Kabanata 1

ARIA

Bandang ala-una na ng madaling-araw nang matagpuan ko ang sarili kong nakaupo sa malamig na tiles ng kusina, nakapatong sa kandungan ko ang iPad ni Ethan, habang nakatitig sa isang video na hinding-hindi ko kailanman ginustong makita sa buong buhay ko.

Kanina pa nakatulog si Mila sa sofa, mahigpit pa ring hawak ang paborito niyang unicorn cup. Dahan-dahan ko siyang binuhat paakyat, inihiga sa kama, at saka bumalik sa ibaba para tapusin ang pagliligpit. Doon ko nakita ang iPad ni Ethan na nakabukas sa ibabaw ng counter.

Hindi niya kailanman iniiwan ang bagay na iyon nang basta-basta. Karaniwan, para bang naglalaman iyon ng mga lihim na pang-estado, kaya dala-dala niya kahit saan—pati sa banyo. Lagi niyang sinasabi na kailangan niyang bantayan ang live sales ng kumpanya o kung ano man iyon.

Akala ko, kukunin ko lang ito at dadalhin sa kuwarto para sa kanya. Pero nang sandaling mahawakan ito ng mga daliri ko, biglang lumiwanag ang screen. Ang nakita ko ay nagpahinto sa akin nang tuluyan.

Hindi na ang family picture namin noong unang birthday ni Mila ang wallpaper. Sa halip, makikita roon si Ethan, si Mila, at si Sienna Vale na magkakasamang nakaupo sa isang outdoor café. Maliwanag ang sikat ng araw sa paligid nila. Nakaupo si Mila nang komportable sa kandungan ni Sienna, habang nakayakap ang isang braso nito sa mga balikat ni Ethan. Magkakasama silang nakangiti na para bang tunay silang magkakapamilya, na para bang isang perpektong maliit na pamilya.

Biglang kumunot ang sikmura ko. Sinubukan kong sabihin sa sarili kong huwag itong bigyan ng malalim na kahulugan, pero may kung anong lubos na mali sa larawang iyon. Dapat ay isang family friend lang si Sienna—o mas tamang sabihing isang sapilitang kakilala. Gustong-gusto ni Mila ang mga video niya bilang isang sikat na kids’ content creator, at dahil magkakolehiyo sina Sienna at Ethan, pinilit kong tiisin ang presensya nito.

Napatingin ako sa hagdan. Patay na ang ilaw sa kuwarto. Malamang ay mahimbing nang natutulog si Ethan. Ilang sandali akong nakatayo roon, hindi alam kung ano ang gagawin sa larawang ngayon ay nakaukit na sa isip ko. Wala itong saysay.

Bago ko pa mapigilan ang sarili ko, dinala ko ang iPad sa kusina, muling umupo sa malamig na sahig, at binuksan ang photo gallery niya.

Nagsimula akong mag-scroll. Sunod-sunod na larawan ang tumama sa akin na parang suntok sa dibdib. Si Ethan na kumpiyansang nakangiti. Si Mila na masayang-masaya. Si Sienna na nakangiting nakaupo sa tabi nila. Magkakasama sila sa iba’t ibang lugar—mga café, parke, isang toy store, at maging isang mabilisang selfie sa drive-through habang may hawak na milkshake. Bawat larawan ay may mainit at masayang aura ng isang pamilya. Iyong klase ng pamilyang matagal ko nang hinihintay ngunit puro dahilan lamang ang natatanggap ko mula sa kanya.

Doon ko tuluyang naunawaan kung bakit nitong mga nakaraang buwan ay patuloy akong itinutulak palayo ni Mila. Lagi kong ipinagwawalang-bahala iyon, iniisip na normal lamang na pag-uugali ng isang bata. Kapag inaalok kong ihatid siya sa school, sinasabi niyang sina Daddy at Auntie Sienna ang gagawa noon. Kapag may pinaplano akong simpleng bagay para sa aming dalawa, sasabihin niyang may ipinangako na raw sa kanya si Auntie Sienna na mas maganda. Kinumbinsi ko ang sarili kong inosente lamang ang mga salitang iyon, iyong mga bagay na nakukuha ng mga bata dahil sa sobrang panonood online. Dahil gumagawa ng content para sa mga bata si Sienna, hindi ko kailanman naisip na mas malalim pa roon ang lahat.

Pero naging malinaw na pattern na pala ito. Ilang buwan nang palaging magkasamang lumalabas sina Ethan at Mila. Noong una, nakita ko lang iyon bilang magandang father-daughter time at hindi ko na pinag-isipan. Pagkatapos, nagsimulang umuwi si Mila na punong-puno ng kuwento tungkol kay Auntie Sienna—ito raw at iyon raw si Auntie Sienna. Mga bagong damit. Mga bagong laruan. Mga cute na bracelet. Mga mamahaling hair clip. Lahat ng bagay na alam kong hindi ko naman binili para sa kanya.

Unti-unti, lahat ng senyales na binalewala ko ay naroon pala mismo sa harap ko, maayos na nakasalansan sa photo album na iyon.

Patuloy akong nag-scroll hanggang sa mapansin ko ang isang hidden folder na nakasingit sa pagitan ng mga regular na folder. Wala itong pangalan, tanging timestamp lamang. Muli na namang kumirot ang sikmura ko. Sinasabi ng bawat instinct ko na iwanan ko na iyon, pero pinindot pa rin iyon ng daliri ko.

Isang buong hanay ng mga video ang lumitaw.

Binuksan ko ang una.

Lumabas ang liwanag ng screen, at nagsimulang gumalaw ang video. Halos tumigil ang paghinga ko. Sumikip nang husto ang dibdib ko. Nanginginig nang labis ang mga kamay ko kaya muntik ko nang mabitawan ang iPad.

Isa iyong sex video.

Ni Ethan.

At ni Sienna.

Naupo lang ako roon, tuluyang natigilan. Isang matinis na ugong ang pumuno sa mga tainga ko. Nanlamig ang buong katawan ko, na para bang biglang naglaho ang sahig sa ilalim ko. Ang mga tunog mula sa video—ang malalakas na ungol niya, ang boses niya, ang paraan ng pagkakahawak ng mga kamay niya rito. Wala itong anumang pagkakahawig sa paraan ng paghawak niya sa akin noon. Sa totoo lang, napakatagal na mula nang lumapit pa siya sa akin nang ganoon. Noong huli, isang mabilis na halik lamang ang ibinigay niya sa akin bago bumulong na pagod na pagod siya mula sa trabaho.

Hindi ko maialis ang tingin ko, pero hindi rin ako makahinga. Hindi banayad o mapagmahal ang ginagawa nila. Matindi iyon, magaspang, halos agresibo. Kinamuhian ko ang sarili ko dahil hindi ko nakita ang mga senyales nang mas maaga. Wala akong maisip na dahilan na maaaring magpaliwanag o magpawala sa bigat ng lahat ng ito. Ang panonood dito ay parang may kamay na pumasok sa dibdib ko at mahigpit na pumiga hanggang sa tuluyang may bagay sa loob ko na nabasag.

Sa wakas, pinause ko ang video, pero ang mga imaheng iyon ay tuluyan nang nasunog sa alaala ko.

Hindi tumigil ang panginginig ng mga kamay ko. Napakalakas ng tibok ng puso ko kaya sumasakit ang dibdib ko sa bawat pintig. Hindi ko alam kung dapat ba akong sumugod sa taas, kalugin si Ethan para magising, o tumakas muna sandali para makahinga.

Mahigpit kong hinawakan ang iPad, na para bang iyon na lamang ang tanging matibay na bagay na pumipigil sa akin para tuluyang gumuho habang magulong umiikot ang mga iniisip ko, desperadong naghahanap ng kahit anong posibleng paliwanag o dahilan para magkaroon ng saysay ang bangungot na ito.

Sa huli, tumayo ako, matigas at nanginginig ang mga binti ko dahil sa lamig ng sahig. Dahan-dahan akong naglakad patungo sa hagdan at huminto sa unang baitang.

Malakas akong sumandal sa railing, mahigpit itong hinawakan para may masasandalan. Nanginginig ang buong katawan ko—hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa matinding takot. Takot sa kung ano ang mangyayari pagkatapos nito. Biglang nagmukhang isang napakalaking kasinungalingan ang buong buhay namin, at hindi ako sigurado kung mayroon pa akong lakas na harapin ang katotohanan o lakas na magpanggap na wala akong nakita.

Nilunok ko ang namumuong bara sa lalamunan ko at pinilit na umakyat sa susunod na baitang.

Nang marahan kong buksan ang p***o ng kuwarto, natigilan ako.

Mahimbing na natutulog si Ethan, mahinahon ang pagtaas at pagbaba ng dibdib niya sa bawat regular at kalmadong paghinga. Marahas na kumulo ang sikmura ko. Bawat bahagi ng katawan ko ay gustong ihagis ang iPad sa kanya, sumigaw hanggang sa mawala ang boses ko, gisingin siya at hingan ng mga sagot. Pero hindi ako makagalaw. Ang makita siyang nakahiga roon nang ganoon kakalma, lubos na walang kamalay-malay sa natuklasan ko, ay nagpaalab ng galit sa loob ko na higit pa sa inakala kong kaya kong maramdaman.

Maingat kong inilagay ang iPad sa bedside table. Mahina itong tumunog nang tuluyan itong mailapag. Pagkatapos, umatras ako, malalim na lumunok upang labanan ang masakit na bukol sa lalamunan ko, at lumabas ng kuwarto. Kung mananatili ako sa kama ngayong gabi, natatakot akong baka may magawa ako na hinding-hindi ko na mababawi.