ANG BATANG HINDI NAGSASALITA

Hinawakan ko si Alex sa kamay at dahan-dahan siyang inihatid sa silid niya.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakaramdam ng awa sa batang ito. Kanina lang, para siyang maliit na demonyong handang manggulo ng buong mansion. Pero nang makita ko siyang nakatayo sa sulok habang pinapagalitan ako ng sarili niyang ama, parang biglang nawala ang lahat ng kalokohan sa mukha niya.

Para siyang batang sanay na masisi kahit hindi pa alam ang buong pangyayari.

Pagdating namin sa silid niya, pinaupo ko siya sa gilid ng kama.

“Alam mo, Alex, sa sobrang dami ng nangyari ngayon, ngayon ko lang napagtanto na hindi pa pala ako kumakain nang maayos.”

Tumingin siya sa akin.

“Parang kung anu-ano na ang naririnig ko dahil sa gutom. Pasensya ka na, ha?”

Ngumiti ako nang pilit habang inaayos ang magulong buhok niya.

“Gusto mo bang kumain tayo?”

Bago pa siya makasagot sa pamamagitan ng pagtango o pag-iling, may narinig akong boses mula sa likuran.

“Master, ano pong nangyari? Inabot ka ba ni Bossing?”

Napalingon ako.

Walang tao.

Si Shadow lang ang naroon, nakaupo sa tabi ng kama. Nakatungo ito kay Alex na para bang talagang nag-aalala.

Kasunod na nagsalita ang pusa.

“Nasaktan ka ba niya, Master? Sabihin mo lang sa amin. Kalmutin ko ang pantalon niya mamaya.”

Napatigil ako sa paghinga.

Sandali.

Ano raw?

Dahan-dahan akong tumingin sa paligid. P***o. Bintana. Aparador. Ilalim ng kama.

Wala namang ibang tao.

Napatingin ako kay Alex. Nakatingin din siya sa akin, pero mas malaki ang mga mata niya kaysa kanina. Pagkatapos, bigla niyang tinakpan ang bibig niya gamit ang dalawang kamay.

Si Shadow naman ay mabilis na sumuot sa ilalim ng kama.

Si Duchess ay parang multong naglaho papasok sa aparador.

Napakurap ako nang ilang beses.

“Hindi maaari,” bulong ko sa sarili.

Baka pagod lang ako. Baka gutom. Baka dahil sa stress na dulot ng ama ng batang ito, nag-iilusyon na ako. Kelan pa nakapagsalita ang mga hayop, ano ka ba Veronica anong klaseng kahibangan ka ba naman meron, unang araw palang praning ka na.

Huminga ako nang malalim at pilit na ngumiti kay Alex.

“Huwag na kayong mag-alala. False alarm lang.”

Pagkasabi ko niyon, natigilan ako.

Sino ang kausap ko?

At bakit ko sinabi yun?

Hindi pa ako nakakabawi sa sarili nang may gumalaw sa gilid ng silid. Napalingon ako sa aquarium.

Doon, dahan-dahang lumabas mula sa maliit na taguan nito ang clownfish.

“Madam, oras na po ba ng kain? Dalawang takal po ang sa akin. Gutom na gutom na ako.”

Napaatras ako ng isang hakbang.

“HAH?!”

Hindi ako sigurado kung talagang narinig ko iyon o tuluyan nang nasira ang utak ko.

Isang aso. Isang pusa. Ngayon, pati isda?

Ano ang susunod? Yung mga halaman sa hardin, hihingi rin ng fertilizer?

Napahawak ako sa sentido ko.

“Hay naku, Alex. Kailangan ko na talagang kumain. Iba na ’to.”

Tumayo ako at itinuro ang p***o.

“Babalik ako, ha? Dadalhan kita ng meryenda.”

Tumango si Alex.

Bago ako tuluyang lumabas, muli kong sinulyapan ang aquarium. Tahimik na lumalangoy si Bubbles na para bang wala siyang ginawang kakaiba.

Napailing ako.

“Gutom lang ’to. Gutom lang.”

Pagkasara ko ng p***o, saka lamang lumabas si Shadow mula sa ilalim ng kama.

“Master, naririnig niya rin ba kami?”

Lumabas din si Duchess mula sa aparador. Umupo ito sa harap ni Alex at matamang pinagmasdan ang bata.

“Sure ka, Chief? Baka nagkataon lang.”

Umiling si Alex at nagkibit-balikat. Hindi rin niya alam kung ano ang nangyayari.

Biglang lumitaw si Bubbles sa harap ng aquarium glass.

“Wala pa ba ang pagkain? Dalawang takal ang order ko!”

Napalingon si Shadow sa aquarium.

“Pahamak ka talaga, Bubbles.”

Samantala, napangiti si Alex. Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang araw na iyon, tila may bago siyang dahilan para maging masaya.

Ilang minuto ang lumipas bago ako bumalik sa silid dala ang isang plato ng meryenda.

Pagbukas ko ng p***o, para bang walang kakaibang nangyari.

Nakahiga si Shadow sa sahig at kunwari'y natutulog. Abala naman si Duchess sa pag-aayos ng balahibo nito. Si Alex ay tahimik na nakaupo sa kama, habang si Bubbles ay paikot-ikot lamang sa aquarium.

Napahinga ako nang maluwag.

Buti naman.

Baka nga gutom lang talaga ako.

Inilapag ko ang plato sa maliit na mesa sa tabi ng kama.

“O, Alex. Kumain ka na. Baka mamaya pati ikaw, kung anu-ano na rin ang marinig mo.”

Tumingin siya sa akin at bahagyang ngumiti.

Kumuha ako ng isang pirasong tinapay at nagsimulang kumain. Sinadya kong huwag nang pansinin ang mga hayop. Ayokong bigyan ng pagkakataon ang utak kong gumawa na naman ng kung anu-anong kalokohan.

Tahimik ang buong silid.

Hanggang sa—

Tok. Tok. Tok.

Napalingon ako sa aquarium.

Nakatayo si Bubbles sa harap ng salamin, paulit-ulit na itinatama ang munting ulo nito sa glass.

“Madam! Hello po! Yung dalawang takal ko!”

Napatayo ako.

Dahan-dahan akong lumingon kay Bubbles.

Nanlaki ang mga mata ko, at agad kong binaling ang ulo ko sa kaliwa at kanan,dahil malamang talagang malala na ang pagod ko kasi, naaapektuhan na pati pandinig ko.. Muli akong tumingin sa aquarium, akyat baba na lumalangoy ang isda na parang di siya napapagod... 

At tumigil ito , biglang timingin sa akin...