5. FLASHBACK

Kinagabihan, matapos maghugas ng mga pinggan, nilibot ko muna ang bahay para siguraduhing nakasara at naka-lock ang lahat ng p***o at bintana. Mag-aalas-diyes na rin ng gabi nang tingnan ko ang oras sa cellphone ko.

Namamahinga na ang mga magulang ko dahil maaga pa silang gigising bukas para muling magbukas ng talyer. May maliit na talyer ang Papa ko, at iyon ang pinagkukunan namin ng pang-araw-araw na gastusin. Mula sa pagkain, bayarin sa bahay, hanggang sa tuition f*e ko, lahat ay pinagsisikapan niyang tustusan.

Malaking tulong din na half scholar ako sa university dahil nababawasan kahit papaano ang gastusin sa pag-aaral ko. Pero kahit may scholarship ako, hindi pa rin maiiwasan ang iba pang bayarin sa school. May high school pa akong kapatid na kahit nag-aaral sa public school ay nangangailangan din ng pera para sa mga proyekto at iba pang gastusin.

Ipinangako ko pa sa sarili kong ako ang magpapaaral sa kaniya kapag nag-college na siya next year. Ayokong maranasan niyang mahirapan sa pag-aaral dahil lang kapos kami sa pera. Kaya naman, malaking bagay sa akin ang pagkakaroon ng trabaho ngayon. Umaasa rin akong makakahanap ako agad ng magandang oportunidad pagkatapos kong grumaduate para kahit papaano ay makabawas ako sa mga responsibilidad ng mga magulang ko.

Pagkatapos kong masigurong maayos na ang lahat sa bahay, umakyat na ako sa kuwarto ko. Nagpalit ako ng damit pantulog, inayos ang mga gamit ko para bukas, at saka humiga sa kama.

Kinuha ko ang cellphone ko sa ibabaw ng unan at binuksan ang messages. Agad kong nakita ang huling mensahe ni Andrew na sinend pa niya kaninang tanghali, bago niya ako sunduin para ihatid sa Vercelli Grand Hotel para sa interview sa HR.

Napangiti ako nang bahagya habang binabasa iyon. Muli kong naalala ang hotel na iyon at ang naging interview ko. Pero hindi ang trabaho ang unang pumasok sa isip ko kundi ang lalaking nakilala ko roon.

Si Zac.

Napabuntong-hininga ako at napahiga nang maayos habang nakatitig sa kisame.

Hanggang ngayon, hindi ko pa rin lubos maisip na siya pala ang lalaking nakasama ko noong gabing iyon. Sa dami ng mga estrangherong maaari kong makilala, bakit siya pa? At bakit kailangan pang kapatid siya ni Andrew?

Kung tutuusin, puwede naman sigurong naging simpleng alaala na lang ang gabing iyon. Isang pagkakamaling hindi na mauulit at isang taong hindi ko na kailangang makita pa. Pero mukhang hindi ganoon kasimple ang lahat.

Hindi ko alam kung paano ako haharap sa kaniya sa susunod na pagkikita namin, lalo na ngayong alam ko na kung sino siya at kung ano ang relasyon niya kay Andrew.

Mas lalo akong kinakabahan sa katotohanang magiging empleyado na ako ng hotel na pag-aari niya. Ibig sabihin, hindi imposibleng magkita kami anumang oras.

Napahinga ako nang malalim at pinatay ang screen ng cellphone ko.

Kailangan kong kalimutan ang nangyari sa amin. Wala akong dapat ipag-alala dahil wala naman kaming relasyon. Isang gabi lang iyon, at dapat hanggang doon na lang.

Si Andrew ang boyfriend ko. Siya ang lalaking mahal ko at ang taong pinaglalaanan ko ng oras at atensyon.

Kaya kahit gaano pa ako mailang o kabahan sa tuwing maiisip ko si Zac, kailangan kong magpanggap na wala akong alam at hindi ko siya kailanman nakilala.

Pero sana nga ganoon lang kadaling kalimutan ang gabing iyon. At sana hindi malaman ni Zac ang plano kong pagpapanggap na hindi siya kilala at hindi ako ang babaeng nakasama niya ng gabing iyon.

Hindi ko tuloy maiwasang balikan sa isip ang unang beses naming pagkikita. Ang gabing naging simula ng lahat.

FLASHBACK

"Anong meron doon?" tanong ko habang nakatingin sa bintana ng kotse.

Napansin ko kasi sa kabilang highway na maraming sasakyan at tila may pinagkakaguluhan ang mga kalalakihang naroon.

"Car racing 'yan. Ganyan lagi ang sitwasyon diyan every Saturday, ganitong oras," sagot ni Patricia, ang kaibigan at kaklase kong nagmamaneho.

Napatingin ako sa oras. Almost twelve midnight na.

Kagagaling lang namin sa bar kasama ang iba pa naming kaibigan at ngayon ay pauwi na kami sa condo ni Patricia, kung saan ako mag-stay hanggang kinaumagahan. Sinundo niya ako kanina sa bahay para tulungan akong magpaalam sa magulang ko. First year college pa lang kami ay magkaibigan na kami, pati na rin sina Hazel at Levy na kasama namin ngayong gabi, kaya kilala at pinagkakatiwalaan na sila ng mga magulang ko.

Bihira lang din naman kaming mag-night out kaya pinayagan nila ako.

"Car racing? Tara, manood tayo!" masiglang sabi ni Hazel na nakaupo sa backseat.

"Like ko rin manood!" Sumangayon rin si Levy.

Akala ko ay natutulog na ang dalawa sa likod, pero bigla silang nabuhayan nang marinig ang pinag-uusapan namin ni Patricia.

Ako man ay biglang nagkaroon ng interes na manood. Hindi pa kasi ako nakakanood ng car racing nang personal kaya curious ako kung ano ang itsura nito.

"Tara, Trish! Manood tayo!" yaya ko sa kaniya.

"Sure! Gusto ko rin namang makita kung paano 'yan."

Pagkatapos naming mag-park sa isang establishment malapit sa race track, bumaba na kami ng kotse at pumuwesto sa gilid. Medyo malayo iyon sa mismong lugar kung saan ginaganap ang karera, pero iyon na ang pinakamalapit na puwesto na maaari naming puntahan. May mga barricade na kasi sa mas malapit na bahagi at mukhang bawal nang lumapit doon.

Illegal drag race pala ang ginaganap, pero may ilang pulis din akong nakikita sa paligid.

"Gusto n'yo bang manood sa mas malapit na puwesto?"

Napalingon kaming magkakaibigan sa pinanggalingan ng boses.

Isang baklang panay ang paypay ang nakita namin. Pinagmamasdan niya kaming isa-isa mula ulo hanggang paa na para bang sinusuri kami.

"Puwedeng-puwede kayo. Tara, sumama kayo sa akin. Dadalhin ko kayo sa mas magandang puwesto para mas malinaw ninyong mapanood ang karera," yaya niya.

Natuwa naman kaming magkakaibigan sa alok niya kaya sumunod kami.

Lumusot kami sa gilid ng barricade. May nagbabantay roon dahil bawal pumasok ang mga tao, pero pinayagan kaming makadaan matapos may sabihin ang bakla sa bantay.

Habang naglalakad kami, napansin kong pinagtitinginan kami ng ilang kalalakihan. Hindi tuloy maiwasang magtaka kung saan ba talaga kami dadalhin ng bakla. Pero dahil sinabi naman niyang mas magandang puwesto lang ang pakay namin, hindi na ako nagtanong pa.