Kabanata 2

Daphne's POV

"Now," sabi ni Wilbert, nakapamewang habang nakatingin sa akin, "are you going to tell me what's wrong, or do I have to force you to eat first before ka pa ulit himatayin dito sa condo ko?"

Napayuko ako at umiling. "No need... I'll just go. Salamat na lang ulit." Tumayo ako, pero bigla niya akong tinapunan ng matalim na tingin.

"Sit down," malamig niyang utos.

Natigilan ako, napa-upo ulit sa sofa. Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang tuhod ko—siguro dahil sa pagod, siguro dahil sa presensya niya na parang hindi sanay na may umaayaw sa mga sinasabi niya.

"Do you even have money to get home?" tanong niya nang diretsahan, parang wala siyang pakialam kung masasaktan ako.

Napakagat ako ng labi. Bakit ba ang prangka niya?

"Hindi mo na kailangan alamin 'yon," sagot ko, pilit na matatag ang boses ko.

Nagtaas siya ng kilay, parang naiinis. "You're stubborn. Fine, wait here." Tumayo siya at nagtungo sa kitchen, at hindi nagtagal, bumalik siya na may dalang plato na may sandwich at isang baso ng juice.

"Inumin mo 'to at kainin mo 'to. Hindi kita palalabasin dito nang gutom," utos niya na parang boss, sabay lapag ng plato sa center table.

Nagulat ako. "Wala ka bang ibang bisita? Ayos lang ba talaga 'to?"

"I live alone," sagot niya agad. "Now eat. I don't like wasting time on people who can't even take care of themselves."

Parang tinusok ang puso ko sa sinabi niya, pero wala akong nagawa kundi sumunod. Tahimik akong kumain habang siya ay nakaupo sa kabilang sofa, hawak ang phone niya, parang hindi ako pinapansin.

Habang kumakain ako, nararamdaman kong lumalakas ang kaba sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil sa biglaang presensya niya o dahil gusto ko na lang lumayo sa kahit sinong tao.

Tahimik pa rin si Wilbert habang hawak ang phone niya. Akala ko nagte-text lang siya, pero bigla itong nag-ring. Napansin ko kung paano biglang nag-iba ang aura niya-mula sa malamig na lalaki na nakatingin sa akin kanina, ngayon ay parang isang commanding CEO na.

"Yes?" malamig pero ma-authority ang boses niya. "What do you mean the shipment is delayed? I told you I don't tolerate incompetence."

Napatingin ako sa kanya, natigilan ako habang kumakain. Parang nag-iba ang boses niya, mas lalong tumalim, parang sanay siyang masunod.

"I don't care about excuses. Fix it. Now. Or you're out of Bryd Mall's logistics."

Pagkasabi niya noon, binaba niya agad ang tawag, walang kahit anong pag-aalinlangan.

Napalunok ako. So this is Wilbert Keith Bryd... The heir of Bryd Wealth. Kita sa kanya ang natural na power—hindi siya nagsasalita ng malakas, pero bawat salita niya parang may bigat na hindi mo puwedeng suwayin.

Napansin niyang nakatingin ako. "What?" malamig niyang tanong.

"W-wala," mabilis kong sagot, at agad akong yumuko. "Just... you sounded scary."

Napakunot ang noo niya. "That's business. People who don't know what they're doing have no place in Bryd Mall. Kaya kung hindi ka sigurado sa mga hakbang mo, you'll be eaten alive."

Tumahimik ako. Hindi ko alam kung para sa akin ba ang huling linya niya o pangaral lang iyon.

Tumayo siya bigla at kinuha ang blazer na nakasabit sa gilid ng sofa. "I have a meeting in an hour. You'll stay here until you're fine. Ayokong himatayin ka ulit sa labas at mapagkamalan akong masama."

"Ano?!" gulat kong sagot. "No need! I can go home-"

"Do you even have a place to go?" putol niya, tinitigan niya ako na parang alam niyang wala akong masasabi.

Napahinto ako sandali, pero tumayo rin ako. "Meron. At kahit wala, I can handle myself."

Tumawa siya, mahina pero parang mapanuksong tawa. "Handle yourself? You fainted in the middle of the street, Daphne."

"I... I'll be fine," matigas kong sagot, pilit na matatag kahit nanginginig ang kamay ko. Kinuha ko ang bag ko at mabilis na lumapit sa pinto.

"Suit yourself," malamig na sabi ni Wilbert habang inaayos ang blazer niya. "Pero huwag kang sisihin kung ulit ka na namang himatayin sa labas."

Hindi ako sumagot. Kinuha ko ang bag ko at huminga nang malalim. "Salamat na lang sa tulong mo kanina, Mr. Bryd."

Napatingin siya sa akin saglit, para bang gusto pa niyang may sabihin pero pinili niyang manahimik. Tumalikod na ako at lumabas ng condo.

Pagdating ko sa apartment ko, halos mahulog ang katawan ko sa kama. Maliit lang ang apartment, isang kwarto at maliit na sala, pero ito ang kaisa-isang lugar na alam kong akin. At least dito, walang makakakita ng kahinaan ko.

Humiga ako at napatingin sa kisame. Hindi ko mapigilang isipin ang mukha ni Wilbert—yung malamig na titig niya na parang alam niyang may tinatago ako.

Biglang tumunog ang cellphone ko. Tumawag ang hospital. "Ms. Daphne Dior," sabi ng boses ng nurse, "pa-confirm po sana ng schedule niyo for MRI. Next week na po 'yon."

Natahimik ako. "Yes... I'll be there," sagot ko bago ko ibinaba ang tawag.

Kinabukasan, maaga akong nagising kahit halos hindi ako nakatulog. Kailangan ko nang ayusin ang buhay ko—hindi puwedeng puro pag-iwas na lang. Kahit may sakit ako, kailangan ko pa rin mabuhay.

Pagkatapos kong kumain ng konting tinapay, umupo ako sa maliit kong mesa at binuksan ang laptop ko. Naghanap ako ng job postings online, kahit anong trabaho na tatanggapin ang katulad ko.

"Receptionist... cashier... sales clerk..." bulong ko habang nag-scroll. Pero halos lahat ng posting ay "must be healthy" o "must be physically fit." Napahinto ako at napabuntong-hininga. Kung malalaman nila ang kondisyon ko, baka hindi nila ako tanggapin.

Hindi ko namalayan, lumabas sa feed ko ang isang job posting:

"Bryd Mall – Hiring Personal Assistant for Executive Office."

Napanganga ako. Bryd Mall? As in... kay Wilbert Keith Bryd?

Bumilis ang tibok ng puso ko. Ayoko siyang makita ulit dahil parang nakikita niya ang mga kahinaan ko, pero kailangan ko ng trabaho. Kaya ko ba 'to?

Hinila ko ang sarili ko. "You need this, Daphne. You need to survive."

Nag-click ako ng apply, nilagay ang resume ko at pinagdasal na sana, kahit isang interview man lang, makuha ko.

Pagkatapos kong mag-apply, halos wala akong ginawa buong araw kundi hintayin ang email o tawag mula sa kahit sinong recruiter. Wala pa ring balita. Gabi na nang halos sumuko na ako at isinara ang laptop.

Pero kinabukasan, bandang alas-diyes ng umaga, tumunog ang cellphone ko.

"Hello, good morning. This is Ms. Claire from Bryd Mall's HR department. Am I speaking with Ms. Daphne Dior?"

Parang napahigpit ang hawak ko sa cellphone. "Y-yes, ma'am. Ako po ito."

"We've reviewed your application and we would like to invite you for an initial interview tomorrow, 2 PM, at Bryd Mall Executive Office. Will you be available?"

Parang huminto ang mundo ko. Bryd Mall. Executive Office. Meaning... baka nandoon si Wilbert Keith Bryd!

"Yes, ma'am. Available po ako," sagot ko kahit kinakabahan ako.

"Great! Just bring a valid ID and your updated resume. See you tomorrow, Ms. Dior."

Pagkababa ko ng tawag, napahiga ako sa kama. What are the odds? Kahit anong iwas ko, parang tinutulak ako ng tadhana papunta sa taong 'yon.