4 : จะยอมหรือเปล่า

จ้างนักสืบ บริการทั่วราชอาณาจักรไทย

นักสืบเอกชน นักสืบมืออาชีพ

📞 088-5466xxx

[ กดปุ่ม 📞 เพื่อโทรหาเรา ]

“.....” บอกตามตรงนะ ไอ้คำว่าทั่วราชอาณาจักรไทยนี่รู้สึกว่าเว่อร์วังอลังการไปอะ.. เว็บไหนๆก็ไม่ได้เรื่องเล้ยยย!!! จะทำยังไงดีเนี่ย! หรือฉันจะต้องไปตามหาพวกแฮกเกอร์มาแฮกข้อมูลของเว็บนั่นเขาให้สาวถึงตัวคนทำเว็บนั่นไปเลยเป็นไงอะ! แต่ขนาดกองตำรวจติดต่อนักสืบหรือแฮกเกอร์มาก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรสักอย่าง นี่พวกนักสืบกับแฮกเกอร์ที่จ้างมานี่เพิ่งเรียนจบใช่ไหม แบบราคาไม่แพงแต่ใช้งานเขาเกินค่าตัวใช่ไหมเนี่ย!! แบบนั้นความสามารถจะไปพออะไรละ.. แต่จะให้จ้างนักสืบราคาสูงลิ่วนี่ฉันไม่ต้องขายบ้านจ้างนักสืบเลยเร๊อะ! ไม่ไหวอีกนั่นแหละ

ฉันนั่งกากบาททับเว็บนักสืบที่ได้มาจนครบ ไม่มีเว็บไหนถูกใจหรือน่าจะสืบเรื่องที่ฉันต้องการได้เลย นี่ความพยายามฉันมันจะล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่มอย่างที่สนบอกจริงๆเหรอเนี่ย...

“เครียดดดด!!!! ออกไปหาอะไรกระแทกปากดีกว่า!” ว่าแล้วก็เก็บของให้เรียบร้อยแล้วหยิบกระเป๋าสตางค์กับมือถือติดตัวมา ไปหาอะไรกินแถวๆปากซอยก็ได้แดดร้อนด้วยไม่อยากไปไหนไกล

S-Sweet Caf’e

ฉันนั่งฝังตัวอยู่ที่ร้านกาแฟหน้าปากซอยบ้าน เห็นฉันบ่นแบบนั้นตอนนี้ฉันก็ยังไม่ละความพยายามนะ ฉันหิ้วโน๊ตบุ๊คมาด้วย แล้วก็พยายามหาข่าวของเว็บบอร์ดนี่อ่านตั้งแต่แรก อ่านไปตักขนมเข้าปากไป.. ฉันก็จับใจความอะไรไม่ได้อยู่ดี ฉันถอนหายใจกับตัวเอง พอลองโทรหาสนมันก็ไม่รับสายฉัน ว่าจะชวนออกมานั่งเป็นเพื่อนซะหน่อยแต่ไม่เป็นไรฉันใช้ชีวิตอยู่คนเดียวแบบนี้จนชินละ

“..ไม่อิ่มอะ;(“ ฉันพูดกับตัวเองแล้วมองเค้กที่สั่งมาก่อนหน้านี้ นี่แหละนะ เวลาเครียดๆทีไรขนมหวานช่วยได้ทุกที ว่าแล้วก็เดินไปที่เค้าน์เตอร์

ผลัก!

“อ๊ะ! “

“ขอโทษครับ”

“อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็ไม่ได้ดูทาง” ฉันก้มลงเก็บกระเป๋าสตางค์ตัวเองที่หล่นแหมะอยู่ที่พื้น ผู้ชายคนที่ชนฉันก็ไล่เก็บเศษเหรียญให้ฉัน

“นี่ครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

“แล้วนี่....” ผู้ชายตัวสูงผิวขาวซีดตรงหน้าฉันก้มมองรูปใบเล็กที่เขาถือค้างไว้แบบนั้น ฉันมองตามแล้วเห็นว่ามันเป็นรูปฉันที่ถ่ายคู่กับพี่สาว

“เอ่อ ขอบคุณนะคะ” ฉันย้ำอีกครั้งเพื่อที่จะเอารูปคืน ผู้ชายตรงหน้าสะดุ้งนิดหน่อยแล้วก็แค่พยักหน้าแต่ก็ยังมองรูปในมือจนถึงวินาทีที่ยื่นมันคืนให้กับฉัน

“..มีอะไรหรือเปล่าคะ? ฉันเห็นคุณมองรูปนี่ไม่ละสายตาเลย รู้จักพี่สาวฉันเหรอ?”

“พี่สาว?”

“ค่ะ รูปฉันกับพี่สาว;)” ผู้ชายตรงหน้าฉันไม่พูดอะไรเอาแต่นิ่งแล้วก็ก้มหัวขอโทษฉันอีกครั้งแล้วหันไปสั่งเครื่องดื่ม ฉันเองก็ไม่ได้ติดใจอะไรถ้าจะมีคนแปลกหน้ามองรูปพี่สาวฉันค้างไปแบบนั้น ก็ข่าวพี่ฉันดังจะตายแถมพี่ฉันก็สวยมากด้วยไม่ยากสักนิดถ้าจะจำได้

“สั่งไปยัง กูไม่เอาแล้วนะ” แล้วก็มีผู้ชายตัวสูงผิวขาวเหมือนกันเลยเดินเข้ามาคุยกับผู้ชายที่ชนฉัน แต่รู้สึกว่าคนนี้ถึงจะผิวขาวแต่หน้าเขาก็คมมากออกจะแค่นไปทางแนวดุๆด้วยผิดกับอีกคนที่ดูจะเข้าถึงง่ายมากกว่า

“ไม่ทันละ สั่งไปแล้ว”

“....” ฉัน

“พี่จะรีบไปไหน แอบไปรับงานอะไรไว้?”

“กูมีธุระด่วนไม่ได้แอบรับงาน”

“อื้มมม~ นึกว่าไอ้วินมันพูดโน้มน้าวให้พี่กลับไปรับงานสืบได้ ผิดหวังแฮะ”

“?!” งานสืบ? ฉันรีบมองผู้ชายร่างสูงหน้าคมคนนี้ทันที เขาเป็นนักสืบเหรอ! ฉันนิ่งแล้วทำเป็นมองรอบร้านไปเรื่อยๆขอให้แน่ใจหน่อยเถอะ ไม่ใช่พูดไปแล้วเขาไม่ใช่นักสืบนี่หน้าแตกตรงนี้เลยนะ... ฉันเขยิบเข้าไปใกล้พวกเขาอีกนิดแล้วตั้งใจฟังสุดๆ

“สรุปคือมึงกล่อมมันให้มาพูด? ...เหอะ! เล่นเนียนด้วยนะไอ้หื่น” ..ทำไมไม่มีจังหวะที่พูดอะไรเกี่ยวกับนักสืบหรืองานสืบเลยละ.. หรือเมื่อกี้ฉันแค่หูฝาดไป.. เขยิบเข้าไปใกล้อีกนิดดีกว่า.. ;P ฉันเอียงหูเข้าไปใกล้แต่ก็ระวังไม่ให้โดนตัวพวกเขาเดี๋ยวจะหาว่าฉันเป็นโรคจิต แต่เอ๊ะ... ทำไมเงียบไปเลยละ.. ก้าวขาเข้าไปอีกนิดละกัน

ฉันก้าวขาได้ประมาณ3ก้าว เสียงมันเงียบผิดปกติฉันเลยเงยหน้าขึ้นมา

“!!!!!” แล้วฉันก็ต้องค้างท่าย่องๆของตัวเองไว้แบบนั้น เพราะพวกเขาสองคนมองมาที่ฉันพร้อมกับสายตาที่สามารถพูดออกมาเป็นประโยคได้โดยไม่ต้องใช้เสียง ‘..ทำอะไรของเขาวะ!’ อารมณ์คือคำนี้เลย บวกอาการขมวดคิ้วและเลิ่กคิ้วด้วยนะ...

“...เอ่อ คือ ..แอร์มันตกตรงนี้นะ แล้วก็ หนาวจัง หน๊าวหนาว แฮร่~ ก็เลยเขยิบไปใกล้หน่อยนึง... ^^*” คิดว่าเขาสองคนเชื่อที่ฉันพูดไหม?

“ ==*? “ ดูจากสีหน้าก็รู้ว่าไม่เชื่อ เห็นแบบนั้นแล้วก็ต้องพาตัวเองถอยหลังออกมาสองก้าวแล้วได้แต่ยิ้มเจื่อนๆให้

“จริงสิ.. เธอจะสั่งอะไร” ผู้ชายที่ฉันเจอตอนแรกถามฉันขึ้นมา ส่วนผู้ชายอีกคนก็ยืนมือล้วงกระเป๋านิ่งๆมองมาที่ฉัน

“เอ่อ.. ขนม ฉันจะสั่งเค้ก”

“ดี งั้นเอานี้ไป จะได้ไม่ติดคอ” เขายื่นกาแฟแก้วนึงมาให้ฉันแล้วยิ้มให้จางๆพร้อมกับเดินผ่านฉันไป ฉันรับแก้วกาแฟไว้โดยไม่ได้เจตนา แต่ก็เลือกจะเป็นฝ่ายวิ่งไปหาเขา

“เดี๋ยวค่ะ... คือ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”

“ว่า?”

“...คือ คุณนะ เป็นนักสืบเหรอ?” ฉันชี้ไปที่คนตัวสูงผิวขาวซีดหน้าตาเหมือนแวมไพร์โผล่มาจากหลุมศพ สายตาราวกับเหยี่ยวนั่นทำให้ฉันต้องหลบตาในนาทีต่อมาแต่เจ้าตัวกลับนิ่ง กลับเป็นว่าผู้ชายที่ฉันเจอในตอนแรกตอบฉันแทน

“หานักสืบอยู่?”

“..อืม” เขาถามฉันแล้วนิ่งไปก่อนจะใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตุ่ยๆ

“กูไปละ เสียเวลากู”

“เดี๋ยวดิวะ”

“....” สองคนนั้นคุยอะไรกันไม่รู้ รู้แค่ว่าอีตาแวมไพร์นั่นดูรำคานมากๆก่อนจะเดินออกไปจากร้าน ฉันเลยเดินไปหาคนที่ยังยืนอยู่

“ไม่เป็นไรค่ะ เขาคงมีงานอื่นต้องทำ;)”

“ไม่มีหรอก พี่ไม่รับงานสืบมานานละ”

“...” ฉันแค่พยักหน้าก่อนจะก้มโค้งขอตัวที่ไม่ไหว้เพราะรู้สึกว่าอายุเราไล่เลี่ยกัน

“เธอจะจ้างนักสืบไปสืบเรื่องอะไร?”

“..ค๊ะ? อ๋อ ...คือ”

“ลองบอกมาก่อน ถ้าน่าสนใจฉันจะไปเกลี่ยกล่อมพี่ให้”

“...ดูจากท่าทางเขาไม่น่าจะสนใจเรื่องฉันนะ^^*”

“ลองก่อน”

“....ก็ได้” ไม่รู้ทำไมคนคนนี้ถึงอยากให้พี่ตัวเองกลับมาทำงานสืบต่อทั้งที่เจ้าตัวเขาก็ดูชัดเจนมากที่จะไม่กลับไปทำงานนั่น ฉันกับผู้ชายคนนี้มานั่งที่โต๊ะของฉัน เพิ่งสังเกตว่าสองคนนี้ผิวขาวจนผู้หญิงอย่างฉันยังอาย... มันใช่เรื่องไหมเนี่ยนารา! เข้าเรื่องเถอะ

“... คืองี้ ฉันอยากจ้างนักสืบ สืบเรื่องการตายของพี่ฉัน ฉันไม่ได้ติดใจสงสัยเรื่องที่พี่ฉันฆ่าตัวตายเพราะพี่ฉันเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง ...แต่ ประเด็นมันอยู่ที่ เว็บบอร์ดที่เป็นข่าวอยู่ตอนนี้”

“เว็บบอร์ดสีดำ ...กับเมโลดี้ตัวโน๊ต”

“นายรู้!”

“ข่าวดังเลยนิ แล้วไงต่อ ว่ามา” ฉันพยักหน้า

“คือฉันอยากรู้ว่าใครเป็นคนสร้างเว็บนั่นขึ้นมา ถ้ามันเป็นอย่างที่ตำรวจว่า ว่าเว็บนั่นมีเมโลดี้ที่สามารถชักจูงให้คนที่จิตใจอ่อนแอดิ่งลงและตัดสินใจฆ่าตัวตายแบบนั้นมันอันตรายมากเลยนะ ฉันไม่อยากให้มีใครต้องตายเพราะเว็บนี่อีก ถึงฉันจะไม่เข้าใจคนที่เป็นโรคซึมเศร้า แต่ฉันก็ไม่อยากให้ใครมองว่าคนที่เป็นโรคนี้อ่อนแอ และเห็นแก่ตัวที่ฆ่าตัวตายหรอกนะ”

“ทั้งหมดนี่ตั้งใจทำเพื่อพี่ของเธอ?”

“เปล่า ...เพื่อทุกคนต่างหาก” ถึงตอนแรกแอบนึกแวบๆว่าจะเป็นเรื่องอาถรรพ์.. แต่มาชั่งน้ำหนักแล้วมันงี่เง่าเกินไปอะ ฉันเลยมุ่งมาทางเว็บบอร์ดที่น่าจะมีคนจงใจสร้างมันมามากกว่า

“....” เขานิ่งไปเลย แต่ฉันคิดอย่างที่พูดจริงๆนะ เรื่องที่อยากทำเพื่อทุกคน

“ฉันนักรบ ส่วนไอ้นิ่งหุ่นกระป๋องที่เดินออกไปเมื่อกี้ สงคราม พี่ฉัน” เขายื่นมือมาข้างหน้าเพื่อรอฉันจับมือเชคแฮนด์ ฉันจับมือเขาโดยที่ไม่รู้หรอกว่าเขาโอเครีบงานสืบไหมเพราะคนที่ตอบได้ชัดเจนที่สุดคงจะมีแต่คนที่เดินออกไปจากร้านเมื่อกี้

“นาราค่ะ”

“ขอเบอร์ไว้หน่อย เผื่อฉันเกลี่ยกล่อมได้” เขายื่นมือถือให้ฉัน ฉันรับมาก็จริงแต่ก็ยังสงสัยกับจุดประสงค์ของเขาอยู่ดีว่าทำไมออกตัวช่วยฉันแบบนี้

“...ทำไมถึงออกตัวว่าจะช่วยฉันละ”

“เพราะเป็นน้องมั้ง”

“.....”

“เห็นพี่ตัวเองเย็นชา เหมือนหุ่นกระป๋องเข้าไปทุกวันแบบนั้น ไม่ไหวว่ะ;)” เขาพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากให้ฉัน ฉันก้มกดเบอร์มือถือให้กับนักรบไปแล้วยิ้มตอบตอนยื่นมือถือคืนเจ้าตัว

“ไม่ใช่หุ่นกระป๋อง แวมไพร์มากกว่า;)”

“ก็จริงของเธอ;)” จริงๆนักรบเองบุคลิกของเขาก็ดูดุๆอยู่นะ แต่มันยังพอมีความอ่อนความยืดหยุ่นไม่แข็งกระด้างเหมือนกับคนเป็นพี่

“นายคิดว่าเขาจะรับสืบเรื่องฉันไหม?”

“ถ้าเป็นคนอื่นก็ตอบได้เลยว่าไม่”

“....”

“แต่เป็นเธอก็ไม่แน่”

“หื้ม? เป็นฉัน? ทำไมอะ?”

“แข็งนอกแต่อ่อนใน นั่นละพี่ชายฉัน”

“....”

“อีกอย่าง ผู้หญิงทรงอย่างเธอเข้าใกล้พี่ได้สบาย”

“..ทำไมเหรอ?”

“ไม่ค่อยมีหรอก คนที่จะนึกถึงส่วนรวมด้วยเรื่องใหญ่ๆแบบนี้ ส่วนมากก็คิดถึงแต่ตัวเองกันทั้งนั้น ...พี่ก็นึกถึงส่วนรวมมากกว่าตัวเอง ถึงปากจะบอกว่าไม่รับงานสืบแต่ลึกๆก็อยากจะทำ ถึงจะไม่ชอบการคาดหวังจากคนอื่น แต่ก็ไม่ชอบให้ใครสูญเสีย”

“...ซับซ้อนจัง”

“อืม คงเพราะเป็นพี่คนโต การที่จะต้องดูแลใส่ใจน้องอีก3คนตั้งแต่อายุยังน้อยแบบนั้น มันทำให้พี่เป็นคนที่ใส่ใจคนรอบข้าง ซับซ้อนนิดๆแต่กลับแข็งกระด้างกับคนที่ทำให้ตัวเองรู้สึกไม่ปลอดภัย”

“....” เขาซับซ้อนขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันมองไปที่ประตูร้านที่สงครามเดินออกไปแต่ตอนนี้ไม่มีใครสักคนเดินเข้าออกร้าน

“คนเราเลือกที่จะซ่อนตัวตนที่แท้จริงกับคนแปลกหน้าหรือคนที่เราไม่เชื่อใจเสมอ หลักจิตวิทยานะ”

“นักสืบต้องใช้ตรรกะพวกนี้ด้วย?”

“มันก็ต้องรู้ไว้บ้าง ไม่งั้นความลับที่สืบก็หลุดหมดสิ ถูกม่ะ;)” นักรบยิ้มให้ฉันอีกครั้งแล้วยกกาแฟขึ้นมาดื่ม เขาหยิบมือถือยกแนบหูแล้วก็ยกมือขอตัวกับฉันก่อนจะรีบเดินออกไปจากร้าน

ฉันหยิบมือถือตัวเองขึ้นมา มองเบอร์ที่นักรบกดยิงเข้าเครื่องฉันตอนได้เบอร์ แล้วกดบันทึกชื่อ..

“..จะยอมหรือเปล่านะ”

แล้วคุณคิดว่าเขาจะรับงานนี้ไหม ถึงนักรบออกตัวว่าจะช่วยก็เถอะ แต่ถ้าไม่สำเร็จนี้ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วนะ ฉันไม่ได้มีเงินมากมายขนาดจะจ้างคนนั้นทีคนนี้ทีแต่กลับไม่ได้ข้อมูลอะไรเลยอะ

“..พี่ช่วยให้เขาใจอ่อนได้ไหม ..ฉันช่วยพี่ไม่ทันไปคนนึงแล้ว ตอนนี้ฉันอยากช่วยทุกคน;(“

(🔍)