LOGIN“Kailan pa na-admit sa hospital ang asawa ko, Argus?” Matatag ang boses ni Jenesis, pero hindi niya maitago ang panginginig nito. “Matagal na ba? At bakit umabot sa ganitong kondisyon?”Diretso at matalim ang tingin niya kay Argus.“Pinilit ba niya masyado ang sarili niya? Nagtrabaho nang nagtrabaho kahit hindi pa okay ang katawan niya? Nagpuyat? Hindi kumakain nang maayos?” sunod-sunod niyang tanong.Si Argus, na nakaupo sa harap niya, ay nakayuko lamang. Magkahawak nang mahigpit ang dalawang kamay nito, halatang may bagay na hirap sabihin.“I’m sorry, Ma’am…” mahina nitong sabi.“Huwag kang humingi ng sorry,” mabilis na putol ni Jenesis. Bumaba ang tono ng boses niya, pero mas lalo itong naging seryoso. “Just answer me honestly.”Matagal na katahimikan ang namagitan sa kanila. Huminga nang malalim si Argus bago dahan-dahang naglabas ng hangin.“Actually… walang business matters si Sir Raoul dito sa United States, Ma’am.”Parang basta na lamang bumagsak ang mga salitang iyon.
“Kuya…” mahina at nanginginig na tawag ni Jenesis.“Ma’am Jenesis—”Narinig niya ang boses ni Argus mula sa likuran, pero parang hindi iyon narinig ni Jenesis.Nakatitig lamang siya sa taong nakahiga sa ibabaw ng hospital bed. Nakabalot ang katawan nito ng puting tela at walang kahit anong galaw.Tahimik ang paligid. Sobrang tahimik na parang lalo nitong pinipiga ang dibdib ni Jenesis.Dahan-dahan niyang iniunat ang nanginginig niyang kamay. Nang mahawakan ng mga daliri niya ang tela, agad niyang naramdaman ang lamig nito.Nang aabutin na sana niya ang gilid para buksan ang puting tela, biglang may humawak sa kanyang pulso.Napalingon agad si Jenesis.“Pati ba naman ngayong patay na ang asawa ko, pipigilan mo pa rin akong makita siya?” madiing sabi niya. Halos maputol ang boses niya sa sobrang emosyon.Napabuntong-hininga nang malalim si Argus. Nanigas ang mukha niya.“Hindi po si Sir Raoul ’yan, Ma’am,” mahinahon pero matatag niyang sabi. “Maling room po ang napasukan ninyo.
Agad nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Iris.“Ano?”Naputol ang boses niya sa gulat. Hindi na siya naghintay pa at mabilis na lumabas ng kwarto, sinusundan si Riven papunta sa kwarto ng mga bata.Bumukas ang pinto. Sa ibabaw ng kama, nakahiga si Rheana.Mahina ang bata. Maputla ang maliit niyang mukha at basa ng pawis ang noo. Nakakubli ang katawan niya sa ilalim ng kumot habang hindi pantay ang kanyang paghinga.“Mommy… Daddy…” mahina niyang sambit, halos parang nag-iilusyon.Biglang bumagsak ang puso ni Iris sa sobrang kaba.“Oh, my God…”Mabilis siyang lumapit. Hinawakan niya ang noo ni Rheana.Mainit.“Rheana, anak… si Tita ’to. Nandito ako,” malumanay niyang sabi, pilit na pinapakalma ang bata kahit mabilis din ang tibok ng puso niya.Si Bernice, na nakatayo malapit sa pintuan, ay agad ding lumapit. Namumuo na ang luha sa mga mata niya habang tinitingnan ang pinsan.“Anong nangyari kay Rheana, Ma?” mahina niyang tanong, halos maiyak.Saglit na napalingon si Iris sa k
“Nasaan ka, Argus? Sa office ba kung saan nagtatrabaho ang asawa ko, o sa place kung saan siya ngayon nakatira? Pupunta ako roon. Hindi ko makontak ang husband ko,” madiing tanong ni Jenesis sa kabilang linya. Walang puwang para sa pag-iwas ang tono niya.Sa kabilang linya, napalunok nang mabigat si Argus.Ilang segundo siyang hindi nagsalita, para bang pinag-iisipan ang bawat salitang lalabas sa bibig niya.“Ma’am… bakit kayo pumunta rito nang hindi man lang nagsasabi sa akin?” sa wakas ay tanong niya, pilit na pinananatiling kalmado ang boses.“Dahil alam ko,” mabilis na putol ni Jenesis. “Kapag sinabi ko sa 'yo, hindi ninyo ako papayagang pumunta. Kaya sabihin mo na sa akin ngayon, Argus. Nasaan kayo? Gusto kong makita ang asawa ko.”Lalong bumigat ang atmosphere sa kabilang linya. Pumikit sandali si Argus bago tuluyang sumuko.“Sige, Ma’am. Magpapadala ako ng tao para sunduin kayo. Nasa airport pa rin kayo, tama?”“Oo,” maikling sagot ni Jenesis. Halos hindi na siya makahing
“Si Mommy, bakit hindi pa rin dumarating si Mommy, Kuya?” mahinang tanong ni Rheana. Nagsisimula na siyang kabahan dahil tuluyan nang dumilim ang langit sa labas.Nakatayo si Riven sa gilid ng kama at napalingon sa kanya. Sinubukan niyang manatiling kalmado.“Hintayin lang natin, Bunso. Baka busy pa si Mommy. Kung hindi pa siya bumabalik, baka may inaasikaso pa siya.”Si Rayan, na kanina pa tahimik, ay hinawakan ang kanyang tiyan.“Gutom na ako…”“Mga anak.”May tumawag mula sa may pintuan.Lumabas si Iris kasama si Bernice. May malambing siyang ngiti, pero halatang may mabigat siyang iniisip.“Tara, dinner muna tayo, okay?”Agad na bumaba si Rheana mula sa kama at lumapit sa kanya.“Tita… bakit hindi pa rin dumarating si Mommy?”Mas mahina na ang boses niya ngayon. Huminga nang dahan-dahan si Iris.“Ang Mommy ninyo…”Pero hindi niya natuloy ang sasabihin. Lumabas si Duke mula sa likuran niya.Kalmado ang mga hakbang nito, pero mabigat ang bawat isa. May dala siyang dalaw
“Titingnan ko muna ang mga bata, Kuya,” mahinang sabi ni Iris, mga sampung minuto matapos umalis si Jenesis.Maikli lamang na tumango si Duke. Nakatitig pa rin siya sa pintuan na kanina pa tahimik.Lumabas si Iris mula sa living room. Pero napahinto siya.Nandoon si Riven, mag-isa sa sofa. Tahimik.Nagkatinginan sila. May kung anong kakaiba sa mga mata ng bata. Para bang may iniisip ito na hindi niya masabi.Hindi pa man nakakapagsalita si Iris, tumayo na si Riven at tahimik na naglakad lampas sa kanya. Sinundan nito ang dalawang nakababatang kapatid papunta sa garden.“Imagination ko lang ’to, ’di ba?” mahina niyang bulong sa sarili.Agad niya silang sinundan palabas.Sa garden, masayang naglalaro sina Rheana at Rayan kasama si Bernice. Malakas ang tawanan nila habang naglalaro at nag-uunahan sa damuhan.Si Riven lang ang nananatiling mas tahimik kaysa sa kanila.“Tita!” bati ni Rayan nang makita si Iris sa may pintuan.Ngumiti si Iris at pilit na kumalma. Lumapit siya at u
“Hindi mo kailangang sundin palagi ang sinasabi ng iba.”Dahan-dahang itinaas ni Jenesis ang ulo niya at tumingin sa mga mata ni Raoul. Bahagya siyang nagulat, dahil ngayon lang siya nakarinig ng salita mula rito na parang kakampi niya.Pero bago pa niya maintindihan ang ibig sabihin noon, lumapit
Matapos ang almusal na nagtapos sa mabigat at tensyonadong atmosphere, lumipat si Jenesis sa kusina para hugasan ang pinagkainan ng buong pamilya.Mariin niyang pinipisil ang sponge laban sa plato, halos sobra na ang diin, parang gusto niyang kuskusin hindi lang ang dumi, kundi pati ang mga salitan
“Maghanap ka ng ibang lalaki para mabuntis ka, Jen.”Ang sinabi ni Caizer nang umagang iyon ay parang malakas na hampas sa dibdib ni Jenesis. Nanlaki ang mga mata ng dalagang asawa, hindi makapaniwala sa narinig.Paano nagawa ng sarili niyang asawa na sabihin iyon nang ganun lang kadali? Na para b
“Raoul…?” kakalabas lang ni Yngrid mula sa banyo matapos gumamit ng CR nang mapansin niyang walang laman ang kama.Agad siyang napasimangot. Tumingin siya sa paligid, gusot ang kumot, pero wala ang asawa niya.“Sigurado nasa study room na naman,” bulong niya, naka-pout pa. “Ba’t hindi na lang siya







