันแล้วยื่นให้ฉัน “ถามจริง อาจารย์เห็นลิสต์บัญญัติชีวิตแกเปล่าวะ?” “ให้เห็นก็บ้าแล้วดิ.. ถ้าเห็นนะมีหวังไอ้พิมโดนสวดยาว ไม่ก็.. โดนเรียกไปปรับทัศนคติอะ ฮ่าๆ~” โบย้ำ ส่วนไอ้แฝดอีกคนก็ตบมือเห็นด้วย ดูไม่มีใครจะยินดีกับฉันจริงๆอะนะ แล้วก็ดูว่าเพื่อนฉันแต่ละคนเนี่ยยยย เข้าข้างฉันขั้นสุด! ไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็ตาม นอกจากจะไม่สนับสนุนแล้ว คำด่าของพวกมันมาก่อนคำชื่นชมเห็นดีเห็นงาม.. แต่ก็เอาเถอะ มีเพื่อนห่วงดีกว่าเพื่อนที่เห็นด้วยทุกอย่างแล้วปล่อยให้เราทำอะไรโง่ๆต่อไป “แล้วนี่ เป็นไงบ้างอะ แกกับอาจารย์ ไปด้วยกันได้นะ?” “ดีสุดๆเลยละ” “มีผัวดีก็ดีใจด้วย หัดทำตัวให้สมกับเป็นเมียอาจารย์ด้วยข้อนี้สำคัญมากกกกกกกก” “นั่นแหละสิ่งแรกที่มันทำไม่ได้^^” บิวพูด แล้วก็ดูเหมือนทุกคนจะเห็นด้วยอย่างยิ่ง ฉันเข้าใจในสิ่งที่พวกมันพ
39ใครมันจะไปคิดว่าชีวิตที่มีคนรักมันจะ…..ดี(เพี้ยน)ได้ขนาดนี้ “อย่าเพิ่ง! ลืมตานะ!”“..จะเซอร์ไพส์อะไรอีก รีบๆถอดแล้วไปรอบนเตียงสักที” ถึงปากจะพูดไปแบบนั้น แต่นักรบก็ยังยืนกอดอกหลับตาตามคนตัวเล็กสั่งฉันไม่คิดว่าจะได้ใช้มันนะเอาจริงๆอะ… เบ้าหน้าก็ไม่ค่อยจะเหมือนคนญี่ปุ่นสักเท่าไหร่ แต่… ชุดนี้คงเปลี่ยนฟิลนักรบได้ไม่มากก็น้อยแหละ พิมมี่ยืนเต็มความสูงพร้อมกับเดินไปที่เตียงคิงส์ไซส์ ชุดนักเรียนญี่ปุ่นที่เธอใส่มันเซ็กซี่มากในความคิดของเธอ เสื้อนักเรียนเอวลอย กับกระโปรงลายสก๊อตที่ยาวปิดแก้มก้นพอดิบพอดี ผมแกะที่มัดไว้ทั้งสองข้าง…“ลืมได้ยัง?”“อ่าๆ ลืมก็ลืม” เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พิมมี่เอื้อมไปเปิดไฟที่หัวเตียงเพียงสลัวๆ แต่นักรบก็ดันลืมตาขึ้นมาจังหวะที่ร่างเล็กเอี้ยวตัวหันหลังพอดี“……” คนตัวสูงยืนนิ่ง และใช้สายตาสำรวจสภาพและร่างกายของพิมมี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างที่เจ้าตัวไม่ทันได้สังเกต ซึ่งพอพิมมี่หันกลับมาก็พบกับสายตานิ่งเฉียบของนักรบที่ยืนอยู่ปลายเตียง“…ทำอะไรของเธอ”“เอ้า! ก็ให้สมฟิลไง พี่บอกเองนิว่าวันนี้หนูจะกลายเป็นเด็กนักเรียนที่ถูกทำโทษ นี่รื้อออกมาจากกุเลยนะ”“…”“ก็เชิญทำโท
38#นักรบ“พวกนั้นหัวเราะอะไรกันวะ?”“คงเป็นเรื่องดีๆอะดิ” ผมตอบกลับ ไอ้วินมันนั่งสงสัยพวกผู้หญิงมาพักนึงเห็นจะได้“ใช่.. เหรอวะ?”“แล้วมึงจะอยากรู้ไปทำไม?” สงครามเอ่ยถาม“ก็กูเห็นเมียไอ้รบจ้องมันไม่ละสายตา ..กูว่าไม่น่าใช่เรื่องดี น่าจะเรื่องเพี้ยนๆมากกว่า” ดูแล้วพิมมี่น่าจะขึ้นชื่อเรื่องความเพี้ยนซะจนทุกคนจับทางได้ไม่ยาก วงสนทนาของชายหนุ่มกลับดูสุขุมมากกว่ากลุ่มสาวสวยที่กลับโหวกเหวกโวยวายเป็นบางช่วงเวลา“มึงนี่ดีเนอะ สุดท้ายเรื่องที่คิดว่าจะน่าปวดหัวที่สุด กลายเป็นเรื่องที่จบลงง่ายๆซะงั้น” “อืม ถือว่าโชคดีของกูไป” ผมเองก็ไม่ได้ชอบให้มีเรื่องน่าวุ่นวายอะไรหรอก ตอนแรกก็คิดว่าอาจจะเกิดเรื่องวุ่นวายตามมา เพราะบวกกับที่พิมมี่เป็นแบบนี้แล้ว ไม่ได้อยู่ในหัวสมองผมเลยว่าทุกอย่างมันจะง่ายดายขนาดนี้ แค่มีเหตุผลให้เธอ ก็กลายเป็นว่าพร้อมที่จะเข้าใจทุกอย่าง เป็นพวกคลั่งรักก็ไม่ได้แย่ไปซะทุกเรื่อง แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย“หึ๊~” นักรบแค่นเสียงในลำคอกับตัวเองก่อนจะยกเครื่องดื่มในมือกระดก แล้วจับจ้องไปที่พิมมี่ รอยยิ้มและท่าทางของคนตัวเล็ก มองกี่ครั้ง.. ผมก็ไม่เคยเบื่อเลย“อะไรวะ?” อัศวินถาม“ไม่มีไรอ
37ตั้งแต่พ่นคำพูดออกจากปาก พิมมี่ก็ให้มันเป็นนายตัวเองทันที นอกจากไม่แตะเครื่องดื่มที่มีแอลกฮอล์เลยแม้แต่นิด แต่เธอก็ยังดูสนุกสนานไปพร้อมกับทุกคนได้“นี่เข้าโหมดรักษาศีล รักษาสัจจะแบบไอ้รบหรือไง มาๆสักแก้วสองแก้วพอกรึ่มๆน่ารักๆ” >สงคราม“..อืม ไม่ดีกว่าคะ หนูเมาแล้วไม่น่ารักอยู่บ่อยๆ^^*”“ใครบอก.. ตั้งแต่ฉันเกิดมานะ คนที่เมาได้โดนใจฉันที่สุดก็มีแต่เธอนะพิมมี่”“ทั้งผัวทั้งเมียเลยนะมึง” นักรบที่กระดกดื่มเครื่องดื่มแล้วเหล่สายตามองคนที่พูด ก็เรียกเสียงหัวเราะในวงสนทนาได้ดี ติ๊งดิ่ง~ เสียงกดออดดังขึ้น สายตาของทุกคนหันไปมองที่ต้นตอของเสียง ซึ่งคนที่ลุกเป็นคนแรกคงไม่ใช่ใครนอกจากพิมมี่แกร๊ก~ ร่างบางเดินไปเปิดประตูก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้กับคนที่มาเยือน ก่อนจะได้รับรอยยิ้มบางๆกลับคืนเมื่อแจนยิ้มกลับมา“ป้า.. เอ่อ คือพี่”“ถ้ามันติดปากไปแล้วก็เรียกไปเถอะ”“….ได้เหรอ?”“เอาที่เธอสบายใจเลย”“โอเค งั้นป้าเขามานั่งข้างในก่อน”“เมียมึงนี่นะ” ปกป้องส่ายหัวแต่ไม่ได้ติเตียน แค่ส่ายหัวราวกับว่า ยอมในความเป็นพิมมี่พิมมี่ปิดประตูบ้านก่อนจะรีบเดินมาที่โซฟา เธอค่อนข้างเลิ่กลั่กเพราะทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าแจ
36“ปาร์ตี้กันหน่อยไหมวะ ห่างหายไปนาน”“..ปะ ปาร์ตี้เหรอคะ?”“ทำไม? ไอ้รบสั่งห้าม?”“เปล่าซะหน่อย.. หนูก็แค่สงสัยว่างานพวกพี่ก็ยุ่งอยู่แล้ว ยังจะหาเรื่องเมาให้เสียเวลาทำงานทำไม …เห็นบ่นกันทุกวันเลยนิคะ ว่าเวลาไม่พอ”“มันก็ใช่ แต่ยิ่งเหนื่อยก็ต้องยิ่งผ่อนคลายไงพิมมี่ ไม่มีใครถือศีลขมักเขม่นกับชีวิตเหมือนไอ้รบมันหรอก เสียดายชีวิตฉิบหายเลย” นักรบที่เพิ่งเดินเข้ามาในตัวบ้านก็ถอดเสื้อคลุมแล้วโยนใส่อัศวินทันที จริงอย่างที่พิมมี่พูด แค่เวลาจะนอนพวกแม่งยังไม่มี เสือกจะมาชวนปาร์ตี้มีแต่เสียเวลามากกว่าเดิม ก็รู้ๆอยู่ แม่งแดกเหล้าอย่างกับน้ำแบบนั้น นักรบคิด“มีเมียแล้วหัดทิ้งลายหน่อยมึงอะ”“มึงพ่อพระว่างั้น?”“ดีกว่ามึงเยอะ”“เออ ไม่ต้องนับถือกูกันละ” จริงๆแล้วในบ้านก็มีศักดิ์และอายุที่ใกล้เคียงกัน ตอนแรกๆก็ให้เกียรติแรกแทนอีกฝ่ายว่าพี่แบบนั้นแบบนี้ แต่วันเวลาผ่านไป ความสนิทอาจเป็นกุญแจไขทุกอย่าง “ทำตัวให้น่านับถือหน่อยดิมึงอะ” “ไม่วะ เสียดายเวลาชีวิตกู” ฉันขำกับการต่อร้อต่อเถียงของพวกเขา ดูอบอุ่นมากเลยละบ้านนี้ฉันรับแก้วเครื่องดื่มสีสวยมา นี่ดื่มกันตั้งแต่หัววันกันเลยนะเนี่ย ตกดึกนี่ไม่ตายกั
6“อาจารย์เคยรักยัยมนุษย์ป้าแบบนั้นจริงดิ? ขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้นะคะ… แต่! หื้มมม อยากจะเห็นหน้าเลยอะ หมั่นหน้าหมั่นโหนกมาจากไหนอะ ไม่ถามหนูสักสักคำว่าหนูเป็นอะไรกับอาจารย์ หรือเผื่อใจไว้หน่อยก็ได้ว่าหนูอาจจะไม่ใช่ผู้หญิงที่อาจารย์พามานอนด้วยอะ…”“….”“มาถึงก็แวดๆใส่ ชาติที่แล้วกินนกหวีดแทนข้าวหรือ
5งัวเงีย~ปวดตัว ปวดหัวไปหมดเลยอะ~ คอด้วย~ แต่ทำไมร่างกายฉันมันแปลกๆละ ความรู้สึกเหมือนไม่ได้นอนแต่หลับไป แล้วตอนนี้มันก็กระดุกกระดิกไม่ได้อะ.. ผีอำเหรอ! ไม่จริงอะ! ในยุคที่วิทยาศาสตร์สามารถพิสูจน์ได้ทุกอย่าง ผีไม่มีจริงหรอก!!!! มันก็แค่ความเหนื่อยล้าทางร่างกายและเมื่อคืนฉันไปปาร์ตี้มา เพราะฉะนั้น
4#นักรบฟุ่บ! จะเอาไปไว้ที่ไหนได้ละ.. ไม่พ้นห้องผมนี่แหละ “…..” นักรบยืนมองพิมมี่บิดตัวไปมาบนที่นอน ไม่มีทางเลือก ตลอดทางที่ขับรถมาถามอะไรก็ไม่ได้ใจความสักอย่าง เพ้อหาแต่ไอ้เบ ไม่ก็บ่นที่พ่อทิ้งเธอกับแม่ไป… “อืม~ อาจารย์เหรอ~” ร่างเล็กหรี่ตามองร่างสูง “..ไม่จริงอะ~ อาจารย์ใจร้ายคนนั้นทรงผมต้องเร
3#นักรบตะดึ้ง~“…..”ตะดึ้ง~“…..”ตะดึ้ง~“อ่านสักทีเถอะวะ ตะดึ้งข้างหูกูเนี่ย น่ารำคาน”“ที่วางโทรศัพท์กู ถ้ารำคานมึงก็ยกหูไปที่อื่น” อัศวินเหล่มองนักรบที่นั่งดูข่าวในโทรทัศน์ไม่สนหน้าจอที่กระพริบเพราะถูกแจ้งเตือน เลยทำให้ต่อมอยากรู้ของเขาทำงานหมับ! อัศวินคว้ามือถือของนักรบได้ใช้ความเร็วแสกนนิ







