Prologue

9PM มหานครโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น

พรึ่บ!

เจ้าของส่วนสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ปล่อยบุหรี่ที่คาบเอาไว้ในปากหล่นลงไปบนรอยน้ำมันพอดิบพอดี สองแฝดคนสนิทมาเฟียสาวทายาทวีกรุปยืนข้างกัน ทอดสายตามองเปลวเพลิงที่ค่อยๆ วิ่งไปตามรอยเปียกของน้ำมันเข้าไปในตัวอาคาร กระทั่งมวนบุหรี่ที่ใช้เป็นตัวจุดชนวนมอดไหม้ไม่เหลือซาก

กลุ่มควันสีดำลอยสูงขึ้นไปเหนืออาคาร ตามด้วยเสียงอะไรบางอย่างระเบิดจากด้านใน

'ตู้มมม!!'

ฉับพลันเปลวเพลิงสีชาดก็โหมกระหน่ำจนทั้งคู่มั่นใจว่ายากต่อการควบคุม

“มึงว่านายหญิงจะอารมณ์ดีขึ้นหรือเปล่าไอ้เบอร์สอง”

วินซ์เอ่ยถามความเห็นน้องชายฝาแฝดที่ยืนฝั่งขวามือพร้อมหยักยิ้มมุมปากพึงพอใจ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองผลงานชิ้นโบแดงของพวกตนด้วยความภาคภูมิใจ

คิดจะกวนตีนนายหญิงของพวกเขา ต่อให้เป็นแก๊งยากูซ่าอย่างฮอนโจก็ไม่ละเว้น

“หึ! ถามโง่ๆ สมกับเป็นไอ้เบอร์ศูนย์” วิคเตอร์ตอบกลับพี่ชายฝาแฝด ซึ่งเกิดก่อนเพียงสามนาทีด้วยน้ำเสียงยียวน

ในเมื่อวินซ์ให้เขาเป็นลูกน้องเบอร์สองของนายหญิง มันก็จงเป็นลูกน้องเบอร์ศูนย์ ตำแหน่งเบอร์หนึ่งของนายหญิงจะต้องไม่มีใครได้ครอบครองเช่นกัน

ทั้งคู่เป็นแฝดที่เกิดห่างกันเพียงสามนาที ไม่มีพ่อ ไม่มีญาติคนอื่น มีแค่แม่คนเดียวเลี้ยงดูมาตลอด แต่หลังจากแม่ตายด้วยโรคที่ตอนนั้นไม่มีเงินรักษา สองแฝดก็ถูกเจ้าหน้าที่ส่งเข้าไปอยู่ในสถานสงเคราะห์ซึ่งบ้านของนายหญิงเป็นเจ้าของที่ชลบุรี ก่อนจะถูกนายใหญ่เห็นแววสู้คนตอนต่อยแย่งขนมกับเด็กที่สถานสงเคราะห์เดียวกัน แล้วรับไปฝึกเป็นบอดีการ์ดของตระกูล

วิคเตอร์หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง คนเป็นน้องยกขึ้นมาถ่ายวิดีโอภาพการลุกลามของเปลวเพลิง ส่งไปยังเครื่องของนายสาวแทนการรายงานผลเป็นข้อความ ต้องทำแบบนั้น...คนอย่างไข่หวาน วิรัลวีร์ อัศวยุทธานนท์จึงจะนอนหลับฝันดีในคืนนี้

วิคเตอร์ยัดโทรศัพท์เก็บที่เดิม สองหนุ่มแฝดสอดมือล้วงกระเป๋าพร้อมกันด้วยความบังเอิญ ยืนมองอัคคีไฟขนาดใหญ่ผลาญพื้นที่กว่าสี่ไล่ กระทั่งฝ้าเพดานบางส่วนเริ่มถล่มลงมา มั่นใจว่าไม่มีเจ้าหน้าที่ดับเพลิงคนไหนเอาอยู่จึงพากันเดินกลับไปยังรถที่จอดห่างออกไป

อาวดี้ คิว 8 สีดำสนิทถูกคนเป็นน้องขับตามรถคันใหญ่สองคันข้างหน้าของลูกน้องไปตามถนนสายหลักอย่างไร้พิรุธ เป้าหมายคือการมุ่งหน้ากลับบ้านพักที่เช่าเอาไว้ย่านมินาโตะรอฟังข่าวรายงานความเสียหายในสตูดิโอ

แม้ลึกๆ วิคเตอร์จะแอบเสียดายที่สถานที่ถ่ายทำหนังโป๊ฉากโปรดต้องมอดไหม้ต่อหน้าต่อตาด้วยฝีมือตนเอง แต่นั่นก็เพราะเขาไม่อาจขัดคำสั่งนายหญิงได้

“มึงรับปากแล้วนะ ว่าเราจะออกไปกระชับมิตรกันอีก” แฝดน้องได้ทีทวงถามเรื่องที่คุยเอาไว้ตอนราดน้ำมัน

วินซ์ถอนหายใจกับความจังไรของคนหน้าเหมือนกัน ถึงอย่างนั้นก็ยอมพยักหน้ายืนยันคำพูดตัวเอง

“รอบนี้กูหาเอง ไม่เอาฝรั่ง ไม่เอามะม่วงมาแน่นอน”

“ต้องนมโตๆ ตัวเล็กๆ แบบอุ้มฟัดมือเดียวได้ด้วย”

สาวที่นี่จะเรียกได้ว่าเป็นไทป์ของวิคเตอร์เลยก็ว่าได้ ในขณะที่วินซ์ไม่มีไทป์รูปร่างสาวในฝันตายตัว เขาชอบคนที่คุยด้วยแล้วสบายใจ สามารถคุยอะไรด้วยก็ได้ยกเว้นเรื่องงาน

“เออ!! สั่งเป็นก๋วยเตี๋ยวเลยไอ้เวร” พี่ชายฝาแฝดพรูลมหายใจออกมาด้วยความรำคาญ

ทั้งคู่ชอบการมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงคนเดียวกัน เรียกแบบชาวบ้านก็ทรีซั่ม การได้ใช้ผู้หญิงคนเดียวกันปรนเปรอร่างกายทั้งสองคือการผ่อนคลายอย่างหนึ่ง

ผลัดกันโรมรันเข้าใส่จนแม่สาวผู้ใจกล้าตกปากรับคำก้าวขาขึ้นเตียงยกธงขาวคือความสนุกที่อธิบายไม่ได้ แถมยังทำให้ทั้งคู่ทำงานเข้าขากันมากขึ้นจนถูกนายใหญ่บิดาของนายหญิงเรียกแบบประชดประชันว่า 'รักยม'

แต่วินซ์กับวิคเตอร์ถือว่ามันคือคำชม

“แวะห้างหน่อย ซื้อถุงยาง”

“หึ! ที่มึงแบกใส่กระเป๋าจากไทยมายังไม่พอ?”

คำพูดประชดของพี่ชายไม่เข้าหูคนเป็นน้องเลยสักนิด อย่างไรตอนนี้วิคเตอร์ก็คือคนที่อยู่หน้าพวงมาลัย อีกฝ่ายจึงได้แต่แค่นหัวเราะแห้ง

“กูหาแบบเรืองแสง ใส่เป็นดาบไลต์เซเบอร์สองแท่งโคตรเจ๋ง”

“จังไรสัส!”

“ช่วยไม่ได้ เกิดมายาวใหญ่ก็ต้องใช้ให้ถูกวิธี” วิคเตอร์จอดรถหน้าห้างสรรพสินค้าใกล้ประตูมากที่สุดก่อนจะดับเครื่องยนต์ มิวายพูดจาอวดของส่วนตัวกับพี่ชาย ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าวินซ์ก็ไม่ได้ต่างจากตนเอง “ถ้าไม่สืบจนรู้ว่าพ่อเราเป็นคนอเมริกัน กูคงคิดว่าเป็นคองโก”

“ไอ้ห่า!! รีบไปซื้อ”

“ครับผ้ม! ฝากเฝ้ารถด้วยนะไอ้เวร เดี๋ยวซื้อแบบเรืองแสงสีชมพูมาฝาก”

“-*-”

ไร้คำตอบรับจากคนเป็นพี่ มีเพียงการยกนิ้วกลางสองข้างแสดงความขอบคุณเท่านั้น จากนั้นประตูฝั่งคนขับจึงปิดกระแทกดัง 'ปึง!' แฝดคนน้องเดินหายเข้าไปในห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของสำคัญสำหรับวันพรุ่งนี้

🐻🐰🐻