Chapter 3

Aiden POV

Napatingin ako sa relo ko at nakita kung mag aalas diyes na ng gabi. Kanina pa ako naiinis dahil anong oras na ay wala pa ang kikitain naming kliyente. Ramdam ko din ang pagkairita ni Hunter dahil kanina pa ito nagrereklamo at gusto na umuwi sa mag ina niya.

"Wala pa rin ba?" tanong ko kay Hunter.

"Sa tingin mo ba nandito pa tayo hanggang ngayon kung dumating na?"

"Chill man, halatang gusto mo lang maka iskor kay Linnea eh kaya kanina pa nakabusangot ang mukha mo." natatawa na asar ko dito.

Mayamaya pa ay bumukas na ang pinto at pumasok si Dane. "Nandito na sila." anunsiyo niya at sabay pinapasok ang kliyente namin.

"Nasaan na ang inorder namin?" bungad agad ng isa ng nakaupo na sila.

"Nasaan muna ang pera?" ani ni Hunter.

Agad naman inilagay nito sa mesa ang mga case at agad naman silang inassist ni Dane kung saan ang mga materyales na kailangan nila pero mukhang pareho kami ni Hunter ng naramdaman kaya mabilis kaming tumayo at binuksan ang case kaya nalaman namin na peke ang pera.

"Stop or I will kill you." Seryoso at galit na sabi ni Hunter kaya mapatigil si Dane sa ginagawa, naging alerto naman ang mga tauhan nito.

"Ako pa talaga ang balak mong lokohin Mr. Sy?" nakangisi na saad ni Hunter.

"H-how?" hindi makapaniwala na tanong nito.

"Hindi pa ipinanganak ang makakaloko sa akin. Don't try to play your dirty games on me and my business dahil wala akong sasantuhin" seryosong wika ni Hunter.

Mabilis naman akong naglakad papalapit sa lalaki at sinuntok ito ng malakas.

"Pagbibigyan kita ngayon pero sa oras na ulitin mo pa ito ay hindi kana sisikatan ng araw. Mali ka ng taong kinalaban mo Mr. Sy." Seryoso at mapanganib na banta ni Hunter.

Halos suntukin ni Hunter ang pader dahil sa sobrang inis, naghintay kami ng ilang oras para sa wala sino ba naman ang hindi maiinis do'n. Ang lakas naman ng apog ng lalaking 'yon para lokohin kami. Pasalamat siya at hinayaan pa siyang mabuhay ni Hunter.

"Hindi ko alam kung bakit hindi mo pa tinuluyan ang gagong 'yon. Nag aksaya lang tayo ng oras." Saad ko.

"Hindi naman nila nakuha ang materyales kaya hayaan mo na. Pero siguraduhin niya lang na hindi mag krus ang landas namin ulit."

"Tangina talagang matanda na 'yon! Hindi ko tuloy nasundo si Ciara." Anas ko.

Kumunot naman ang noo nito. "Anong meron? At bakit kailangan mo sunduin si Ciara?" Tanong nito.

"Masama ba? Magkasama kasi kami kanina noong tumawag ka at sinabi ko sa kanya na babalikan ko siya at ihahatid pauwi." Paliwanag ko.

"What's the score?"

"Pinagsasabi mo? We're just friends." sagot ko.

"Sa akin ka pa talaga magsisinungaling Aiden? Ipapaalala ko lang ulit sa'yo na matalik na kaibigan ng asawa ko si Ciara, kaya umayos ka."

"Stop assuming things Hunter. Walang namamagitan sa akin kung 'yan ang iniisip mo. Mauuna na ako umalis." Saad ko.

Ciara POV

Hindi ako nakapasok ngayon sa cafe dahil tanghali na ako nagising. Gabi na ng makauwi ako dahil sa paghihintay kay Aiden na hindi naman sumipot. Hindi talaga mapagkakatiwalaan ang lalaking 'yon. Walang isang salita.

Hindi ko din maintindihan ang sarili ko kung bakit naiinis ako, dapat nga ay matuwa pa ako dahil hindi ko nakita ang pagmumukha niya. Pero hindi din mawala sa isip ko kung anong dahilan at bakit hindi siya nakabalik. Sana naman walang nangyaring hindi maganda.

At dahil sa sobrang pag iisip ko ng mga posibleng nangyari ay nakalimutan kung may niluluto ako  at hindi ko nabalikan. Naalala ko na lang noong nakaamoy na ako ng sunog kaya mabilis akong tumakbo sa kusina pero sumalubong sa akin ang makapal na usok kaya napaubo ako at halos hindi makahinga hanggang sa nandilim na lang ang paningin ko.

Nang magising ako ay puro puti na ang nakikita ko at nang ilibot ko ang paningin ko ay doon ko lang napagtanto na nasa hospital ako.

"Mabuti naman at nagising kana." nakita ko si Dane na nakaupo.

"And thanks to you." kako sa kanya.

"Hindi ko alam na may katangahan na taglay ka din pala. Alam mong nasusunod na ang kusina pero hindi ka tumakbo palabas. Anong akala mo super hero ka? May powers?" sarkastikong wika niya.

"Kumusta naman ang bahay? Nasunog ba? May mga nadamay ba?" kinakabahang tanong ko.

"At talagang 'yan pa ang iniisip ko kaysa sa sarili mo na muntik na matusta?"

"I'm serious Dane." Sabi ko.

Bumuntonghininga naman ito. "Wala naman ibang nasaktan maliban sa'yo. Pero halos kalahati ng bahay mo ay tinupok ng apoy at may mga nadamay na mga bahay na katabi nito."

"Oh God!" Mahinang bulalabas ko. Sigurado ako na malaki laking pera ang mailalabas ko para mabayaran ang naging pinsala.

"Huwag mo na muna isipin ang bagay na 'yon, magpahinga kana muna." Tumango na lang ako at hindi pinahalata na namomroblema ako sa nangyari.