LOGINTumango naman si Pia at nagpaalam bago bumalik sa reception area.Pagdating niya ay nadatnan niyang si Chanty ay abala pa rin sa paglalaro kay Aldrige, na tuwang-tuwa sa mga ipinapakita ng babae. Malapit na ring mag-alas-singko, hudyat na pa-end na ang kanilang shift. Umupo si Pia sa harap ng desk a
It’s been a week since nagtratrabaho si Pia sa inirekomendang resort ni Aling Clara. So far, ayos naman ang kanyang trabaho bilang front desk personnel—hindi ito ganoon kabigat, at maari pa niyang isama ang kanyang anak na si Aldrige. Nakalagay lang ito sa crib sa tabi ng front desk, kaya’t kahit ab
“Ihja, bakit ka umiiyak? May masakit ba sa katawan mo?” tanong agad ni Aling Clara, halatang natataranta habang pinagmamasdan ang mukha at katawan ni Seraphina, para bang may hinahanap na sugat o anumang dahilan ng kanyang pagluha.Napatawa na lamang si Seraphina sa reaksyon nito, isang tawang may h
A Year After“Oh, ineng Pia… may inland resort sa kabilang baryo, hiring daw. Baka gusto mong mag-apply doon. Sayang din, baka sakaling mapakinabangan mo,” wika ni Aling Clara habang abala sa pagtutupi ng mga damit na bagong laba.“Talaga ho ba, nang?…” bahagyang natigilan si Seraphina at napatingin
“Wala akong maalala...” mahinang usal niya, pilit pinipilit buuin ang mga hiwa-hiwalay na larawan sa kanyang isipan. “Pa… paano ako nakarating dito?”Muling lumapit si Aling Clara habang pinapahiran ng basang bimpo ang kanyang noo. “Nakita ka ni Nando kahapon sa gilid ng sapa, hija.” malumanay nguni
SeraphinaHindi niya alam kung nasaan siya. Nagising na lamang siya na para bang itinapon sa gitna ng isang lugar na hindi pamilyar—masukal, madilim, at may amoy ng usok na pumapasok mula sa labas ng barung-barong na kinaroroonan niya. Kumirot ang kanyang sentido, at napansin niyang may benda ang ka
“And for you, Seraphina…” sabay harap niya sa babae. “Napansin ko kanina na you wanted some bento set… kaya I stopped by a nearby restaurant.” Maingat niyang iniabot ang bento box.Napatingin si Seraphina sa kanya, medyo nagulat, pero halata ang maliit na ngiti sa kanyang labi. “Thank you…” mahinang
Pinaharurot ni Sebastian ang sasakyan patungo sa bahay ng tiyuhin ni Seraphina. Madali lang ang biyahe, wala pang labinlimang minuto mula sa Japanese restaurant, lalo na’t gabi na at bihira na ang mga sasakyan sa daan. Ngunit kahit mabilis ang takbo ng kanyang kotse, hindi pa rin niya maiwan ang big
Bigla siyang napaisip: Paano kaya kung nandito si Seraphina ngayon? Paano kung nasa tabi ko siya? Kumakain kami kasama si Chantal, walang gulo, walang kirot sa dibdib…“Konichiwa, sir. Ano ho ang order ninyo?” tanong ng staff sa likod ng counter, na siyang bumasag sa kanyang malalim na pag-iisip.Ag
Nang maisakay na ni Sebastian ang mga maleta sa kanyang sasakyan, mabilis siyang sumakay at agad na pinaharurot ang kotse. Hindi na siya lumingon pa—hindi sa bahay, hindi sa mga naiwan niya. Sa bawat pag-apak niya sa silinyador, tila isa-isang nahuhulog mula sa kanyang balikat ang bigat ng mga salit







