Kabanata 2

Nadulas ako nang tahimik sa kuwarto ni Mila at marahang umakyat sa maliit niyang kama, tinitiyak na hindi ko siya magigising. Nakapulupot siya sa ilalim ng malambot niyang kumot, mahigpit na niyayakap ang pink niyang teddy bear, habang mabagal at payapa ang paghinga niya.

Umupo ako roon sa dilim, pinagmamasdan ang inosente niyang mukha habang natutulog, at napaisip kung may ideya ba siya sa lahat ng nangyayari. Alam ba niya ang tungkol sa daddy niya at sa babaeng labis niyang minamahal? Nararamdaman ba niya kahit paano ang katotohanan, o wala pa rin talaga siyang kamalay-malay? Ibinabaon ko ang mukha ko sa unan sa tabi niya, pinipigilan ang mga luhang patuloy na nagbabantang tumulo, at ginagawa ang lahat para manatiling tahimik upang hindi siya magising. Pero patuloy na kumakabog nang malakas ang puso ko sa dibdib.

Masasabi kong isa ito sa pinakamasasamang gabing naranasan ko. Noon, akala ko ang gabing nawala ang tatay ko ang pinakamababang punto ng buhay ko. O iyong mga masasakit na gabing nagsusuot ako ng bagong lingerie, puno ng pag-asa at pakiramdam na gugustuhin at nanaisin ako, pero isang mabilis na halik lamang sa labi ang ibinibigay ni Ethan bago bumulong na sobrang nakakapagod ang trabaho. Masakit nang husto ang mga sandaling iyon, pero ibang klase ang sakit na nararamdaman ko ngayon—mas matalim, mas mabigat, at higit na nakakadurog.

Nakahiga ako sa tabi ni Mila, nakatitig sa kisame, habang napakabilis ng tibok ng puso ko na para bang anumang oras ay sasabog ito palabas ng dibdib ko. May bahagi sa akin na gustong dumiretso sa master bedroom, kalugin si Ethan para magising, at pilitin siyang ipaliwanag ang lahat.

Pero may nagsasabi sa akin na kapag ginising ko siya ngayon, hahantong lamang iyon sa isang malakas na away. Nakikita ko na sa isip ko ang sarili naming nagtataas ng boses, at ayokong marinig ni Mila ang kahit ano roon. Bukas ang unang araw niya sa pagbabalik sa school—isang open day na puno ng masasayang aktibidad na ilang linggo na niyang excited na pinag-uusapan. Hindi ko hahayaang sirain ng personal kong bangungot ang araw na iyon para sa kanya.

Lumapit ako sa kanya, napansin kung paano mahigpit na nakahawak ang maliliit niyang daliri sa gilid ng kumot, at muling kumirot ang dibdib ko.

“Diyos ko, please, patulugin Mo na lang ako para makatulog ako,” bulong ko sa tahimik na dilim. “Kailangan ko munang makatakas sa bangungot na ito.”

Pumikit ako, pero hindi talaga dumating ang mahimbing na tulog. Paulit-ulit na ipinapalabas ng isip ko ang mga video at larawan, na para bang walang katapusang loop.

Kinabukasan, nag-vibrate ang tablet ni Mila at hinila ako mula sa hindi mapakaling pagkakahimbing. Nakaupo na siya, masayang nag-i-swipe sa screen, habang kumikinang ang maliit niyang mukha sa makukulay na ilaw ng cartoon.

“Mila,” sabi ko, pilit na pinapakatatag ang boses ko kahit paos at pagod itong lumabas, “sinabi ko na sa’yo dati—magdasal ka muna pagkagising mo, huwag kang dumiretso agad sa cartoons.”

“Sorry, Mommy,” mahina niyang sagot, at agad na pinause ang video.

Pagkatapos, mausisa niya akong tiningnan at nagtanong, “Bakit dito ka natulog sa kuwarto ko?”

Tinaasan ko siya ng kilay. “Ganito na ba tayo bumabati ng good morning ngayon?”

Nag-roll siya ng eyes nang pabirong paraan at bahagyang ngumiti. “Good morning, Mommy.”

Hindi ko napigilang ngumiti rin. Sa isang maikling sandali, bahagyang nawala ang bigat sa dibdib ko. “Gusto lang ni Mommy na makipag-cuddle sa kanyang little princess,” sabi ko habang hinahatak siya sa isang mainit na yakap, iniisip kung gaano na kalayo ang nararamdaman ko sa kanya nitong mga nakaraang araw.

“Mommy… iba ang hitsura ng mga mata mo,” sabi niya, habang itinuturo ang pamamaga at pamumula nito.

Nginitian ko siya nang marahan. At least, napansin niya. “Wala ito, sweetheart.” Umayos ako ng upo, hinalikan ang noo niya, at mas hinigpitan ang yakap ko. “So… today’s the big resumption day. Siguradong excited na excited ka, huh?”

“Yes!” masayang sigaw niya habang excited na tumatalon sa kutson. “Sinabi ni Auntie Sienna na pupunta siya sa open day para lang sa akin! Sobrang saya ng mga teacher ko, at excited din ang lahat! Hindi man lang siya binabayaran ng school—libre niya itong ginagawa!”

Tumawa siya nang buong saya. “Napakabait niya, Mommy.”

Masakit na kumuyom ang dibdib ko nang marinig ang pangalan nito.

“Ganoon mo talaga kagusto si Auntie Sienna?” mahina kong tanong, pinananatiling kalmado ang boses ko hangga’t kaya ko.

“Yeah! Love ko siya, Mommy. Napakaganda ni Auntie Sienna. Naka-high heels siya gaya ng mga totoong grown-up, hindi tulad mo na plain sneakers lang. Laging makintab ang sapatos niya, at nagsusuot siya ng magagandang damit na may mga kumikislap na dekorasyon. Ginagawa niya ang buhok niya nang ganito—” Dramatic na ginulo ni Mila ang maliliit niyang kamay sa paligid ng ulo niya. “At amoy bulaklak siya. Kumakanta siya kasama ko, nagbabasa ng stories sa akin, at binibilhan ako ng mga regalo kahit nakakalimutan ni Daddy.”

Tahimik akong nakinig, habang lalong sumisikip ang puso ko sa bawat salitang sinasabi niya. Hindi niya naman sinusubukang saktan ako—masayang bata lang siya na nagsasalita tungkol sa mga bagay na nagpapasaya sa kanya. Pero masakit pa rin. Sobrang sakit marinig kung gaano kalaking puwang ang kinuha ni Sienna sa mundo niya. Para bang unti-unting nakalimutan ni Mila ang mga espesyal na sandaling dati ay kaming dalawa lamang ang nagsasalo.

“Mila… mahal mo pa rin naman si Mommy, di ba?” mahina kong tanong, pilit na pinipigilan ang boses kong mabasag.

“Mahal kita, Mommy,” mabilis niyang sagot, walang kahit kaunting pag-aalinlangan.

“Pero… mas mahal mo ba si Auntie Sienna kaysa kay Mommy?” Nakatakas ang tanong sa bibig ko kahit alam kong parang bata ang dating nito. Kumulo ang sikmura ko, pero hindi ko maipagsawalang-bahala kung paano tila pinapalitan ako ni Sienna—hindi lamang kay Ethan, kundi pati kay Mila. O baka paranoid lang talaga ako?

“Mommy—” simula niya, ngunit biglang pinutol ng boses ni Ethan mula sa pintuan.

“Good morning, my queen and my little princess,” masiglang bati niya.

Tumalon si Mila mula sa kama na may masayang sigaw at tumakbo papunta sa mga bisig niya. Binuhat siya ni Ethan, mahigpit na niyakap, pagkatapos ay yumuko at hinalikan ako sa pisngi. Pinilit kong ngumiti at tumango, pero tila hindi niya napansin ang namamaga at pagod kong mga mata o ang gabing hindi ako nakatulog.

Nagsimula ang dalawa sa dati nilang secret handshake routine, pabulong na nagtatawanan tungkol sa mga bagay na sila lamang ang nakakaintindi. Dapat sana ay nakakatuwa iyon, pero sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay nakatayo ako sa labas at pinapanood sila, tuluyang hindi kabilang sa maliit nilang mundo.

“Aakyat na ako para maghanda sa trabaho. Nandito na ang nanny, Luna—Mila, oras na para magbihis,” sabi ni Ethan.

Nanatili akong nakaupo roon, blangkong nakatitig sa sahig na para bang wala ako sa sarili.

“Hon, bakit dito ka natulog imbes na sa kuwarto natin?” tanong ni Ethan.

“Krimen ba ang gustong makasama ang sarili kong anak buong gabi?” singhal ko, mas matalim ang boses kaysa sa sinadya ko.

Bahagya siyang napaatras, mukhang naguguluhan kung bakit ganoon ang naging reaksyon ko sa simpleng tanong niya.

“Aakyat na ako para magbihis,” bulong niya bago lumabas ng kuwarto. Nagulat ako—ni hindi man lang niya binanggit ang halatang pamamaga ng mga mata ko.

Hindi ko na kayang sarilinin ang lahat. Gusto kong sumabog, sumigaw, at ilabas lahat ng luha ko.

“Ethan,” tawag ko sa kanya…