LOGINNagulat ako. Akala ko nabibingi lang ako ng marinig ko na tawagin ako nito na Mrs. Quinn. Nilahad nito ang palad sa akin. “Your cowardly husband requested a song for you. Sising-sisi ang gag0 sa ginawa kaya patawarin mo na dahil baka ako ang pumatay sa kanya.” Bulong nito. Nanlaki ang mata ko. Kilala nito si Anzel? Natampal ko ang noo ko. Magkakilala ang mga lolo nila, malamang magkakilala sila— Hindi ako nakatanggi ng hawakan niya ang kamay ko habang dinadala ako sa unahan habang kumakanta ito. Huminto ito at ngumisi, nagulat ako ng bigla ako nitong akbayan habang nakatingin sa likuran. Paglingon ko ay nagulat ako ng makita si Anzel doon… madilim ang mukha habang nakalagay ang cellphone sa tenga. “Stay still, Mrs. Quinn. Nang makaganti man lang ako sa mga gag0ng kaibigan ko.” “Huh— Napasinghap ako ng may humatak sa akin. Si Anzel pulang-pula ang mukha nito, parang papatay ng tao. “Relax, walang aagaw sa kanya. Tsk. Wala ito sa ginawa niyo sa akin mga gag0.” Hindi maipint
“Pasensya ka na, ma’am. Sa ngayon walang bakantena ukupado ang lahat ng stall. Hayaan niyo kapag may bakante tatawag kami sayo.” Nanlumo ako sa sinabi ng admin. Nandito ako ngayon sa mall kung saan plano ko magbenta ng mga beauty product. Wala na daw bakante dahil ukupado na ang lahat. Pati si Leisa ay nanlumo gaya ko. Pareho kasi kaming excited na magkaroon ng shop sa loob ng mall. “Ate, subukan kaya natin sa Z mall? Mas malaki at sikat ang mall na ‘yon. Sigurado na mas marami tayong mabebenta doon.” “Iyon na nga, mas sikat at mas malaki ibig sabihin mas malaki ang renta. Baka hindi natin kaya.” “Sabagay. Pang mayaman nga pala ang mall na ‘yon.” Naalala ko noong pumunta kami doon nila Meryl ay halos malula kami sa presyo ng mga tinda doon. Kahit dekalidad ang mga binibenta namin at maganda, sa renta naman kami tatagain. Saka hindi naman malaki ang itatayo naming shop, kaya nga stall lang ang gusto kong rentahan. Bukod sa hindi namin kaya makipagsabayan sa mga kilala at sika
(Natalia pov) Ayoko sa lahat ay nakikitang umiiyak ang anak ko. Kaya ng makita ko itong umiiyak habang sinasabi na hindi siya mahal ng ama niya ay nagpuyos ang dibdib ko. Ano ang sinabi nito para sabihin iyon ng anak namin? Sinabi ba ni Anzel na hindi niya mahal si Natnat kaya sinabi iyon ng anak namin? “Ano ba ang sinasabi mo sa anak mo, Anzel?” Maging si Miracle ay nagalit, pati ang mommy nito na nakarinig. Oo, sinama ko sila. Alam ko kasi na hindi ko makukuha si Natnat kung ako lang ang pupunta. Halos madurog ang puso namin ng madatnan ang anak ko na umiiyak. “Sinabi mo ba na… hindi mo mahal ang pamangkin ko?!” Nanlalaki ang mata at ilong na tanong ni Leisa. Pulang-pula ang mukha nito sa galit. Tumawa si Prime at pinanood na pinagtutulungan si Anzel. Tsk. That jerk deserves that. Tiyak kasi na lagot siya sa asawang si Miracle kapag umawat siya. Hinawakan ko ang mukha ng anak ko. Namumula ang pisngi nito at ilong. “Kahit hindi ka niya lab nandito naman kami nila tita. Lab
Third person pov: Nahilot ni Anzel ang sintido ng makita ang masama at naghahamon na tingin ng batang maliit sa kanyang harapan. Kanina lang ay dumating si Natnat sakay ng isang taxi, naka-school uniform ngunit may nakapatong na kapa ni Superman, dala din nito ang maliit na backpack. Damn. Tiyak na malaking gulo kapag nalaman ng ina nito na nandito ang kanilang anak! “Umamin ka, Superman. Ni-away mo ba ang mama ko noon kaya ayaw niya sayo? Ayaw ko sa liar… kahit papa kita magagalit ako!” Ani ni Natnat na nakatayo ng tuwid at matapang na nakatingin sa ama—tila matapang na matandang handang makipag away sa kaharap. “Look, son. Hindi ko inaway ang mama mo ngayon.” “Eh noon?” Nakataas ang kilay at nang uusig pang tanong nito. Mahinang natawa si Anzel habang naiiling. Para itong si Natalia. Maliit pero palaban. “Bakit tumatawa ka?” Ngumuso si Natnat. “Alam mo ba umiiyak ang mama ko dahil sayo? Ang sabi niya kukunin mo ako. Malungkot ang mama ko kaya pumunta ako dito. Ang sabi
Tatlong araw ko ng napapansin na malungkot si Natnat. Ngumingiti ito pero hindi iyon umaabot sa mata. “Mama, kailan ko ulit makikita si papa?” “Papa?” Kumuyom ang kamao ko. Pumikit ako at nirelax ang sarili ko. Ayoko makita ng anak ko na galit na galit ako kay Anzel. Ayaw kong mas lalo itong malungkot. Huminga ako ng malalim. “Anak, busy siya kaya hindi ka na niya madadalaw. Wag mo na siyang hintayin o hanapin, okay?” “Pero ang sabi niya po palagi niya akong dadalawin.” Nakangusong sambit nito na tila nagtatampo. Naningkit ang mata ko. Bumuga na lang ako ng hangin. Kasalanan ito ni Anzel. Kung hindi ito nagpakilala ay hindi maguguluhan ang isip ng anak ko at hindi ako tatanungin kung bakit hindi ko agad sinabi na daddy niya ito. Nilagay ako ng lalaking ‘yon sa alanganin. Pumasok si Natnat na malungkot. Wala itong tigil sa kakatanong tungkol sa ama nito. Kahit sila mama at Leisa ay napuna iyon. “Alam na ni Natnat na ama niya si Anzel. Balak mo pa rin ba na ilayo siya sa am
(Natalia pov) Pagkatapos pumunta sa admin ng mall para kausapin ang mga ito ay dumiretso ako sa pinakamalapit na coffee shop para magkape muna. May isang oras pa ako para sunduin si Natnat. Nilabas ko ang laptop ko at nag estimate ng magagastos para sa ipapatayo kong shop kung sakali na makuha ko ang pwesto sa mall. Hindi ko pa nauubos ang kape ko ng biglang tumunog ang cellphone ko. Nabahala ako ng makita na ito anf teacher ng anak ko. “Hello, Ma’am Bolinao, pwede ba kayong pumunta dito? Nandito kasi ang magulang ng nakaaway ni Nathaniel ngayon. Gusto daw kayo makausap.” “Ano? May nakaaway ang anak ko?” “Gano’n na nga ho.” Sagot nito. Wag daw ako mag alala dahil hindi naman galit ang magulang ng batang sinuntok ng anak ko. Gusto lang daw ako makausap para pareho mabigyan ng pangaral ang mga anak namin. Nagmamadali akong lumabas para magdrive pabalik. Pero sa kalagitnaan ng daan ay nasiraan ako ng sasakyan. “Shit! Ngayon pa nasira kung kailan nagmamadali ako… ang malas ko
"Hindi ka lang nabayaran agad ay nagkakaganyan ka na? Wag kang mag alala dahil babayaran kita—a-ano ba—w-wag mo nga akong hawakan... ahhh." Hindi ko matuloy ang sinasabi ko sa tuwing humahaplos ang kamay niya sa hita ko. Yung kuryenteng naramdaman ko kanina ay mas lalong sumidhi. Wala naman ak
“Saan ka galing?” Napahawak ako sa dibdib sa gulat. “Alam mo bang nag aalala na kami? Dalawang araw kang nawala. Akala namin pina-salvage ka na ng asawa mo.” Ani ni Jeffy. “Ex. Hiwalay na kami no’n.” humawak ako sa leeg ko ng tingnan ako ni Meryl. Napalunok ako ng laway. Hindi kaya may markang na
“Kakain ka, o tatayo ako at pakakainin kita sa paraang gusto ko. Choose, Natalia.” Naniningkit ang mata ko. “Tinatakot mo ba ako?” Tumaas ang sulok ng labi nito. “Sa anong paraan mo ba naisip na pakakainin kita?” Hindi ako nakasagot. “Tell me, sa anong paraan? Gusto kong malaman.” Nang mamula a
"Parang hindi minahal, ah..” "Yun na nga. Ano ba ang nagustuhan ko sa kanya at tatlong taon bago ako natauhan." Bumuga ako ng hangin. Gusto ko sanang sabihin sa kanila ang tungkol sa problema ko pero nahihiya na ako. Alam kong mag ooffer sila ng tulong. Sobra-sobra na ang naitulong nila kaya ay







