Mag-log inOlive Perez is known as the lousy b*tch troublemaker. She comes from a wealthy family and can easily obtain anything she wishes. Though Olive is often seen as a "troublemaker" due to her rebellious nature, she was a kindhearted and sweet young woman. She had a strong sense of justice and was never afraid to stand up for what she believed in. She was also generous and treated people with respect, regardless of their social status. Pero paano kung ang katulad ni Olive na walang kinakatakutan at inaatrasan ay biglang manlumo nang makita mismo ng dalawang niyang mga mata kung paano binawian ng buhay ang kanyang mga magulang na walang kalaban-laban? It was a traumatizing and emotionally draining experience for her, and she's never been able to get over it. Sino ang magiging sandalan niya? Sino ang mananatili sa tabi niya para damayan siya? Aragon Hudson, a handsome and clever guy, who hates troublemakers like her showed up in her life amid her tragic life. Ang binatang ito ang magiging balikat niya sa sandaling paghihinagpis niya sa pagkamatay ng kanyang mga magulang. Ngunit paano kung ang inakala niyang mananatili sa tabi niya kahit pa ano ang mangyari ay iwan rin siya sa kadahilanang isa siyang troublemaker? What could be the destined faith waiting for the both of them? Would it be love, hate, or destruction in each other's lives?
view more“Saya umumkan pada kalian semua bahwa mulai detik ini, Ronald Satria akan menjadi Caretaker di dalam mansion ini,” ucap Pengacara Buan lantang. “Semua kekayaan dan aset peninggalan Pak Hermawan akan sepenuhnya dikelola oleh Ronald,” lanjut sang pengacara membacakan surat penunjukannya.
Semua tercengang! Setiap pasang mata di ruang tamu mansion itu tertuju pada Ronald. “Kenapa harus dia, Pak Buan? Bukankah warisan bisa segera dibagikan?“ sanggah Bianca keras. Pengacara Buan tersenyum tenang. “Bianca, statusmu dan Citra nggak kuat. Kalian berdua cuma anak bawaan dari istri pertama Pak Hermawan, bukan anak kandung!“ jawabnya tegas. “Bagaimana dengan Bu Arumi? Dia 'kan istri keduanya ayah,” Citra menambahkan. Buan kembali tersenyum. “Hanya istri di bawah tangan. Bukan istri sah secara hukum!“ Semua tercekat mendengar jawaban Buan. Mereka tak sepenuhnya bisa menerima kehadiran sosok Ronald yang terasa asing. “Dia masih muda, hanya beberapa tahun di atasku kayaknya. Apa hebatnya dia?!“ Bianca masih tidak terima. Ia menatap tajam ke arah Ronald. “Usia bukan ukuran, Bianca. Dan aku menunjuknya juga bukan asal tunjuk. Aku paham betul sejauh mana kejujuran dan jiwa loyalitasnya,” ujar Buan sambil melirik Ronald yang masih duduk diam. “Jujur saja nggak cukup, Pak. Kekayaan Paman Hermawan sangat besar. Butuh otak yang cerdas dan gigih,” bantah Septa, salah satu keponakan Hermawan. Buan tak menanggapi. Ia tak peduli sebesar apapun penolakan mereka—keputusannya sudah bulat. Buan sangat tahu bahwa Ronald yang merupakan perwira sarjana bukanlah pemuda yang bodoh. Lebih dari itu, kegigihan, keuletan, dan ketangguhan Ronald sudah teruji karena dia adalah mantan tentara yang terbiasa terdidik keras—tahan banting. “Keputusan ini sudah final. Ronald dilindungi secara hukum sebagai pengelola resmi atas semua kekayaan Pak Hermawan hingga nantinya ditemukan sosok pewaris yang layak!“ pungkas Buan tanpa kompromi. Ia kemudian melangkah pergi setelah menepuk bahu Ronald sebagai bentuk dukungan. Ronald segera berdiri dari kursinya setelah Buan menghilang dari pandangan. “Rapat keluarga aku akhiri. Silakan kalian kembali ke kamar masing-masing!“ ucap Ronald tanpa basa-basi. Ronald kemudian berjalan masuk ke ruang kerjanya di dalam mansion tersebut. Di dalam ruang kerja, Ronald berpikir cepat. Ia harus menjalankan amanah Hermawan dengan sebaik-baiknya. Ronald tak pernah berpikir akan menerima penunjukan seperti itu. Dalam benaknya masih hangat tersimpan saat-saat terakhir ia mendapatkan surat pensiun dini dari militer karena cedera tulang panggul di usianya yang masih 25 tahun. Saat Pengacara Buan, sahabat mendiang ayah Ronald, menawarkan hal tersebut, ia sempat menolak. Namun karena faktor kebutuhan finansial yang cukup krusial sejak ia menganggur, akhirnya ia menerima penunjukan tersebut. Tok! Tok! Terdengar ketukan ringan dari balik pintu ruang kerja Ronald. “Masuk!“ ujar Ronald pendek. Seorang wanita cantik berusia awal tiga puluhan masuk. Dia adalah Arumi, istri muda Hermawan. “Apa aku ganggu, Ronald?“ sapa Arumi lembut. Ia sengaja tersenyum manis dan sedikit membusungkan dadanya. Ronald sedikit tercekat menatap bagian yang membusung itu. Matanya nanar seperti seekor serigala yang haus darah. “Ohh, nggak kok, Bu Arumi. Silakan,” jawab Ronald datar menutupi debaran jantungnya. “Aku cuma mau bilang… sebagai penghuni baru mansion ini, pasti kamu perlu mengenal seluk beluknya secara keseluruhan. Silakan cari aku kalau butuh bantuan,” Arumi menawarkan, kali ini dengan menghempaskan buah pantat sekalnya ke kursi di depan Ronald. Ronald kembali tercekat. Arumi menyilangkan kakinya dengan santai, membuat paha putihnya sedikit terbuka dibalik rok spannya. Tanpa diminta, pedang pembunuh naga miliknya yang tersimpan rapi di balik celana segera bangkit menggeliat. “Tentu, Bu. Aku bakal mencarimu kalau pas butuh bantuan,” balas Ronald sambil sesekali mencuri pandang ke arah paha Arumi yang terbuka. Arumi mengangguk anggun, kemudian beranjak berdiri, mendekat ke posisi Ronald. “Tak perlu terlalu formal begitu, Ronald. Kita hampir sepantaran. Kamu hanya sedikit lebih muda dariku,” bisik Arumi di dekat telinga Ronald. Hembusan napas hangat seketika menerpa telinga dan tengkuknya. Ronald menegang. Ia seperti ingin merengkuh Arumi saat itu juga jika tak teringat bahwa itu adalah hari pertamanya bekerja di mansion tersebut. Arumi semakin berani. Jemarinya yang lentik kini bermain-main di dada Ronald yang masih tertutup kemeja dan jas. “Atau mungkin kamu butuh hal lain? Aku pasti bersedia bantu,” ucap Arumi dengan nada suara sedikit mendesah. Pikiran Ronald melayang. Ia jelas paham tentang maksud dari perkataan Arumi. 'Astaga! Dia bener-bener wangi dan montok!' teriak batin Ronald meronta. “Pokoknya, kalau kamu 'butuh', cari aja aku, Ronald,” lanjut Arumi memberikan tawaran menggiurkan. Pikiran Ronald seketika buntu. Ia hampir saja menangkup wajah Arumi, namun, tak lama kemudian Arumi melenggang pergi dengan lenggok pinggul yang sangat indah. Arumi sengaja memancing Ronald dengan pesona kematangannya. Belum hilang keterkejutan Ronald pada tingkah berani Arumi, wanita lain muncul di ambang pintu yang tidak ditutup oleh Arumi. “Apa yang rubah betina tadi katakan padamu?“ tanya Bianca tajam. Matanya melotot ke arah Ronald.Lumipas ang isang buwan.Isang buwan na parang ang bagal ng oras, pero wala namang nagbago sa sitwasyon ko. Hindi pa rin nawawala ang bigat sa dibdib ko, pero kahit ganon, pinilit kong kumapit sa iisang bagay—na maayos na si Kuya Aragon.At ngayon, nandito na ako sa hospital kasama si Ninang Cherry.Mahigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko habang naglalakad kami papunta sa garden. Hindi ko alam kung kaba ba o takot ang nararamdaman ko, basta ang alam ko, hindi ako ready sa kung anong makikita ko.“Olive, calm down,” mahinang sabi ni Ninang Cherry. “Okay na ang lagay niya. Huwag mo lang siyang bibiglain.”Tumango lang ako kahit pakiramdam ko hindi sapat ‘yon para pakalmahin ako.Pagpasok namin sa garden, agad ko siyang nakita.Si Aragon.Naka-wheelchair.At si Luna ang nagtutulak sa kanya habang dahan-dahan silang naglalakad sa pathway.Parang may kumurot sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa isang buwan ko siyang hindi nakita o dahil sa kung anong mangyayari ngayon.Huminto ak
“Olive, umuwi ka muna sa bahay. Doon tayo mag usap.” malamig na sabi ni Ninang sa akin.Parang biglang bumigat ang buong katawan ko.Hindi ko alam kung anong mas masakit. Yung tono ng boses niya o yung paraan ng pagtingin niya sa akin ngayon. Parang hindi na niya ako kilala. Ito ang uri ng tingin na ayoko. Alam ko sa sarili ko na wala akong kinalaman sa mga tumawag kanina. Hindi ko alam kung paano nila nakuha ang cellphone number ko at mas lalong hindi ko alam kung ano ang sinasabi nilang plano. Something feels off—parang may mali. It’s like someone is framing me just to put all the blame on me. Tiningnan ko si Luna. She looks satisfied with what happened. Is she the one framing me? Hindi na ako magtataka kung siya nga. Kilala ko na ang likaw ng bituka ng babaeng ito. Hindi ako papayag na basta niya lang akong sisiraan. Kailangan ko ipagtanggol ang sarili ko kahit alam kong may kasalanan naman talaga ako, pero ‘yung magbayad ng tao para lang ipahamak si Kuya Aragon? Hindi ko ‘yun ma
Hindi na alam ni Olive kung paano siya nakarating sa ospital. Basta ang alam ko lang tumatakbo ako. Halos hindi na ako makahinga. Hindi ko na nararamdaman ang paligid ko. Wala akong pakialam kung sino ang nakakasalubong ko, kung madapa man ako, o kung ilang beses akong muntik bumagsak. Kailangan ko makarating… “Kuya Aragon…” Paulit-ulit sa isip ko ang pangalan niya. Hanggang sa nakarating ako at nakita ko sina Ninang, Ninong at Luna. Lahat sila ay nakatingin sa akin. Ramdam ko ang bigat ng atmosphere. “Nasaan si Aragon?” halos pabulong kong tanong, hingal na hingal.Walang sumagot agad. Mas lalo akong kinabahan.“Please…” lumapit ako kay Ninang Cherry. “Ninang… nasaan po si Aragon?”“Nasa operating room…” nanginginig niyang sagot.Nanlalamig ang buong katawan ko.“Opera— bakit— anong nangyari?!”Hindi na ako makapaghintay ng sagot.Diretso akong lumapit sa pinto ng operating room pero biglang may humarang sa akin.It was Luna.“Anong ginagawa mo dito?” Matalim ang kaniyang tingi
Sobrang lakas ng ulan pero ayaw na bumalik ni Aragon sa kubo. Ayaw niyang makita si Olive. Naiinis siya dahil sinamantala nito ang ipinakita niyang kabaitan at pag-aaruga dito. Alam niyang malaki ang utang na loob ng pamilya nila sa pamilya nito kaya nagawa niyang maging mabuti rito. Bukod pa rito, matalik na magkaibigan ang mga pamilya nila kaya’t pamilya na rin ang turing niya kay Olive. Subalit iba ‘yata ang nais nito. Gusto ni Olive na palagi lang siyang nasa tabi nito. His marriage to Luna is already planned. His future is set. And because of that, he no longer wants anyone telling him what to do—or whether he should change any of it. Kahit na si Olive pa ‘yan...Naglalakad si Aragon sa gilid ng kalsada, basang-basa, pero wala siyang pakialam. Kahit kumakapit na sa balat niya ang lamig, tuloy-tuloy lang siya.Humigpit ang panga niya habang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang nangyari.“Damn it…” mariin niyang bulong.Hindi niya matanggap.Hindi niya matanggap na kayang g
“Ito na ba si Olive?” Manghang tanong sa akin ng isang medyo may edad na lalaki. Hinuha ko medyo may edad kumpara kay mommy at daddy.Siniko ko si mommy nang mahina sabay bulong. “Mommy, sino siya?”“Ang Ninong Recy mo...” Pabalik na bulong ni mommy bago ngumiti. “Kaya, pwede bang bumati ka at ngumi
I started packing my clothes and personal belongings with a smile on my lips. This is the happiest day of my life. I thought they would ignore my request. Walang ibang mahalaga para sa akin, kundi ang pamilya, buong pamilya at masayang pamilya tulad nito. Hindi talaga ako makapaghintay kung saan kam
When the bell for recess sounded, my classmates all began to make their way to the cafeteria. I stayed behind as I had no intention of joining them. The break period is still about an hour long. Hinintay kong makalabas ang lahat pero si Reyes mukhang walang balak lumabas kaya naman tumayo na ako par
I had no clue of my destination, so I just kept on walking until I spotted a convenience store and quickly headed in that direction. Subalit hindi natuloy ang pagpasok ko sa loob nang makarinig ako ng batang umiiyak sa gilid ng eskenita at mukhang hindi ito nag-iisa. May sariling isip ang mga paa ko






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.