Kabanata 3

Daphne's POV

Kinabukasan, maaga akong nagbihis ng simpleng white blouse at black slacks. Maingat kong sinuklay ang buhok ko at sinuot ang pinakapresentableng flat shoes ko.

Pagdating ko sa Bryd Mall, halos hindi ko alam kung saan ako pupunta dahil sobrang laki ng lugar at puro sosyal ang nakikita kong tao. Nang tanungin ko ang receptionist, tinuro niya ang elevator papunta sa top floor-ang Executive Office.

Pagpasok ko, bumungad ang isang modern at eleganteng lobby. "Hi, I'm here for an interview, Daphne Dior po," sabi ko sa HR receptionist.

"Yes, Ms. Dior. Please wait at the lounge. The hiring manager will call you shortly."

Habang nakaupo ako, narinig ko ang tunog ng elevator. Paglingon ko, bumukas ang pinto, at mula roon... bumaba si Wilbert Keith Bryd. Naka-black suit siya, seryoso ang mukha, at hawak ang phone na para bang may kausap na importante.

Nanlaki ang mata ko. Siya...

Parang nagtagpo ang tingin namin, at sandaling tumigil siya, para bang naalala niya ako.

Nagtagpo ang tingin namin ni Wilbert, at para bang isang iglap, bumalik sa akin ang lahat ng sinabi niya kagabi-ang lamig ng boses niya, at ang mga salitang "You can't even take care of yourself."

Nakasuot siya ng mamahaling black suit, nakapulido ang buhok, at halatang galing siya sa isang importanteng meeting. Nang mapansin niya ako, huminto siya saglit sa harap ng lounge.

"You again?" malamig niyang tanong, bahagyang nakataas ang kilay.

Napakagat ako ng labi, hindi alam kung sasagutin ba siya o lalayo na lang. "I... I'm here for a job interview," sagot ko, pilit na magaan ang tono.

Natawa siya, hindi yung masaya, kundi yung mapanlait na tawa na parang nagtataka kung anong ginagawa ko doon. "Job interview? Here? Sa Bryd Mall?"

"Yes," maikli kong sagot, pilit na pinapakita na hindi ako magpapatalo.

Nag-cross ng braso si Wilbert at tinitigan ako mula ulo hanggang paa, parang sinusuri kung may karapatan ba akong nandiyan. "You don't even look like you belong in an executive office. Do you have any idea how competitive this place is?"

Natigilan ako. Masakit ang sinabi niya, pero huminga ako ng malalim. "I need this job, Mr. Bryd. At least I'm trying."

Nanahimik siya sandali, parang may gustong sabihin pero pinili niyang umiwas. "Hmph. Let's see if you'll survive the interview." Sabay talikod niya at naglakad papunta sa opisina niya, iniwan akong nakaupo roon na parang gusto ko na lang lumubog sa hiya.

"Ms. Dior, the hiring manager is ready for you," tawag ng receptionist.

Huminga ako nang malalim at tumayo. Kaya ko 'to. I won't let him scare me.

Huminga ako nang malalim habang sumunod sa HR staff papunta sa isang malaking conference room. Pagpasok ko, napansin ko ang maaliwalas na paligid-glass walls, modernong mesa, at ilang executives na nakaupo na parang board panel.

"Good afternoon, Ms. Dior. Please have a seat," sabi ng isang babaeng HR manager na may suot na sleek na blazer.

"Good afternoon po," sagot ko, pinipigilan ang kaba ko habang umupo.

Nagsimula na ang interview. Mga typical na tanong: "Tell me about yourself," "What are your strengths and weaknesses," at kung paano ko ma-handle ang pressure. Pilit kong sinasagot lahat ng tanong nang maayos kahit ramdam kong nanginginig ang mga kamay ko.

"Okay, Ms. Dior," sabi ng HR manager matapos ang ilang minuto. "We will proceed to the final part of your interview. Our executive head wants to personally assess the final candidates. Please wait for him."

Executive head?

Bago pa ako makapagtanong, bumukas ang pinto. At doon ko nakita si Wilbert, nakasuot pa rin ng itim na suit, seryosong naglalakad papunta sa mesa.

Nanlaki ang mata ko. No way... siya ang final interviewer?!

"Good afternoon," malamig na bati niya, halatang hindi man lang nagulat na ako ang nasa harap niya. Umupo siya sa gitna, katapat ko. "Ms. Daphne Dior, right?"

"O-opo," halos pabulong kong sagot.

"Interesting," sabi niya habang binubuklat ang resume ko. "So... you're applying for a personal assistant position?"

"Yes," sagot ko, sinusubukan kong maging kalmado kahit ramdam kong para akong nauupo sa harap ng leon.

Nakataas ang isang kilay niya habang binabasa ang resume ko. "You don't have much corporate experience. Why should I hire someone like you?"

Natigilan ako, pero hindi ako nagpakita ng takot. "Because I'm hardworking, and I'm willing to learn fast. Hindi ako madaling sumuko kahit mahirap ang trabaho."

"Really?" May mapanuksong tono ang boses niya. "You fainted in the middle of the street, remember? That doesn't sound like someone who can handle pressure."

Tumigil ang mundo ko sa sinabi niya. Halos gusto kong tumayo at umalis, pero pinilit kong ngumiti. "Yes, I fainted. But that doesn't mean I'm weak. It just means I need to push myself harder."

Nagtagal ang katahimikan. Nakatingin lang siya sa akin, para bang sinusuri kung nagsasabi ako ng totoo.

"Hmm," sabi niya sa huli. "We'll see about that."

Nagtagal ang katahimikan sa conference room. Nakatingin pa rin si Wilbert sa akin, parang sinusuri niya kung sulit ba ang oras niya.

"Thank you, Ms. Dior," malamig niyang sabi habang isinasara ang folder ng resume ko. "We'll contact you if we decide you're fit for the position."

Napasinghap ako, hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis. So that's it?

Tumayo na ako, pilit na nagpipigil ng emosyon. "Thank you for your time," sabi ko, sabay bahagyang yuko bago lumabas ng conference room.

Pagkatapos ng interview sa Bryd Mall, hindi ko na masyadong inasahan ang tawag mula sa kanila. Masakit man, pero alam kong mahirap makakuha ng trabaho sa ganung klase ng kumpanya. Kaya sinubukan ko na lang mag-apply sa malapit na coffee shop bilang barista. Kahit maliit ang sweldo, at least may kikitain ako.

"Are you sure kaya mo ang trabaho, Miss Dior?" tanong ng manager habang sinusuri ang application form ko.

"Yes po, kaya ko," sagot ko agad. Kahit hindi ko alam kung kaya ba talaga ng katawan ko. Pero kailangan ko ng trabaho.

"Good. Report for training tomorrow," sagot niya, sabay abot ng simpleng apron.

Habang naglilinis ako ng mesa bilang trial, biglang bumukas ang pinto ng coffee shop. May pumasok na tatlong lalaki na mukhang bodyguards, at sa gitna nila ay ang pamilyar na presensya—si Wilbert Keith Bryd.

Nanlaki ang mata ko. Siya na naman?!

Nakatayo siya nang matangkad, nakasuot ng dark blue suit, at diretsong tumingin sa akin. Halatang nagulat din siya nang makita ako.

"You?" malamig niyang sabi, halos nakakunot ang noo. "Are you working here?"

"Wala kang problema doon, di ba?" sagot ko, halatang naiinis na sa tuwing makikita ko siya, parang lagi niyang kinukwestyon ang kakayahan ko.

Tumikhim ang manager, agad na lumapit kay Wilbert. "Good afternoon, Mr. Bryd! Your usual order, sir?"

"Make it two caramel lattes," sagot niya, pero hindi inalis ang tingin sa akin. "And... let her prepare it."

"What?!" halos napatili ako. Bakit ako pa?!

"Problem?" tanong niya, nakataas ang isang kilay na parang pinapalabas ang inis ko.

Napakagat ako ng labi at nagdesisyon na lang gawin ang order. Habang naghahanda ako ng kape, ramdam ko ang titig niya mula sa lamesa.

Pagbalik ko, inilapag ko ang mga kape sa harap niya nang walang tingin. "Here's your order."

Kinuha niya ang kape at uminom ng isang higop. "Not bad," sabi niya na parang hindi ko alam kung compliment ba iyon o insulto. "Looks like you're better at this than applying for corporate jobs."

Napatingin ako sa kanya, iritado. "At least I'm working. Hindi lahat ng tao mayaman at may mall na pag-aari."

Natawa siya nang mahina, pero may halong pagkagulat sa sagot ko. "You're brave. I'll give you that."