LOGIN“Naubusan na ako ng paraan kung paano ka kakausapin,” mahina ngunit malamig na sabi ni Jenesis. “Kaya si Rheana na ang pinakiusapan kong magsabi sa 'yo. Baka mas gusto mong pakinggan ang anak mo kaysa sa akin.”Saglit lang siyang nilingon ni Raoul bago muling itinuon ang tingin sa harapan.“I work so I don’t get bored at home,” malamig niyang sagot.Bahagyang ngumiti si Jenesis. Pero mas mukhang sugat kaysa totoong ngiti ang ekspresyon niya.“Hindi ka mabo-bored kung pakikinggan mo lang ang mga paliwanag ko at pareho tayong susubukang ayusin ito,” mariin niyang sagot. “Hanggang kailan ba tayo ganito?”Walang sumagot.Tanging katahimikan ang namayani sa pagitan nila, at habang tumatagal, lalo lamang itong bumibigat.Huminga nang malalim si Jenesis, pilit pinipigilan ang mga salitang gustong kumawala sa dibdib niya.“Ako rin, bored ako sa bahay, Kuya,” mahina niyang pagpapatuloy. “Simula noong lumayo ka sa akin. Simula noong hindi mo na ako kinakausap at ayaw mo nang maniwala sa
“Doc…”Halos tumakbo si Jenesis pagdating niya sa ospital. Pagkabukas ng pinto ng kuwarto, bigla siyang natigilan.Nakahiga si Raoul sa ibabaw ng hospital bed. Maputla ang mukha niya at hindi pa rin siya nagigising.Sa kabilang bahagi ng kuwarto, naroon na ang doktor na tumawag sa kanya kanina. Para bang hinihintay talaga nito ang pagdating niya.“Good afternoon, Ma’am,” bati ng doktor, maayos ang tono.“Good afternoon, Doc,” sagot ni Jenesis. Naputol-putol ang boses niya habang ilang hakbang siyang lumapit. Hindi maalis ang mga mata niya kay Raoul. “Kumusta po ang asawa ko? Bakit po siya na-ospital ulit?”Marahang huminga ang doktor bago seryosong tumingin kay Jenesis.“Ganito po, Ma’am. Biglang nawalan ng malay si Sir Raoul sa office niya matapos siyang dumalo sa isang importanteng meeting kasama ang mga business partners niya.”Saglit na napatingin ang doktor kay Raoul na hindi pa rin nagigising.“Stable naman na ang kondisyon niya ngayon, but I strongly advise that he does
Natigil ang mga hakbang ni Jenesis pagpasok niya sa dining room. Agad napunta ang tingin niya sa isang bagay na hindi niya inaasahan.Nasa dati nitong upuan si Raoul. Pero ngayon, nakaupo si Rheana sa kandungan niya.Magkatabi silang dalawa, sobrang lapit. Para bang walang naging distansya sa pagitan nila nitong mga nakaraang araw.Kailan pa nangyari ito?Napalunok si Jenesis.Kagabi, pinili niyang huwag nang sumabay sa hapunan. Nagdahilan siyang busog na siya para maiwasan ang awkward na pagsasama nilang lahat. Ilang beses pa siyang tinanong ng tatlong bata kung saan siya pupunta.Pero ngayong umaga, parang nagbago ang lahat.“Daddy, gusto pa ni Rheana ng bread,” malambing na sabi ng bata habang nakayakap sa leeg ng ama.Bahagyang ngumiti si Raoul at walang pag-aalinlangang hinalikan ang noo ng anak.“Come on, eat some more. You need to eat well so you can grow stronger,” malumanay niyang sagot.Ibang-iba ang tono niya sa malamig na boses na madalas marinig ni Jenesis nitong
Bahagyang napaatras si Raoul dahil sa maliit na katawan ni Rheana nang bigla itong sumubsob sa kanya.Natigilan siya.Mainit at sincere ang dalawang maliit na kamay na nakayakap sa katawan niya.“Daddy…” nanginginig ang boses ni Rheana sa dibdib niya.Mas hinigpitan pa ng bata ang yakap, na para bang natatakot siyang muling lumayo ang Daddy niya.“I miss you so much, Daddy,” mahina niyang sabi habang nakadikit ang mukha sa katawan ni Raoul. “I really, really missed you…”Hindi agad nakapagsalita si Raoul.Sa sandaling iyon, parang may kung anong bumagsak sa loob niya. Unti-unti niyang itinaas ang dalawang kamay at niyakap pabalik ang anak.Mahigpit. Mainit. Para bang ayaw na rin niyang pakawalan ito.“Rheana…” mas mahina ang boses niya kaysa dati.Tumingala ang bata. Namumuo na naman ang luha sa mga mata niya.“I’m sorry, Dad…” putol-putol ang boses niya habang pinipigilan ang pag-iyak. “I shouldn’t have been angry at Daddy. I was wrong.”Tumigas sandali ang panga ni Raoul.
Nanlaki ang mga mata ni Jenesis sa gulat. Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.Paano nalaman ni Raoul?Paano niya nalaman na kalahating araw siyang wala sa bahay? Paano niya nalaman ang tungkol kay Brian? At paano niya nalaman na nasa Light Elementary School si Brian?Malakas na napabuntong-hininga si Raoul, na para bang pinipigilan niya ang kung anong matagal nang kinikimkim sa dibdib.“Do you really want to tell me that all of this is just a coincidence?” mababa pero matalim niyang tanong. “Or… another misunderstanding?”Bahagyang umangat ang gilid ng labi niya, bumuo ng halos hindi mapansing ngiti.Mapait. Malamig.“You’ve used coincidence and misunderstanding too many times, Jenesis,” mabagal niyang pagpapatuloy, pero madiin ang bawat salita. “Instead of making my suspicions disappear, you’re only giving me more reasons to believe them.”Isang hakbang siyang lumapit.“And it’s not just about you,” dagdag niya, lalong tumalim ang mga mata. “I can see it myself. Our daugh
“Ano… anong ginagawa mo rito?” malamig na tanong ni Jenesis, diretso ang tingin kay Brian na nasa harap niya.Biglang nagkaroon ng distansya sa pagitan nila. Hindi na lang ito simpleng pagitan ng dating tutor at magulang ng estudyante. May kung anong mas mabigat at mas maingat na namamagitan sa kanila ngayon.Bahagyang nagulat si Brian.Lalo na dahil ilang segundo lang ang nakalipas, biglang hinawakan ni Jenesis ang kamay ni Rheana mula sa pagkakahawak nito kay Brian, na para bang inilalayo niya ang anak sa isang bagay na maaaring makasama rito.Pero magkakilala naman sila. Ilang buwan ding tinuruan ni Brian ang tatlong magkakapatid.Bago pa man makapagsalita si Brian, nauna nang nagsalita si Rheana. Mabilis na bumalik ang sigla sa mukha ng bata.“Mommy, si Sir Brian! Teacher na siya ngayon dito sa school ni Rheana. He teaches here in our class, too!”Napabagal ang paglunok ni Jenesis.Saglit na bumaba ang tingin niya sa suot ni Brian. Maayos ang uniform nito, kumpleto at malin
“Caizer…” mahina ang boses ni Jenesis habang tumatayo mula sa pagkakaupo. Nanginginig ang kamay niya habang inaabot ang calling card. “Bakit kailangan pa nating pag-usapan ‘to ulit, Caizer?”Mas tumalim ang tingin ni Caizer. “Bakit?” malamig niyang sagot. “Akala mo ba nagbibiro lang ako kanina? Y
“Hindi mo kailangang sundin palagi ang sinasabi ng iba.”Dahan-dahang itinaas ni Jenesis ang ulo niya at tumingin sa mga mata ni Raoul. Bahagya siyang nagulat, dahil ngayon lang siya nakarinig ng salita mula rito na parang kakampi niya.Pero bago pa niya maintindihan ang ibig sabihin noon, lumapit
Matapos ang almusal na nagtapos sa mabigat at tensyonadong atmosphere, lumipat si Jenesis sa kusina para hugasan ang pinagkainan ng buong pamilya.Mariin niyang pinipisil ang sponge laban sa plato, halos sobra na ang diin, parang gusto niyang kuskusin hindi lang ang dumi, kundi pati ang mga salitan
“Maghanap ka ng ibang lalaki para mabuntis ka, Jen.”Ang sinabi ni Caizer nang umagang iyon ay parang malakas na hampas sa dibdib ni Jenesis. Nanlaki ang mga mata ng dalagang asawa, hindi makapaniwala sa narinig.Paano nagawa ng sarili niyang asawa na sabihin iyon nang ganun lang kadali? Na para b







